Kod ICD-10: N83.6

Kod N83.6 to Krwiak jajowodu

Kod N83.6 według klasyfikacji ICD-10 odpowiada rozpoznaniu krwiaka jajowodu (haematoma tubae uterinae). Jest to patologiczne nagromadzenie krwi w obrębie jajowodu, często wynikające z uszkodzenia naczyń krwionośnych narządu w przebiegu różnych procesów chorobowych lub urazów. Kodu tego używa się podczas dokumentowania rozpoznań w praktyce ginekologicznej, zwłaszcza w sytuacjach nagłych czy podczas różnicowania ostrych zespołów bólowych w miednicy mniejszej.

Wskazania do stosowania kodu

Kod N83.6 stosuje się, gdy u pacjentki rozpoznany zostaje krwiak w obrębie jajowodu na podstawie objawów klinicznych, badań obrazowych (np. ultrasonografii przezpochwowej) lub w trakcie zabiegu operacyjnego.

• Ostre bóle w podbrzuszu – zwłaszcza jednostronne
• sugerujące obecność wolnej krwi w jamie brzusznej lub w miednicy
• obecność podejrzanej masy przydatków w badaniu obrazowym
• podejrzenie powikłań po cystach jajowodów lub jako wynik ciąży pozamacicznej (rzadziej)
• możliwe stany po urazach lub zabiegach ginekologicznych

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie krwiaka jajowodu zależy od jego wielkości, nasilenia objawów oraz stanu ogólnego pacjentki.

• Leki przeciwbólowe – niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), paracetamol
• Leki rozkurczowe – np. drotaweryna
• Antybiotyki – w przypadku podejrzenia nadkażenia lub profilaktycznie po zabiegu operacyjnym
• Zastosowanie leków hemostatycznych – w bardzo rzadkich przypadkach, gdy istnieje nasilone krwawienie
• W wybranych przypadkach – leczenie chirurgiczne (laparoskopia/laparotomia) konieczne jest celem ewakuacji krwiaka oraz zaopatrzenia miejsca krwawienia

Wspomagająco stosuje się też kontrolę parametrów układu krzepnięcia oraz leczenie objawowe (nawadnianie, uzupełnianie objętości krwi w razie utraty).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod N83.6 jest istotny w dokumentacji medycznej w sytuacjach ostrych i przewlekłych bóli podbrzusza u kobiet i pozwala na jednoznaczną klasyfikację krwiaka jajowodu jako odrębnej jednostki chorobowej. Jego stosowanie pozwala na prawidłową komunikację między lekarzami, w tym z zespołem chirurgicznym czy radiologicznym, a także jest niezbędne do rozliczeń z Narodowym Funduszem Zdrowia oraz umożliwia prowadzenie statystyk epidemiologicznych. Wczesne rozpoznanie i prawidłowe leczenie tej patologii decyduje o szybkiej poprawie stanu zdrowia pacjentki i ograniczeniu ryzyka powikłań.