Kod ICD-10: B37.0.0

Kod B37.0.0 to Pleśniawki jamy ustnej

Kod ICD-10 B37.0.0 odnosi się do jednostki chorobowej znanej jako pleśniawki jamy ustnej, czyli zakażenie błony śluzowej jamy ustnej wywołane przez drożdżaki z rodzaju Candida (najczęściej Candida albicans). Najczęstsze objawy to białe, serowate naloty na języku, podniebieniu, policzkach lub dziąsłach, którym może towarzyszyć ból, pieczenie lub trudności w połykaniu.

Wskazania do stosowania kodu

B37.0.0 stosuje się do rozpoznania ostrej kandydozy jamy ustnej u:

• Niemowląt (pleśniawki są powszechne u noworodków i niemowląt).
• Pacjentów z zaburzeniami odporności (np. zakażenie wirusem HIV, leczenie immunosupresyjne, choroby nowotworowe).
• Osób starszych, zwłaszcza użytkowników protez zębowych.
• Po antybiotykoterapii lub stosowaniu inhalacyjnych glikokortykosteroidów.

Kod ten stosuje się również w sytuacjach, gdy charakterystyczne zmiany w jamie ustnej sugerują etiologię drożdżakową, nawet bez potwierdzenia mikrobiologicznego.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Podstawą leczenia pleśniawek jamy ustnej są leki przeciwgrzybicze działające miejscowo i ogólnie:

• Nystatyna (zawiesina do pędzlowania jamy ustnej, tabletki do ssania).
• Mikonazol (żel, pasta do stosowania w jamie ustnej).
• Klotrimazol (tabletki dopoliczkowe, globulki).
• W cięższych przypadkach lub przy nieskuteczności leczenia miejscowego: flukonazol doustny.
• Rzadziej: itrakonazol lub amfoterycyna B (przy oporności lub ciężkim przebiegu).

W leczeniu ważne jest także wyeliminowanie czynników predysponujących (np. dezynfekcja protez zębowych, prawidłowa higiena jamy ustnej).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod B37.0.0 umożliwia precyzyjne rozpoznanie i udokumentowanie pleśniawek jamy ustnej, co istotne zarówno dla dalszego leczenia, jak i celów administracyjnych oraz epidemiologicznych. Pozwala też zwrócić uwagę na możliwe zaburzenia odporności pacjenta lub inne czynniki ryzyka, które mogą wymagać dalszej diagnostyki lub modyfikacji leczenia. Wybór typu leku powinien być uzależniony od stopnia nasilenia zmian, wieku pacjenta oraz obecności chorób współistniejących.