Kod ICD-10: B46.4.0

Kod B46.4.0 to Mukormykoza uogólniona

B46.4.0 jest kodem klasyfikacji ICD-10 odnoszącym się do mukormykozy uogólnionej (inaczej: mucormycosis disseminata). To poważna, często zagrażająca życiu infekcja grzybicza wywoływana przez pleśnie z rzędu Mucorales, która dotyczy wielu narządów lub układów organizmu pacjenta. Kod ten wykorzystywany jest do identyfikacji przypadków, w których infekcja przekroczyła postać ograniczoną miejscowo i rozprzestrzeniła się systemowo.

Wskazania do stosowania kodu

Kod B46.4.0 stosowany jest w sytuacjach potwierdzonej uogólnionej mukormykozy, najczęściej u pacjentów z istotnie zaburzoną odpornością, np.:

• Pacjenci po przeszczepach narządowych (szczególnie z immunosupresją)
• Chorzy z zaawansowaną neutropenią (np. w przebiegu leczenia onkologicznego)
• Osoby z niekontrolowaną cukrzycą, szczególnie w stanie kwasicy ketonowej
• Pacjenci po urazach penetracyjnych zanieczyszczonych glebą/skażonym materiałem
• Chorzy po COVID-19, zwłaszcza leczeni długotrwale steroidami

Kluczowe dla użycia tego kodu jest stwierdzenie zajęcia szerokiego spektrum narządów, często z szybko narastającymi objawami ogólnoustrojowymi: gorączką, niewydolnością oddechową, krążeniową i innymi manifestacjami wielonarządowymi.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Mukormykoza uogólniona wymaga agresywnego leczenia przeciwgrzybiczego oraz, jeśli to możliwe, usunięcia/przeszczepienia zajętej tkanki. Do terapii farmakologicznej stosuje się głównie:

• Liposomalna amfoterycyna B – lek pierwszego wyboru, w wysokich dawkach i dożylnie
• Pozostałe formy amfoterycyny B (np. deoksycholan, prosimy ostrożnie ze względu na toksyczność)
• Posakonazol – doustnie lub dożylnie, lek alternatywny lub w terapii skojarzonej
• Izawukonazol – szczególnie w przypadkach nietolerancji amfoterycyny B lub jej ograniczonej dostępności

Leki z grupy azoli starszej generacji (np. flukonazol, worykonazol) nie są skuteczne w mukormykozie.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod B46.4.0 pozwala jednoznacznie sklasyfikować ciężkie przypadki mukormykozy uogólnionej. Jest niezbędny w dokumentacji medycznej, rozliczeniach szpitalnych oraz epidemiologii. Kluczowe jest szybkie rozpoznanie i wdrożenie właściwej terapii – opóźnienie leczenia istotnie pogarsza rokowanie. Leczenie powinno być prowadzone w warunkach szpitalnych, przez doświadczony zespół interdyscyplinarny, obejmujący infekcjologów, mikrobiologów, nefrologów oraz chirurgów.