Kod ICD-10: M87.0

Kod M87.0 to Jałowa samoistna martwica kości

M87.0 w klasyfikacji ICD-10 oznacza jałową samoistną martwicę kości. Ten kod obejmuje schorzenia polegające na miejscowej martwicy tkanki kostnej, która powstaje bez udziału zakażenia (jałowa), zwykle na tle zaburzeń ukrwienia kości. Do schorzeń klasyfikowanych pod tym kodem należy między innymi choroba Legga-Calvégo-Perthesa czy martwica głowy kości udowej u dorosłych.

Wskazania do stosowania kodu

Kod M87.0 należy stosować, gdy stwierdzono martwicę części kości (najczęściej głowy kości udowej, stawu kolanowego, kości ramiennej lub skokowej), której przyczyną nie jest infekcja, uraz, ani czynnik zewnętrzny, lecz proces jest samoistny i jałowy.

• Choroba Legga-Calvégo-Perthesa u dzieci
• Martwica głowy kości udowej u dorosłych
• Martwica innych lokalizacji kostnych bez wyraźnej przyczyny zewnętrznej
• Wykluczenie wtórnych martwic kości o etiologii pourazowej, polekowej lub infekcyjnej

Może współistnieć z czynnikami ryzyka takimi jak steroidoterapia, alkoholizm, niedokrwistości, koagulopatie, ale kod M87.0 stosujemy tylko w przypadku samoistnych, niewywołanych czynników wtórnych martwic.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie jałowej martwicy kości jest w dużym stopniu zindywidualizowane i zależne od lokalizacji oraz stopnia zaawansowania zmian.

• Leki przeciwbólowe (np. paracetamol, NLPZ – ibuprofen, diklofenak)
• Leki poprawiające mikrokrążenie (np. pentoksyfilina)
• Bisfosfoniany – stosowane eksperymentalnie dla ograniczenia resorpcji kości
• Terapia przeciwzakrzepowa (heparyny drobnocząsteczkowe) w wybranych przypadkach
• Leki zwiększające tworzenie kości (teraparatyd – bardzo rzadko)

W terapii bardzo ważne są również postępowanie niefarmakologiczne (odciążenie kończyny, rehabilitacja), a przy znacznym zaawansowaniu zmian – leczenie chirurgiczne (np. rekonstrukcje, endoprotezoplastyka).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod M87.0 jest istotny w pracy lekarza, szczególnie ortopedy, reumatologa i lekarza rodzinnego. Pozwala na precyzyjne określenie diagnozy w przypadku samoistnych martwic kości. Kodowanie tej jednostki chorobowej umożliwia właściwe rozliczenie świadczeń medycznych oraz prowadzenie statystyki, a także identyfikację pacjentów wymagających wielospecjalistycznej opieki i długotrwałej kontroli. Prawidłowe użycie kodu pozwala na zastosowanie odpowiedniego postępowania diagnostycznego oraz terapeutycznego i uniknięcie nieprawidłowego leczenia infekcyjnych lub pourazowych martwic kości.