Kod ICD-10: Q25.0

Kod Q25.0 to Drożny przewód tętniczy

Kod Q25.0 w klasyfikacji ICD-10 oznacza drożny przewód tętniczy (PDA, ductus arteriosus persistens), czyli wrodzoną wadę serca polegającą na utrzymaniu się otwartego przewodu Botalla po urodzeniu. U zdrowych noworodków przewód ten zazwyczaj zamyka się samoistnie wkrótce po narodzinach, natomiast jego drożność prowadzi do nieprawidłowego połączenia pomiędzy tętnicą płucną a aortą, skutkując przepływem krwi z aorty do krążenia płucnego.

Wskazania do stosowania kodu

Kod Q25.0 stosuje się podczas dokumentowania medycznego potwierdzonej diagnostycznie obecności drożnego przewodu tętniczego u noworodka, niemowlęcia albo dziecka starszego, niezależnie od obecności lub nasilenia objawów klinicznych. Najczęściej kod jest używany w przypadkach:

• Wrodzonego szmeru sercowego zidentyfikowanego badaniem echokardiograficznym jako PDA
• Podejrzenia lub potwierdzenia niewydolności serca u noworodka lub niemowlęcia
• Niepowodzeń w zamknięciu przewodu u wcześniaków
• Przygotowania do zabiegów kardiochirurgicznych lub przezskórnych zamknięć PDA

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie farmakologiczne drożnego przewodu tętniczego ma na celu jego zamknięcie, szczególnie u wcześniaków. Najczęściej stosuje się:

• Inhibitory syntezy prostaglandyn (niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ):
  • Indometacyna (najczęściej stosowana w zamykaniu PDA u wcześniaków)
  • Ibuprofen (również skuteczny, alternatywa dla indometacyny)
• Leczenie zachowawcze (monitorowanie) – w przypadku niewielkich PDA lub braku objawów klinicznych
• Brak skuteczności leczenia farmakologicznego lub przeciwwskazania – wskazanie do zabiegu kardiochirurgicznego lub przezskórnego zamknięcia przewodu

Prostaglandyna E1 (alprostadil) stosowana jest w wybranych przypadkach utrzymywania drożności przewodu przy złożonych wadach serca, a nie w leczeniu jego zamykania.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod Q25.0 jest istotny w praktyce klinicznej, umożliwiając precyzyjne udokumentowanie rozpoznania drożnego przewodu tętniczego oraz planowanie odpowiedniego leczenia. Właściwe zakodowanie tej patologii ma znaczenie dla wyboru ścieżki terapeutycznej (farmakoterapia, zabieg), rozliczeń z płatnikiem oraz monitorowania epidemiologii chorób wrodzonych. Kodowanie PDA jest także niezbędne w dokumentacji badań, kwalifikacji do procedur zabiegowych i współpracy interdyscyplinarnej, szczególnie pomiędzy neonatologiem, kardiologiem dziecięcym i kardiochirurgiem.