Kod ICD-10: E14.1.0.0

Kod E14.1.0.0 to kwasica ketonowa

Kod ICD-10 E14.1.0.0 określa rozpoznanie kwasicy ketonowej, która jest ostrym powikłaniem cukrzycy. Kwasica ketonowa charakteryzuje się znaczną hiperglikemią, obecnością ciał ketonowych we krwi oraz metaboliczną kwasicą. Stan ten może szybko prowadzić do pogorszenia się wydolności krążeniowo-oddechowej oraz stanowi bezpośrednie zagrożenie życia pacjenta.

Wskazania do stosowania kodu

• Pacjenci z cukrzycą typu 1 lub 2 prezentujący objawy takie jak nudności, wymioty, ból brzucha, odwodnienie, przyspieszony oddech (oddech Kussmaula), zaburzenia świadomości oraz charakterystyczny zapach acetonu z ust.
• Obecność hiperglikemii (glikemia powyżej 250 mg/dl) oraz potwierdzona obecność ciał ketonowych we krwi i/lub moczu.
• Stwierdzenie kwasicy metabolicznej w badaniach laboratoryjnych (pH krwi < 7,3, HCO₃⁻ < 15 mmol/l).

Kod E14.1.0.0 stosuje się w dokumentacji medycznej zawsze wtedy, gdy potwierdzony jest stan kwasicy ketonowej, niezależnie od przyczyny cukrzycy (postać nieokreślona).

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Insulina – podstawowy lek stosowany w ciągłej infuzji dożylnej, mający na celu obniżenie poziomu glukozy oraz zahamowanie lipolizy i ketogenezy.
• Płyny infuzyjne (najczęściej 0,9% NaCl) – w celu wyrównania odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych.
• Potas (KCl) – suplementowany w celu zapobieżenia hipokaliemii podczas leczenia insuliną.
• Bicarbonat sodu – stosowany rzadko, jedynie przy ciężkiej kwasicy (pH <6,9).
• Preparaty wyrównujące zaburzenia elektrolitowe oraz glukoza w momencie obniżenia poziomu cukru do normoglikemii, kontynuując leczenie insuliną.

Leczenie prowadzi się zgodnie z obowiązującymi protokołami, monitorując parametry laboratoryjne i stan kliniczny pacjenta.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kwasica ketonowa zawsze wymaga pilnej interwencji lekarskiej i leczenia szpitalnego. Właściwe oznaczenie tego stanu w dokumentacji, poprzez użycie kodu E14.1.0.0, ułatwia interpretację przyczyn hospitalizacji, planowanie terapii, monitorowanie częstości ostrych powikłań cukrzycy i rozliczenia świadczeń zdrowotnych. Pozwala także na szybką identyfikację stanu zagrożenia życia oraz wdrożenie adekwatnych procedur terapeutycznych.