Kod ICD-10: F45.4.0

Kod F45.4.0 to Zaburzenia bólowe psychogenne

Kod F45.4.0 w klasyfikacji ICD-10 oznacza Zaburzenia bólowe psychogenne. Są to dolegliwości bólowe, które nie mają wystarczającego uzasadnienia w schorzeniach somatycznych lub neurologicznych, a etiologia tych objawów wiąże się głównie z czynnikami psychologicznymi. Ból jest tu główną i często przewlekłą dolegliwością, znacznie wpływającą na funkcjonowanie pacjenta i jego codzienne życie.

Wskazania do stosowania kodu

Kod F45.4.0 należy stosować, gdy:

• Ból utrzymuje się długo, nie ma wystarczającej przyczyny organicznej lub somatycznej.
• Objawy bólowe dominują nad innymi objawami i są powodem istotnego pogorszenia jakości życia pacjenta.
• Przeprowadzone badania i konsultacje specjalistyczne wykluczyły choroby somatyczne jako główną przyczynę bólu.
• Występują czynniki psychologiczne lub konflikty emocjonalne, które mogą tłumaczyć nasilenie lub przewlekłość bólu.

Kod ten nie obejmuje bólów wywołanych bezpośrednio przez choroby somatyczne lub neurologiczne – w takim przypadku należy rozważyć inne rozpoznania.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie zaburzeń bólowych psychogennych wymaga najczęściej podejścia interdyscyplinarnego. Stosowane są przede wszystkim:

• Leki przeciwdepresyjne (np. leki z grupy SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne)
• Leki przeciwlękowe (np. niektóre benzodiazepiny – stosowane krótkoterminowo, pregabalina lub gabapentyna)
• Leki przeciwpsychotyczne (w przypadku współwystępowania innych zaburzeń psychicznych)
• Często zalecana jest psychoterapia – szczególnie terapia poznawczo-behawioralna (CBT)
• Zaleca się unikanie przewlekłego stosowania opioidów i klasycznych leków przeciwbólowych, gdyż są zwykle nieskuteczne w tym typie zaburzeń

Leczenie farmakologiczne łączy się zawsze z interwencją psychologiczną i edukacją pacjenta.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Rozpoznanie F45.4.0 – Zaburzenia bólowe psychogenne pozwala lekarzowi na właściwe ukierunkowanie diagnostyki i leczenia u pacjentów z przewlekłym bólem, niewyjaśnionym innymi schorzeniami. Pozwala uniknąć nadmiernej diagnostyki somatycznej i koncentruje działania na aspektach psychologicznych oraz psychosomatycznych bólu. Jest to ważne narzędzie w pracy lekarza rodzinnego, psychiatry, psychologa oraz specjalistów rehabilitacji – pozwala na interdyscyplinarne podejście do leczenia oraz poprawę jakości życia pacjenta.