Kod ICD-10: E07.8.0

Kod E07.8.0 to Zespół niskiego T3

Kod E07.8.0 w klasyfikacji ICD-10 odnosi się do zespołu niskiego T3, nazywanego także syndromem niskiego trijodotyroniny (low T3 syndrome, non-thyroidal illness syndrome, euthyroid sick syndrome). Jest to zaburzenie endokrynologiczne charakteryzujące się obniżeniem stężenia trijodotyroniny (T3) we krwi, przy prawidłowym lub nieznacznie obniżonym poziomie tyroksyny (T4) oraz prawidłowym lub niskim stężeniu TSH, bez objawów pierwotnej choroby tarczycy.

Wskazania do stosowania kodu

Kod E07.8.0 powinno się stosować w przypadkach, gdy u pacjenta wystąpi niskie stężenie T3 w wyniku choroby ogólnoustrojowej, ciężkiego stresu metabolicznego lub w przebiegu ciężkich chorób przewlekłych (np. sepsa, urazy, zakażenia, niewydolność serca, przewlekła choroba nerek, nowotwory, okres pooperacyjny). Nie powinno się stosować tego kodu w klasycznej niedoczynności tarczycy.

• Zespół niskiego T3 pojawia się u pacjentów z ostrymi i przewlekłymi chorobami krytycznymi.
• Wskazaniem do użycia kodu jest potwierdzone laboratoryjnie obniżenie T3 bez innych typowych objawów niedoczynności tarczycy.
• Stosować u pacjentów z zaburzeniem konwersji T4 do T3 w ustroju, bez pierwotnej patologii tarczycy.

Typowe leki stosowane w leczeniu

W standardowych warunkach leczenie farmakologiczne zespołu niskiego T3 nie jest rutynowo zalecane. Najważniejsze znaczenie ma leczenie choroby podstawowej oraz poprawa stanu ogólnego pacjenta, co często powoduje normalizację profilu hormonalnego tarczycy.

• Lewotyroksyna (L-T4) lub liotyronina (L-T3) mogą być rozważane wyłącznie w wyjątkowych przypadkach (np. przedłużający się ciężki stan, objawy jawnej niedoczynności tarczycy, rozważenie w badaniach klinicznych lub przy wskazaniach kardiologicznych).
• Stosowanie hormonów tarczycy wymaga ścisłej indywidualnej konsultacji endokrynologicznej.
• Głównym celem jest identyfikacja i terapia wywołującej problem choroby przewlekłej.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod E07.8.0 pozwala precyzyjnie dokumentować zaburzenia przemian hormonalnych związane z poważną chorobą niedotyczącą pierwotnie tarczycy. Znajomość tego rozpoznania jest istotna w różnicowaniu niewyjaśnionych stanów niskich hormonów tarczycy, a także w unikaniu nieuzasadnionego włączania leczenia tyroksyną w tej grupie chorych. Rozpoznanie zespołu niskiego T3 odgrywa ważną rolę w monitorowaniu ciężko chorych pacjentów i umożliwia ukierunkowanie działań terapeutycznych na chorobę podstawową.