Kod ICD-10: Q51.5.0

Kod Q51.5.0 to Wrodzony brak szyjki macicy

Kod Q51.5.0 według klasyfikacji ICD-10 oznacza wrodzony brak szyjki macicy. Jest to rzadka wada rozwojowa, polegająca na nieobecności macicznej części szyjki macicy (cervix uteri) już od urodzenia. Najczęściej współistnieje z innymi anomaliami układu rozrodczego, w tym agenezją pochwy lub macicy.

Wskazania do stosowania kodu

Kod Q51.5.0 używany jest w przypadkach, gdy w badaniach obrazowych i klinicznych potwierdzony zostaje całkowity brak szyjki macicy o charakterze wrodzonym. Należy go stosować u pacjentek, u których już w dzieciństwie lub najczęściej w okresie pokwitania ujawnia się pierwotny brak miesiączki (amenorrhoea primaria), trudności z odpływem krwi miesiączkowej lub wykluczono inne anomalie nabyte.

• Diagnostyka nieprawidłowości narządów rozrodczych w przypadku wrodzonych zaburzeń miesiączkowania
• Ocena niepłodności powiązanej z anomaliami macicy i pochwy
• Przygotowanie do leczenia chirurgicznego wad narządu rodnego

Typowe leki stosowane w leczeniu

Ponieważ wrodzony brak szyjki macicy jest przede wszystkim problemem anatomicznym, podstawową opcją terapeutyczną jest leczenie operacyjne, mające na celu odtworzenie drożności dróg rodnych oraz przywrócenie funkcji menstruacyjnych. Niemniej, farmakoterapia może być stosowana wspomagająco.

• Terapia hormonalna – celem wywołania rozwoju cech płciowych w przypadku współistniejącej niewydolności jajników
• Leki przeciwbólowe – stosowane w przypadku objawów bólowych wywołanych krwiakami lub endometriozą wtórną do wady
• Antybiotyki – w razie wtórnych zakażeń układu rodnego przy gromadzeniu się krwi

Skuteczne leczenie wymaga jednak przede wszystkim interwencji ginekologicznej i indywidualnego podejścia do pacjentki.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Rozpoznanie i prawidłowe sklasyfikowanie wrodzonego braku szyjki macicy przy użyciu kodu Q51.5.0 ma kluczowe znaczenie dla dalszego postępowania diagnostyczno-terapeutycznego. Pozwala na właściwe skierowanie pacjentki do specjalistycznej opieki ginekologicznej, zaplanowanie leczenia oraz umożliwia prowadzenie statystyk epidemiologicznych. Kodowanie tej jednostki chorobowej jest też istotne przy dokumentacji medycznej, rozliczeniach z NFZ oraz identyfikacji przypadków rzadkich wad rozwojowych układu rozrodczego.