Kod ICD-10: N89.5.0

Kod N89.5.0 to Zwężenie pochwy

Kod N89.5.0 wg klasyfikacji ICD-10 oznacza zwężenie pochwy (stenosis vaginae) – schorzenie, w którym dochodzi do patologicznego zwężenia światła pochwy. Kod ten jest częścią grupy zaburzeń dotyczących pochwy i sromu, obejmując konkretnie stany anatomiczne mające istotny wpływ na funkcje narządów płciowych żeńskich.

Wskazania do stosowania kodu

Kod N89.5.0 stosowany jest w dokumentacji medycznej przy rozpoznaniu zwężenia pochwy niezależnie od przyczyny (np. pourazowe zmiany, przebyte zabiegi chirurgiczne, radioterapia miednicy, zmiany atroficzne u kobiet w okresie pomenopauzalnym). Wskazaniem jest potwierdzone badaniem klinicznym lub obrazowym znaczne zwężenie światła pochwy, skutkujące utrudnionym badaniem ginekologicznym, bolesnymi stosunkami płciowymi (dyspareunia) lub przeszkodą w odpływie wydzielin/płynów miesiączkowych.

• Po leczeniu onkologicznym (radioterapia, zabiegi chirurgiczne)
• Zmiany bliznowaciejące po urazach lub infekcjach
• Późny okres pomenopauzalny (zmiany zanikowe i zwężenia)
• Wady wrodzone dotyczące pochwy

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie zwężenia pochwy zależy od przyczyny i nasilenia dolegliwości. Obejmuje zarówno metody farmakologiczne, jak i niefarmakologiczne (mechaniczne rozszerzanie, zabiegi chirurgiczne).

• Estrogeny miejscowe (kremy, globulki, żele) – głównie u kobiet w okresie pomenopauzalnym lub po radioterapii
• Glukokortykosteroidy miejscowe – w przypadku towarzyszącego zapalenia/objawów skórnych
• Leki przeciwbólowe – krótkoterminowo, gdy obecny ból w czasie terapii
• Antybiotyki miejscowe lub ogólne – tylko przy nadkażeniu bakteryjnym
• Preparaty nawilżające, zmiękczające śluzówkę

W przypadkach zaawansowanych konieczne jest poszerzanie pochwy przy pomocy specjalnych dilatatorów lub interwencja chirurgiczna.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod N89.5.0 jest istotny w pracy lekarza – pozwala na precyzyjną rejestrację zwężenia pochwy w dokumentacji medycznej, co ma znaczenie zarówno dla planowania leczenia, jak i rozliczeń oraz monitorowania efektów terapii. Pozwala na identyfikację pacjentek wysokiego ryzyka powikłań, ułatwia współpracę między specjalistami ginekologii, onkologii i rehabilitacji oraz umożliwia wdrożenie odpowiednich procedur terapeutycznych i profilaktycznych. Kod ten bywa też wykorzystywany w celach statystycznych i epidemiologicznych.