Kod ICD-10: A24.1.0

Kod A24.1.0 to Posocznica wywołana przez Burkholderia pseudomallei

Kod ICD-10 A24.1.0 oznacza posocznicę (sepsę) wywołaną przez Burkholderia pseudomallei, czyli ciężką, ogólnoustrojową odpowiedź na zakażenie wywołane przez tę bakterię. Burkholderia pseudomallei jest czynnikiem etiologicznym melioidozy, która może prowadzić do uogólnionej infekcji i zagrażającej życiu sepsy.

Wskazania do stosowania kodu

Kod A24.1.0 stosuje się w dokumentacji medycznej w przypadku rozpoznania u pacjenta sepsy potwierdzonej mikrobiologicznie lub klinicznie, wywołanej przez Burkholderia pseudomallei. Wskazania obejmują:

• Stwierdzenie objawów sepsy (np. gorączka, tachykardia, spadek ciśnienia tętniczego, organodysfunkcja)
• Potwierdzenie obecności B. pseudomallei w posiewach krwi lub innych materiałach biologicznych
• Podejrzenie melioidozy przebiegającej z posocznicą u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. ekspozycja zawodowa, podróż do regionów endemicznych: Azja Południowo-Wschodnia, północna Australia)

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie posocznicy wywołanej przez Burkholderia pseudomallei obejmuje dwa etapy: leczenie intensywne oraz leczenie podtrzymujące/eradukcyjne.

• Faza intensywna (dożylna, minimum 10–14 dni):
  • Ceftazydym (najczęściej wybierany lek pierwszego rzutu, podawany dożylnie)
  • Imipenem lub meropenem (alternatywy w ciężkich przypadkach lub przy braku skuteczności ceftazydymu)
• Faza podtrzymująca (doustna, 3–6 miesięcy):
  • Trimetoprim/sulfametoksazol (podstawowy lek eradykacyjny)
  • Doksacyklina (niekiedy stosowana w skojarzeniu z powyższymi lekami)
• Leczenie wspomagające obejmuje stabilizację parametrów życiowych oraz intensywny nadzór medyczny na oddziale intensywnej terapii.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod A24.1.0 umożliwia precyzyjną klasyfikację ciężkich przypadków melioidozy przebiegającej z sepsą, istotnych z punktu widzenia epidemiologii, leczenia oraz precyzyjnej dokumentacji medycznej. Pozwala to na szybkie wdrożenie odpowiedniego leczenia, a także monitorowanie przebiegu oraz skuteczności interwencji terapeutycznych. Wysoka śmiertelność związana z tym schorzeniem powoduje, że szybka diagnostyka, prawidłowa kwalifikacja ICD-10 i szybkie rozpoczęcie leczenia specjalistycznego są kluczowe dla rokowania pacjenta.