Kod ICD-10: I45.6

Kod I45.6 to Zespół preekscytacji

Kod ICD-10 I45.6 odpowiada jednostce chorobowej znanej jako zespół preekscytacji (ang. pre-excitation syndrome). Najbardziej znaną postacią tej arytmii jest zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW). Zespół ten charakteryzuje się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia przedsionkowo-komorowego, co umożliwia wcześniejsze pobudzenie komór (preekscytację) i sprzyja arytmiom.

Wskazania do stosowania kodu

Kod I45.6 stosuje się podczas rozpoznawania:

• Podejrzenia lub potwierdzenia obecności dodatkowej drogi przewodzenia przedsionkowo-komorowego w EKG (fala delta, krótki odstęp PR)
• Dolegliwości związanych z napadowymi tachyarytmiami nadkomorowymi
• Podjęcia decyzji o wykonaniu inwazyjnych badań elektrofizjologicznych lub planowaniu ablacji
• Oceny ryzyka nagłego zgonu sercowego zwłaszcza u osób młodych lub sportowców

Kod ten stosuje się także w kontekście kontrolnych wizyt pacjentów po rozpoznaniu i leczeniu zespołu preekscytacji oraz u osób bez objawów, ale ze stwierdzoną drogą dodatkową w diagnostyce przesiewowej.

Typowe leki stosowane w leczeniu

W leczeniu zespołu preekscytacji (szczególnie WPW) stosuje się głównie:

• Leki antyarytmiczne klasy I i III (propafenon, flekainid, amiodaron), które mogą hamować przewodzenie w dodatkowej drodze
• Adenozyna — pomocna w ostrym przerwaniu niektórych tachyarytmii
• Betablokery — w wybranych przypadkach, ale nie są zalecane w migotaniu przedsionków z szybką przewodnością po drodze dodatkowej!
• Unikanie leków takich jak glikozydy naparstnicy, diltiazem, werapamil — mogą nasilać przewodzenie pobudzeń po drodze dodatkowej podczas migotania przedsionków!
• Ablacja drogi dodatkowej (zabieg inwazyjny) — zalecana jako metoda leczenia przyczynowego

Farmakoterapia najczęściej spełnia charakter leczenia pomostowego do ablacji lub doraźnego opanowania objawowych tachyarytmii.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Zespół preekscytacji (kod I45.6) jest istotny klinicznie z powodu zwiększonego ryzyka zaburzeń rytmu serca i nagłego zgonu sercowego, zwłaszcza u młodych pacjentów. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie zakodowanie umożliwiają wdrożenie specjalistycznej diagnostyki oraz skierowanie do ablacji w celu trwałego wyleczenia. Zastosowanie kodu pozwala także na prawidłową dokumentację kliniczną, ocenę epidemiologiczną i planowanie opieki nad pacjentem z zespołem preekscytacji.