Kod ICD-10: E51.1.0

Kod E51.1.0 to Beri-beri

Kod E51.1.0 według klasyfikacji ICD-10 odnosi się do choroby beri-beri, wynikającej z niedoboru witaminy B1 (tiaminy). Kod ten służy precyzyjnej rejestracji przypadków beri-beri zarówno klasycznej, jak i w jej różnych odmianach, w zależności od objawów klinicznych i przebiegu schorzenia.

Wskazania do stosowania kodu

• Beri-beri klasyczny – objawiający się rozlanym osłabieniem mięśni, utratą masy ciała, zaburzeniami czucia, parestezjami i zaburzoną motoryką kończyn.

• Beri-beri mokre – charakteryzujące się zaburzeniami sercowymi (np. tachykardia, powiększenie serca, obrzęki obwodowe, niewydolność krążenia) na tle niedoboru tiaminy.

• Beri-beri suche – neurogenne postacie choroby, gdzie dominują objawy ze strony układu nerwowego (np. neuropatie obwodowe, zaniki mięśniowe, trudności w chodzeniu).

• Diagnostyka i leczenie u osób z grup ryzyka: alkoholicy, osoby niedożywione, pacjenci po zabiegach bariatrycznych, niedożywienie w chorobach przewlekłych.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Tiamina (witamina B1 – chlorowodorek tiaminy) – podawana w postaci doustnej lub, w stanach ciężkich, parenteralnie (i.m. lub i.v.) w odpowiednio wysokich dawkach (często 100–500 mg dziennie).

• Wsparcie preparatami wielowitaminowymi – szczególnie jeśli niedobór tiaminy współistnieje z innymi deficytami witamin z grupy B.

• Suplementacja elektrolitów oraz odpowiednie postępowanie wspomagające w zależności od objawów narządowych (leczenie niewydolności krążenia, rehabilitacja).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod E51.1.0 jest niezwykle ważny w codziennej praktyce lekarskiej, gdyż pozwala jednoznacznie zidentyfikować przypadki niedoboru tiaminy oraz wdrożyć właściwe leczenie. Wczesne rozpoznanie i odpowiednia suplementacja są kluczowe dla uniknięcia powikłań neurologicznych i kardiologicznych, często występujących w przebiegu beri-beri. Kod ten umożliwia również prawidłową ewidencję przypadków dla celów statystycznych i epidemiologicznych, co może przełożyć się na optymalizację opieki zdrowotnej w zakresie leczenia niedoborów żywieniowych.