Kod ICD-10: Q13.1

Kod Q13.1 to Brak tęczówki

Kod Q13.1 klasyfikacji ICD-10 oznacza całkowity lub częściowy brak tęczówki (aniridia) oka. Jest to wrodzona wada rozwojowa gałki ocznej, która może występować izolowanie lub jako element zespołów genetycznych (np. zespół WAGR).

Wskazania do stosowania kodu

Kod Q13.1 należy stosować w przypadku:

• Stwierdzenia wrodzonego braku tęczówki w badaniu okulistycznym u noworodka, dziecka lub dorosłego
• Wykrycia tej wady w ramach diagnostyki zespołów genetycznych (szczególnie przy współistniejących objawach systemowych)
• Udokumentowania przyczyny obniżonej ostrości wzroku lub światłowstrętu spowodowanego defektem anatomicznym
• Przeprowadzania kwalifikacji do leczenia farmakologicznego, chirurgicznego bądź rehabilitacji wzroku

Aniridia często współistnieje z innymi wadami oczu, takimi jak zaćma, jaskra, hipoplazja plamki, dlatego kod Q13.1 stosuje się jako kod główny lub dodatkowy w dokumentacji medycznej.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Brak tęczówki jest wadą anatomiczną, której nie można leczyć farmakologicznie – leczenie ukierunkowane jest na łagodzenie objawów i zapobieganie powikłaniom. Najczęściej stosowane leki to:

• Krople hipotensyjne do oczu – w przypadku współistniejącej jaskry (np. prostaglandyny, beta-blokery, inhibitory anhydrazy węglanowej)
• Leki przeciwzapalne – w razie przewlekłych stanów zapalnych lub po zabiegach chirurgicznych
• Sztuczne łzy i preparaty ochronne – w celu ochrony przed fotofobią oraz wsparcia filmu łzowego
• W farmakoterapii towarzyszących schorzeń siatkówki i soczewki (np. w leczeniu zaćmy, obrzęku plamki)

Istotną rolę pełnią systematyczne kontrole okulistyczne, dobór szkieł z filtrem UV oraz rozważenie zabiegów chirurgicznych (np. wszczepienie sztucznej tęczówki, leczenie zaćmy).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod Q13.1 jest cennym narzędziem dokumentacyjnym w rozpoznawaniu, monitorowaniu i leczeniu pacjentów z aniridią. Pozwala precyzyjnie określić rodzaj i zakres wady w dokumentacji, co jest istotne przy prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami genetycznymi czy ciężkimi wadami wzroku. Umożliwia także właściwą kwalifikację do opieki specjalistycznej i procedur terapeutycznych, a także monitorowanie efektów leczenia i postępu schorzenia w długoterminowej obserwacji.