Kod ICD-10: I65.2

Kod I65.2 to Niedrożność i zwężenie tętnicy szyjnej wewnętrznej

Kod ICD-10 I65.2 oznacza niedrożność i zwężenie tętnicy szyjnej wewnętrznej bez wystąpienia udaru. Schorzenie obejmuje zarówno częściowo ograniczony przepływ krwi (zwężenie), jak i całkowitą blokadę (niedrożność) jednej lub obu tętnic szyjnych wewnętrznych, będących głównymi naczyniami zaopatrującymi mózgowie w krew tętniczą.

Wskazania do stosowania kodu

Kod I65.2 stosuje się w przypadkach klinicznych, w których potwierdzono obecność zwężenia lub niedrożności tętnicy szyjnej wewnętrznej badaniami obrazowymi (np. USG Doppler, CTA, MRA), ale NIE doszło do udaru niedokrwiennego mózgu.

• Typowo używany u pacjentów z objawami prodromalnymi (np. przemijające niedokrwienie mózgu, TIA)
• Wykorzystuje się go w dokumentacji przedoperacyjnej (np. przed endarterektomią tętnicy szyjnej)
• Kod stosowany jest także w przypadkach przypadkowo wykrytego zwężenia podczas diagnostyki chorób naczyniowych
• Należy wykluczyć ostry udar przy wyborze tego kodu

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie farmakologiczne niedrożności i zwężenia tętnicy szyjnej wewnętrznej ma na celu redukcję ryzyka udaru. Dobór preparatów zależy od stopnia zwężenia, obecności objawów oraz współistniejących schorzeń.

• Leki przeciwpłytkowe:
  • Aspiryna (kwas acetylosalicylowy)
  • Klopidogrel
  • Alternatywnie: tiklopidyna, prasugrel
• Statyny:
  • Atorwastatyna, rosuwastatyna, simwastatyna – w celu obniżenia cholesterolu LDL oraz stabilizacji blaszek miażdżycowych
• Leki hipotensyjne:
  • ACE-inhibitory, sartany, beta-blokery, antagoniści wapnia (kontrola ciśnienia tętniczego, ochrona naczyń)
• Inne:
  • Często zaleca się terapię przeciwcukrzycową oraz modyfikację czynników ryzyka

Leczenie operacyjne (np. endarterektomia, stentowanie) rozważa się u wybranych chorych i uzupełnia leczenie farmakologiczne.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod I65.2 jest istotnym narzędziem do dokumentowania przechodnich i przewlekłych zaburzeń przepływu przez tętnicę szyjną wewnętrzną u pacjentów narażonych na niedokrwienie mózgu. Pozwala na właściwe zakwalifikowanie pacjenta do profilaktyki udaru oraz dobranie optymalnej terapii farmakologicznej i inwazyjnej. Stosowanie tego kodu w praktyce klinicznej ułatwia współpracę interdyscyplinarną (neurolog, chirurg naczyniowy, internista), precyzuje wskazania do leczenia oraz umożliwia prowadzenie statystyk epidemiologicznych dotyczących chorób naczyń domózgowych.