przewlekłe zaburzenia snu

Przewlekłe zaburzenia snu to długotrwałe problemy z inicjacją lub utrzymaniem snu, jego nieodpowiednią jakością lub zaburzeniami harmonogramu snu, które występują mimo odpowiednich warunków do snu i prowadzą do pogorszenia funkcjonowania w ciągu dnia. Zgodnie z klasyfikacją ICSD-3 (International Classification of Sleep Disorders), za przewlekłe uznaje się zaburzenia trwające co najmniej 3 miesiące, występujące przynajmniej 3 razy w tygodniu.

Najczęstsze przewlekłe zaburzenia snu obejmują bezsenność, zaburzenia oddychania podczas snu (obturacyjny bezdech senny, zespół hipowentylacji), zaburzenia rytmu okołodobowego, parasomnie (somnambulizm, lęki nocne, zaburzenia zachowania w fazie REM) oraz zaburzenia związane z nadmierną sennością dzienną (narkolepsja, hipersomnia idiopatyczna). Ich etiologia jest złożona i może obejmować czynniki psychologiczne, neurobiologiczne, genetyczne, środowiskowe oraz choroby współistniejące.

Diagnostyka przewlekłych zaburzeń snu opiera się na dokładnym wywiadzie klinicznym, dzienniczkach snu, kwestionariuszach (np. Skala Senności Epworth, Indeks Jakości Snu Pittsburgh), aktigrafii oraz badaniach polisomnograficznych. W terapii stosuje się metody niefarmakologiczne (terapia poznawczo-behawioralna bezsenności, higiena snu) oraz farmakoterapię dostosowaną do konkretnego zaburzenia (benzodiazepiny, leki Z, agoniści receptorów melatoniny, leki przeciwdepresyjne, stymulujące).

Nieleczone przewlekłe zaburzenia snu prowadzą do poważnych konsekwencji zdrowotnych, w tym zwiększonego ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, metabolicznych, neurodegeneracyjnych, zaburzeń psychicznych oraz obniżonej jakości życia. Wymagają one kompleksowego podejścia terapeutycznego i często współpracy interdyscyplinarnej ze specjalistami medycyny snu.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl