Kod ICD-10: E51.1

Kod E51.1 to Beri-beri

Kod ICD-10 E51.1 oznacza klinicznie zdiagnozowaną chorobę beri-beri, związaną z niedoborem witaminy B1 (tiaminy). Beri-beri jest jednostką chorobową dotyczącą zarówno dorosłych, jak i dzieci, w przebiegu której dochodzi do uszkodzenia układu nerwowego lub układu krążenia w następstwie niedoboru tiaminy. Kod ten jest używany w dokumentacji medycznej do klasyfikacji i oznaczenia przypadków zarówno ostrej, podostrej, jak i przewlekłej postaci tej choroby, wyłączając encefalopatię Wernickego, która posiada oddzielny kod.

Wskazania do stosowania kodu

• Kliniczne objawy niedoboru tiaminy: neuropatia obwodowa, osłabienie mięśni, objawy sercowo-naczyniowe takie jak tachykardia, obrzęki, niewydolność serca wysokiego rzutu;

• Wywiad dotyczący niedożywienia, alkoholizmu, chorób przewlekłych powodujących zaburzenia wchłaniania lub diety ubogiej w witaminę B1;

• Potwierdzony laboratoryjnie niedobór tiaminy lub szybka poprawa po zastosowaniu terapii substytucyjnej;

• Różnicowanie w przypadkach objawów neurologicznych i kardiologicznych o niejasnej etiologii, zwłaszcza przy współistnieniu czynników ryzyka dietetycznego.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Tiamina (witamina B1) – podstawowy i bezpośredni lek; stosowana doustnie w przypadkach łagodnych lub pozajelitowo (domięśniowo, dożylnie) w ciężkich postaciach beri-beri i przy zaburzeniach wchłaniania;

• Preparaty wielowitaminowe – mogą być stosowane wspomagająco, zwłaszcza przy współistniejących niedoborach żywieniowych;

• Leczenie objawowe – diuretyki (przy niewydolności serca), beta-adrenolityki, kardiotoniki według wskazań.

Dawkowanie tiaminy zależy od ciężkości objawów i trybu podania (doustnie – zazwyczaj 10-30 mg/dobę; parenteralnie – 50-100 mg/dobę lub więcej w ostrej fazie).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod E51.1 pozwala na precyzyjne przypisanie przypadku klinicznego związanego z beri-beri i łatwe odróżnienie go od innych postaci niedoboru tiaminy (np. encefalopatii Wernickego – E51.2). Jest ważny w klasyfikacji, dokumentacji medycznej oraz przy rozliczeniach z NFZ. Umożliwia szybkie rozpoczęcie odpowiedniego leczenia i poprawę rokowania pacjenta, a także monitorowanie występowania tej rzadkiej, lecz istotnej klinicznie choroby, szczególnie w grupach ryzyka (alkoholicy, osoby niedożywione, pacjenci po chirurgii bariatrycznej).