Kod ICD-10: F18.5.0.0

Kod F18.5.0.0 to Zaburzenia psychotyczne wywołane używaniem lotnych substancji psychoaktywnych: psychoza BNO

Kod ICD-10 F18.5.0.0 przypisany jest do zaburzeń psychotycznych związanych z używaniem lotnych substancji psychoaktywnych (np. rozpuszczalniki, kleje, aerozole) i oznacza wystąpienie psychozy bliżej nieokreślonej (BNO). Obejmuje on szeroką gamę objawów psychotycznych, które nie mogą być precyzyjnie sklasyfikowane jako inny określony typ psychozy w następstwie użycia tych substancji.

Wskazania do stosowania kodu

• Zdiagnozowana psychoza u pacjenta, u którego stwierdzono przewlekłe lub ostre używanie lotnych substancji psychoaktywnych, niezależnie od postaci i drogi przyjmowania.

• Występowanie objawów psychotycznych takich jak: omamy, urojenia, znaczne zaburzenia spostrzegania rzeczywistości, nie wymagających klasyfikacji jako inna specyficzna psychoza wywołana substancją.

• Brak jednoznacznych kryteriów diagnostycznych umożliwiających zastosowanie innego, bardziej precyzyjnego kodu podgrupy F18.5 oraz konieczność wskazania związku z używaniem lotnych substancji.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Leki przeciwpsychotyczne (neuroleptyki) – stosowane celem ograniczenia objawów psychotycznych (np. haloperydol, risperidon, olanzapina, kwetiapina), dobierane indywidualnie do obrazu klinicznego, stopnia nasilenia objawów i profilu działań niepożądanych.

• Leki uspokajające (np. benzodiazepiny) – w celu krótkotrwałego opanowania pobudzenia lub zaburzeń snu, wyłącznie w uzasadnionych sytuacjach klinicznych.

• Leczenie objawowe – odpowiednia opieka somatyczna, obserwacja stanu ogólnego i wsparcie w zakresie detoksykacji oraz leczenia ewentualnych powikłań somatycznych.

Wskazane monitorowanie stanu psychicznego, współpraca z zespołem leczenia uzależnień oraz wsparcie psychoterapeutyczne.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod F18.5.0.0 odgrywa istotną rolę w dokumentowaniu przypadków psychotycznych zaburzeń powiązanych z używaniem lotnych substancji, które wymagają odmiennego podejścia diagnostyczno-terapeutycznego niż psychozy pierwotne lub związane z innymi substancjami. Umożliwia precyzyjną klasyfikację w ewidencji medycznej, ułatwiając prowadzenie statystyk, nadzór nad skutecznością terapii oraz dobór optymalnych metod leczenia. Jednoznaczne udokumentowanie tego rozpoznania wpływa również na współpracę interdyscyplinarną (psychiatra, toksykolog, terapeuta uzależnień) oraz na rozwój działań profilaktycznych i edukacyjnych.