Kod ICD-10: B43.2

Kod B43.2 to Podskórny feomykotyczny ropień i torbiel

Kod ICD-10 B43.2 obejmuje przypadki zakażeń wywołanych przez grzyby barwnikowe (dematiaceous fungi), objawiające się w postaci ropnia lub torbieli zlokalizowanej w tkance podskórnej. Ta kategoria dotyczy zazwyczaj powikłań zakażenia feomycotycznego ograniczonego do skóry i tkanki podskórnej, bez uogólnienia choroby.

Wskazania do stosowania kodu

Kod B43.2 stosuje się w sytuacjach, gdy u pacjenta rozpoznano:

• Obecność ropnia lub torbieli w tkankach podskórnych spowodowaną przez grzyby barwnikowe (np. Exophiala, Cladosporium, Fonsecaea, Phialophora)
• Brak rozlanego zakażenia (zmiany ograniczone miejscowo, bez zajęcia narządów wewnętrznych)
• Ropień lub torbiel może być pojedynczy lub mnogi i mogą mu towarzyszyć objawy przewlekłego stanu zapalnego: obrzęk, zaczerwienienie, tkliwość
• Najczęściej dotyczy osób z upośledzoną odpornością, np. po przeszczepach lub z cukrzycą, ale może występować również u osób immunokompetentnych

Kod B43.2 nie jest stosowany w przypadkach uogólnionych (wielonarządowych) zakażeń feomycotycznych lub innych postaci grzybic głębokich.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie podskórnych feomykotycznych ropni i torbieli wymaga zazwyczaj zastosowania leków przeciwgrzybiczych oraz niekiedy interwencji chirurgicznej:

• Azole triazolowe – najczęściej itrakonazol (lek pierwszego wyboru), ewentualnie vorikonazol, pozakonazol
• Amfoterycyna B – rzadziej, stosowana w cięższych przypadkach lub przy braku skuteczności azoli
• Terbinafina – czasami stosowana jako alternatywa
• Leczenie chirurgiczne – ewakuacja ropnia, usunięcie torbieli, zwłaszcza w przypadku dużych zmian lub braku odpowiedzi na farmakoterapię

Długość leczenia zależy od rozległości zmian, czynnika etiologicznego oraz odpowiedzi klinicznej pacjenta. Zalecane jest wykonanie posiewu mikrobiologicznego oraz testów wrażliwości na leki przeciwgrzybicze.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

B43.2 pozwala lekarzowi jednoznacznie sklasyfikować ograniczone podskórne zakażenia feomykotyczne. Ułatwia to dokumentację, statystykę i planowanie leczenia przeciwgrzybiczego oraz kwalifikację pacjenta do leczenia chirurgicznego. Znajomość kodu jest istotna w procesie diagnostyki różnicowej nietypowych ropni podskórnych oraz w postępowaniu z pacjentem immunoniekompetentnym. Kod jest również istotny przy raportowaniu przypadków do jednostek epidemiologicznych oraz przy współpracy z mikrobiologiem w zakresie doboru odpowiednich leków.