Kod ICD-10: A21.1

Kod A21.1 to Tularemia, postać oczno-węzłowa

Kod A21.1 według klasyfikacji ICD-10 odnosi się do tularemii w postaci oczno-węzłowej. Tularemia (inaczej gorączka królicza) jest chorobą odzwierzęcą wywoływaną przez bakterię Francisella tularensis. Postać oczno-węzłowa charakteryzuje się pierwotnym zajęciem oka i okolicznych węzłów chłonnych, najczęściej po bezpośrednim kontakcie z zakażonym materiałem lub wskutek zakażenia egzogennego (np. pocieranie oczu skażonymi dłońmi).

Wskazania do stosowania kodu

Kod A21.1 należy stosować, gdy u pacjenta występują charakterystyczne dla tularemii oczno-węzłowej objawy po potwierdzeniu etiologii bakteryjnej. Do głównych wskazań zalicza się:

• Jednostronne zapalenie spojówki o gwałtownym przebiegu z owrzodzeniami
• Obrzęk powiek
• Znacznie powiększone i często bolesne węzły chłonne przedusznie oraz podżuchwowe
• Objawy ogólne (gorączka, złe samopoczucie, bóle mięśniowe)
• Dodatni wywiad epidemiologiczny, np. kontakt ze zwierzętami dzikimi lub praca w terenie endemicznym

Kod ten wpisuje się w kartę choroby po potwierdzeniu rozpoznania klinicznego oraz mikrobiologicznego (testy serologiczne, PCR, hodowla bakterii).

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie tularemii wymaga stosowania odpowiednich antybiotyków, często dożylnie w przypadku cięższych postaci lub hospitalizacji. Najczęściej stosowane są:

• Streptomycyna – antybiotyk z grupy aminoglikozydów, lek z wyboru w tularemii
• Gentamycyna – alternatywa wobec streptomycyny
• Ciprofloksacyna lub doksacyklina – makrolidy i tetracykliny, szczególnie w postaciach mniej zaawansowanych lub przy nietolerancji aminoglikozydów

Leczenie trwa zwykle 7–14 dni. W przypadku powikłań ocznych konieczna może być współpraca z okulistą oraz stosowanie leków miejscowych (antybiotyki w kroplach, maści oczne).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod A21.1 jest zasadniczym narzędziem służącym do precyzyjnego zgłaszania oraz rozpoznawania przypadków oczno-węzłowej tularemii. Umożliwia on nie tylko właściwą rejestrację chorób zakaźnych, ale także stanowi podstawę przy zgłoszeniach do nadzoru epidemiologicznego, monitorowania ognisk zachorowań, a także wyboru odpowiedniej ścieżki leczenia oraz konsultacji interdyscyplinarnej (np. okulista). Prawidłowe zastosowanie tego kodu ułatwia również prowadzenie dalszych badań naukowych oraz epidemiologicznych związanych z szerzeniem się tej rzadkiej, ale potencjalnie groźnej zoonozy.