Kod ICD-10: E61.8

Kod E61.8 to Niedobór innych określonych substancji odżywczych

Kod E61.8 w klasyfikacji ICD-10 odnosi się do niedoboru innych, dokładnie określonych mikroelementów lub substancji odżywczych, które nie zostały sklasyfikowane osobno w innych kodach E61. Do tej kategorii można zaliczyć niedobory takich pierwiastków jak miedź, mangan, selen, molibden czy chrom. Kod ten jest stosowany w przypadkach, kiedy niedobór nie mieści się w bardziej precyzyjnych jednostkach, np. E61.1 (niedobór żelaza) czy E61.2 (niedobór cynku).

Wskazania do stosowania kodu

E61.8 stosuje się, gdy u pacjenta wykazano laboratoryjnie lub klinicznie niedobór składników mineralnych nieujętych w innych kategoriach ICD-10, np. selenu, miedzi, chromu, manganu. Najczęściej dotyczy to:

• Pacjentów z przewlekłymi chorobami przewodu pokarmowego prowadzącymi do malabsorpcji
• Osób przewlekle niedożywionych lub z restrykcyjną dietą
• Chorych po wielonarządowych zabiegach chirurgicznych
• Pacjentów żywionych pozajelitowo
• Stanów związanych z wzmożonym zapotrzebowaniem na mikroelementy (np. ciąża, okres wzrostu)

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie niedoborów określonych substancji odżywczych polega przede wszystkim na suplementacji brakującego mikroelementu, zgodnie z rozpoznanym niedoborem:

• Sole miedzi (np. siarczan miedzi) przy niedoborze miedzi
• Preparaty selenu (np. selenian sodu, selenometionina) przy niedoborze selenu
• Sole manganu (np. chlorek manganu) przy niedoborze manganu
• Sole molibdenu (np. molibdenian sodu)
• Sole chromu (np. pikolinian chromu) w przypadku niedoboru chromu
• W uzasadnionych przypadkach – wieloskładnikowe preparaty mineralne

Dawkowanie dobiera się indywidualnie, najczęściej na podstawie wyników laboratoryjnych oraz obrazu klinicznego. Suplementację można prowadzić doustnie lub (rzadziej) drogą dożylną, zwłaszcza u pacjentów hospitalizowanych lub z zaburzeniami wchłaniania.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod E61.8 jest szczególnie użyteczny przy rozpoznawaniu i klasyfikacji niedoborów nieczęsto spotykanych mikroelementów, których brak może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych (np. kardiomiopatie, neuropatie, zaburzenia immunologiczne). Pozwala na precyzyjne udokumentowanie przypadków niewyjaśnionych klinicznie niedoborów oraz prowadzenie monitorowania i odpowiedniej terapii uzupełniającej. Kod ten przydaje się m.in. w opiece nad pacjentami onkologicznymi, gastroenterologicznymi oraz w leczeniu żywieniowym, a także w sprawozdawczości i badaniach epidemiologicznych.