Kod ICD-10: K80.3

Kod K80.3 to Kamica przewodu żółciowego z zapaleniem dróg żółciowych

K80.3 to kod ICD-10 określający obecność kamieni żółciowych (cholithiasis) w przewodzie żółciowym wspólnym z jednoczesnym zapaleniem dróg żółciowych (cholangitis). Wskazuje on na zaawansowane powikłanie kamicy żółciowej, w którym zablokowanie odpływu żółci doprowadziło do infekcji i zapalenia zewnątrzwątrobowych dróg żółciowych.

Wskazania do stosowania kodu

Kod K80.3 powinien być stosowany przy rozpoznaniu klinicznym i/lub potwierdzeniu obrazowym (USG, TK, MRCP) obecności kamieni w przewodzie żółciowym wraz z towarzyszącym zapaleniem dróg żółciowych.

• Charakterystyczne objawy kliniczne obejmują: żółtaczkę, gorączkę, ból w prawej górnej części brzucha (triada Charcota), a w cięższych przypadkach zaburzenia świadomości i wstrząs (pentada Reynoldsa).
• Konieczna jest szybka diagnostyka i rozpoczęcie leczenia z powodu ryzyka rozwoju posocznicy oraz niewydolności wielonarządowej.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie kamicy przewodu żółciowego z zapaleniem dróg żółciowych ma na celu zwalczenie infekcji, odbarczenie dróg żółciowych i zapobieżenie powikłaniom.

• Antybiotyki o szerokim spektrum działania: zwykle stosuje się cefalosporyny III generacji (np. ceftriakson), piperacylina z tazobaktamem, karbapenemy lub fluorochinolony. W ciężkich przypadkach terapia skojarzona z metronidazolem w celu pokrycia bakterii beztlenowych.
• Leki przeciwbólowe (analgetyki): głównie paracetamol lub opioidy w silnych bólach.
• Preparaty do resuscytacji płynowej: krystaloidy celem wyrównania gospodarki wodno-elektrolitowej.

Należy pamiętać, że leczenie farmakologiczne często jest tylko postępowaniem wstępnym – u większości pacjentów konieczna jest endoskopowa (ERCP) lub chirurgiczna dekompresja dróg żółciowych.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod K80.3 służy do jednoznacznej identyfikacji stanu nagłego, który wymaga pilnej diagnozy i interwencji terapeutycznej. Umożliwia prawidłową klasyfikację choroby, co ma bezpośredni wpływ na wybór leczenia, przesłanki do hospitalizacji oraz planowanie procedur zabiegowych (ERCP, chirurgia). Prawidłowe zakodowanie rozpoznania pozwala także na rzetelną analizę epidemiologiczną i dokumentację przebiegu leczenia.