Kod ICD-10: Q25.2

Kod Q25.2 to Zarośnięcie aorty

Kod Q25.2 w klasyfikacji ICD-10 oznacza zarośnięcie (atresję) aorty, czyli wrodzony brak drożności światła aorty na pewnym jej odcinku. Jest to poważna wada wrodzona dużych naczyń tętniczych, która prowadzi do zaburzenia krążenia systemowego. Zarośnięcie aorty może dotyczyć różnych segmentów tego naczynia, najczęściej łuku aorty, i wiąże się ze znaczną śmiertelnością bez szybkiej interwencji.

Wskazania do stosowania kodu

Kod Q25.2 należy stosować u pacjentów, u których potwierdzono obecność zarośnięcia aorty na podstawie badań obrazowych takich jak echokardiografia, angio-TK lub angio-MR. Dotyczy to głównie noworodków i niemowląt z objawami niewydolności krążenia, sinicy, wstrząsu lub krytycznych wad serca. Kod można stosować także w dokumentacji pacjentów przed i po zabiegach kardiochirurgicznych naprawczych lub paliatywnych.

• Zaawansowane wady wrodzone aorty
• Obecność objawów niewydolności krążenia
• Diagnostyka różnicowa sinicy i niewydolności serca u noworodków

Typowe leki stosowane w leczeniu

Zarośnięcie aorty jest głównie wskazaniem do leczenia operacyjnego, jednak farmakoterapia pełni ważną rolę przedoperacyjną i wspomagającą:

• Prostaglandyna E1 (alprostadil) – podtrzymuje drożność przewodu tętniczego (Botalla) do czasu korekcji chirurgicznej, zapewniając przepływ krwi do aorty obwodowej.
• Inotropy (np. dopamina, dobutamina, adrenalina) – stosowane w przypadkach wstrząsu kardiogennego oraz przy objawach niewydolności krążenia.
• Leki moczopędne – wspomagają leczenie objawów niewydolności serca (np. furosemid).
• Antybiotyki profilaktyczne – w przypadku interwencji chirurgicznych lub ryzyka infekcji.

Ostatecznym leczeniem jest operacyjne odtworzenie drożności aorty, np. resekcja atrezji z zespoleniem koniec-do-końca lub zespoleniem naczyniowym.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod Q25.2 – zarośnięcie aorty to kluczowy kod klasyfikacyjny do dokumentowania oraz monitorowania ciężkich wad wrodzonych układu krążenia wymagających szybkiej interwencji. Jego prawidłowe użycie ułatwia planowanie diagnostyki, leczenia interdyscyplinarnego (kardiologia, kardiochirurgia, neonatologia) oraz raportowanie epidemiologiczne i statystyczne. Wstępna farmakoterapia za pomocą prostaglandyny E1 i inotropów pozwala ustabilizować stan noworodka do czasu leczenia operacyjnego.