Kod ICD-10: K71.0.0

Kod K71.0.0 to Czysty zastój żółci

Kod ICD-10 K71.0.0 odnosi się do stanu patologicznego określanego jako czysty zastój żółci (cholestasis) bez współistniejącego uszkodzenia komórek wątrobowych. Jest to szczegółowa jednostka chorobowa, klasyfikowana jako podtyp toksycznego uszkodzenia wątroby, ale z przewagą procesu zastoinowego żółci, bez martwicy czy zapalenia miąższu wątroby.

Wskazania do stosowania kodu

Kod K71.0.0 używany jest w przypadkach:

• Stwierdzenia wewnątrzwątrobowego zastoju żółci o podłożu toksycznym lub farmakologicznym, w sytuacjach, gdy nie dochodzi do martwicy hepatocytów.
• Chorób wywołanych lekami hepatotoksycznymi prowadzących głównie do upośledzenia odpływu żółci.
• Potwierdzenia cholestazy laboratoryjnie (dominujący wzrost fosfatazy zasadowej (ALP) oraz gamma-glutamylotransferazy (GGTP)), przy względnie zachowanych parametrach funkcji hepatocytów (AspAT, AlAT w normie lub minimalnie podwyższone).
• Wykluczenia innych przyczyn cholestazy, takich jak kamica żółciowa, nowotwory dróg żółciowych czy zakażenia wirusowe.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie czystego zastoju żółci opiera się przede wszystkim na działaniach etiologicznych oraz wspomagających odpływ żółci:

• Eliminacja czynnika sprawczego: odstawienie leku lub substancji toksycznej powodującej cholestazę.
• Kwas ursodeoksycholowy (UDCA) – stosowany w celu poprawy przepływu żółci i ochrony hepatocytów.
• Preparaty hepatoprotekcyjne wspomagające regenerację komórek wątrobowych (np. sylimaryna, ornityna).
• W przypadku świądu skóry: cholestyramina, rifampicyna (w uzasadnionych przypadkach), preparaty przeciwhistaminowe.
• Uzupełnianie niedoborów witamin rozpuszczalnych w tłuszczach (A, D, E, K).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod K71.0.0 stanowi istotne narzędzie diagnostyczne i statystyczne dla lekarza oraz innych specjalistów medycznych, zwłaszcza hepatologów i internistów. Pozwala na precyzyjne określenie przyczyny cholestazy i wdrożenie odpowiedniego leczenia przyczynowego i objawowego. Jest szczególnie użyteczny w sytuacjach toksycznego uszkodzenia wątroby lekami, umożliwiając dokładną dokumentację kliniczną oraz optymalny dobór leczenia wspierającego funkcje wątroby, a także edukację pacjenta i monitorowanie postępów terapii.