Kod ICD-10: B27

Kod B27 to Mononukleoza zakaźna

Kod B27 w klasyfikacji ICD-10 odnosi się do jednostki chorobowej określanej jako mononukleoza zakaźna, znana potocznie jako „choroba pocałunków” lub angina monocytowa. Jest to ostra choroba wirusowa o charakterze ogólnoustrojowym, wywołana najczęściej przez wirus Epsteina-Barr (EBV). Kod ten obejmuje także przypadki mononukleozy wywołane przez inne wirusy, m.in. cytomegalowirus.

Wskazania do stosowania kodu

Kod B27 należy stosować u pacjentów z objawami klinicznymi i/lub potwierdzeniem laboratoryjnym infekcji wirusem Epsteina-Barr lub (rzadziej) cytomegalowirusem. Do typowych wskazań należą:

• Gorączka, często o umiarkowanym do wysokiego nasileniu
• Ból gardła oraz wyraźne powiększenie migdałków podniebiennych (często z nalotami)
• Powiększenie węzłów chłonnych (najczęściej szyjnych)
• Splenomegalia (powiększenie śledziony), rzadziej powiększenie wątroby
• Lekopenia, atypowe limfocyty w morfologii krwi
• Osłabienie, bóle mięśniowe, niekiedy wysypka

Kod B27 powinno się stosować po potwierdzeniu rozpoznania na podstawie obrazu klinicznego oraz badań laboratoryjnych (serologia EBV, testy heterofilowe).

Typowe leki stosowane w leczeniu

Mononukleoza zakaźna jest chorobą o etiologii wirusowej, dlatego leczenie jest głównie objawowe. W typowych przypadkach stosuje się:

• Leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe (paracetamol, ibuprofen)
• Leki przeciwzapalne (NLPZ, czasem glikokortykosteroidy w ciężkich przypadkach)
• Płukanie gardła i preparaty miejscowe łagodzące objawy
• Preparaty wzmacniające ogólną odporność
• Acyklowir bywa stosowany eksperymentalnie, ale nie jest rutyną
• Rzadko: glikokortykosteroidy (przy ciężkich powikłaniach, np. obrzęk gardła, małopłytkowość)

Antybiotykoterapia nie jest wskazana, poza przypadkami powikłań bakteryjnych. Ampicylina i amoksycylina mogą wywołać charakterystyczną osutkę — należy ich unikać.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod B27 pozwala na precyzyjne sklasyfikowanie i dokumentowanie przypadków mononukleozy zakaźnej, co ułatwia monitorowanie zachorowań, epidemiologię oraz rozliczenia świadczeń zdrowotnych. Znajomość kodu i powiązanych objawów oraz wiedza na temat odpowiedniego leczenia zapewnia skuteczną opiekę nad pacjentem i minimalizuje ryzyko powikłań. Kod ten jest ważny także w kontekście edukacji pacjentów (m.in. ostrzeżenie przed wysiłkiem fizycznym ze względu na ryzyko pęknięcia powiększonej śledziony) oraz profilaktyki szerzenia się zakażenia.