Kod ICD-10: B46.8.0

Kod B46.8.0 to Zakażenie wywołane przez Entomophthora

Kod ICD-10 B46.8.0 odnosi się do zakażenia grzybiczego wywołanego przez patogeny z rodzaju Entomophthora. Są to grzyby należące do rzadko występujących czynników chorobotwórczych u ludzi. Zakażenia te klasyfikują się ogólnie jako entomofthoromikozy, które dotyczą głównie skóry, tkanki podskórnej, a niekiedy także narządów wewnętrznych u immunoniekompetentnych lub immunosupresyjnych pacjentów.

Wskazania do stosowania kodu

B46.8.0 stosuje się w sytuacjach, gdy u pacjenta występuje potwierdzone laboratoryjnie lub histopatologicznie zakażenie gatunkami Entomophthora (najczęściej Entomophthora coronata lub Basidiobolus ranarum). Najczęstsze wskazania to:

• Przewlekłe, podskórne guzy lub nacieki niepoddające się klasycznemu leczeniu bakteryjnemu.
• Zakażenia w rejonach endemicznych (Afryka, Azja), przede wszystkim u dzieci i młodych dorosłych.
• Podejrzenie entomofthoromikozy u pacjentów z obniżoną odpornością (HIV, po przeszczepieniu, długotrwałe stosowanie steroidów).
• Nawracające lub przewlekłe zakażenia skóry i tkanek miękkich, zwłaszcza w wywiadzie ekspozycji środowiskowej (np. uszkodzenia skóry w warunkach tropikalnych).

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie entomofthoromikozy wymaga często terapii systemowej lekami przeciwgrzybiczymi. Najczęściej stosowane preparaty to:

• Itrakonazol – uznawany za lek pierwszego rzutu.
• Ketokonazol – wykorzystywany w niektórych schematach (obecnie rzadziej z uwagi na działania niepożądane).
• Amfoterycyna B – w ciężkich lub opornych przypadkach.
• Posakonazol – w sytuacjach oporności na leki z grupy azoli.
• Dodatkowo: leczenie chirurgiczne (np. wycięcie zmian) w przypadku rozległych nacieków.

Lekiem z wyboru u większości pacjentów jest itrakonazol doustnie przez okres kilku miesięcy. W określonych przypadkach rozważa się terapię skojarzoną lub zmianę preparatu w zależności od wrażliwości patogenu.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod B46.8.0 ma szczególne znaczenie w diagnostyce i leczeniu nietypowych, przewlekłych zakażeń grzybiczych tkanek miękkich i skóry, zwłaszcza u pacjentów powracających z rejonów endemicznych lub z upośledzoną odpornością. Stosowanie właściwego kodowania pozwala na trafne kierowanie terapią, wdrożenie odpowiedniego leczenia przeciwgrzybiczego i efektywną dokumentację przypadku. Pozwala to również na różnicowanie z innymi jednostkami chorobowymi, jak mukormikoza czy inne głębokie grzybice.