węzeł chłonny
Węzeł chłonny to małe, fasolowate struktury będące częścią układu limfatycznego, które odgrywają kluczową rolę w funkcjonowaniu układu odpornościowego. Zbudowane są z tkanki limfatycznej otoczonej torebką łącznotkankową, zawierają liczne limfocyty oraz komórki prezentujące antygen.
Główną funkcją węzłów chłonnych jest filtrowanie limfy i wychwytywanie patogenów, komórek nowotworowych oraz ciał obcych. Proces ten umożliwia inicjację odpowiedzi immunologicznej. Węzły chłonne są rozmieszczone wzdłuż naczyń limfatycznych w całym organizmie, tworząc skupiska w określonych regionach anatomicznych (np. szyjne, pachowe, pachwinowe).
W diagnostyce medycznej ocena węzłów chłonnych jest istotnym elementem badania klinicznego. Powiększenie węzłów chłonnych (limfadenopatia) może wskazywać na infekcję, chorobę nowotworową (w tym chłoniaki i przerzuty nowotworowe) lub choroby autoimmunologiczne. Badanie węzłów chłonnych obejmuje ocenę ich wielkości, konsystencji, ruchomości oraz bolesności.
W obrazowaniu węzłów chłonnych wykorzystuje się USG, tomografię komputerową, rezonans magnetyczny oraz PET. W przypadkach wątpliwych diagnostycznie wykonuje się biopsję węzła chłonnego (cienkoigłową, gruboigłową lub wycinającą), która pozwala na ocenę histopatologiczną i postawienie ostatecznego rozpoznania.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak stawowy – Objawy
Mięsak stawowy (synovial sarcoma) to rzadki, złośliwy nowotwór tkanek miękkich, najczęściej lokalizujący się w okolicy dużych stawów, takich jak kolano, biodro, bark czy kostka. Charakteryzuje się powolnym wzrostem i niespecyficznymi objawami, co prowadzi do znacznego opóźnienia diagnostycznego – średnio 98 tygodni od pojawienia się pierwszych symptomów, z czego 43 tygodnie to opóźnienie pacjenta, a 50 tygodni to opóźnienie diagnostyczne. Wczesne objawy obejmują bezbolesny guz lub zgrubienie, powolne powiększanie się zmiany, ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości stawu oraz objawy neurologiczne jak drętwienie czy mrowienie. Mięsak cechuje się agresywną biologicznie progresją, naciekaniem tkanek okołostawowych, możliwością inwazji kości oraz wysokim ryzykiem przerzutów, głównie do płuc (około 80%), węzłów chłonnych (10%) i kości (15%). Mediana czasu do nawrotu wynosi 24 miesiące, a 5-letnie przeżycie po nawrocie waha się między 30-46%.
ablacja termiczna, chemioterapia systemowa, dysfagia, immunoterapia, margines chirurgiczny, mięsak maziówkowy, mięsak stawowy, napad padaczkowy, nawrót choroby, nowotwór tkanek miękkich, parestezje, przerzut do kości, przerzut do mózgu, przerzut do płuc, przerzut odległy, radioterapia, resekcja chirurgiczna, stan podgorączkowy, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie płuc, zapalenie stawów, złamanie patologiczne, złośliwość histologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzonu macicy – Diagnostyka i diagnoza
Rak trzonu macicy, stanowiący około 90% wszystkich raków macicy, najczęściej diagnozowany jest u kobiet po menopauzie, ze szczytem zachorowań około 65. roku życia. Kluczowym objawem alarmowym jest nieprawidłowe krwawienie z dróg rodnych, występujące u około 90% pacjentek, zwłaszcza u kobiet po menopauzie, gdzie każda taka manifestacja wymaga pilnej diagnostyki. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, ultrasonografii przezpochwowej (USG TV) z oceną grubości endometrium (powyżej 4-5 mm u kobiet po menopauzie uznawane za nieprawidłowe), histeroskopii oraz biopsji endometrium (pipelle lub D&C), która stanowi złoty standard potwierdzenia rozpoznania. Dodatkowo stosuje się badania obrazowe takie jak MRI, CT, PET-CT oraz RTG klatki piersiowej w celu oceny zaawansowania choroby. Klasyfikacja stopnia zaawansowania według FIGO (I-IV) oraz grading histologiczny (G1-G3) mają istotne znaczenie prognostyczne i wpływają na wybór terapii.
badanie ginekologiczne, badanie per rectum, biopsja endometrium, grubość endometrium, histerektomia, histeroskopia, klasyfikacja FIGO, krwawienie międzymiesiączkowe, krwawienie pomenopauzalne, marker CA-125, morfologia krwi, naciekanie mięśniówki macicy, naciekanie myometrium, nieprawidłowe krwawienie z dróg rodnych, pozytonowa tomografia emisyjna, rak endometrium, rak trzonu macicy, rezonans magnetyczny, spektroskopia w podczerwieni, system TNM, test PCR, tomografia komputerowa, ultrasonografia przezpochwowa, węzeł chłonny, wydzielina z pochwy, wyłyżeczkowanie macicy, zróżnicowanie histologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Rak prostaty – Objawy
Rak prostaty, będący jednym z najczęściej diagnozowanych nowotworów złośliwych u mężczyzn, charakteryzuje się niekontrolowanym wzrostem komórek w gruczole krokowym. We wczesnych stadiach choroba jest często bezobjawowa, co podkreśla znaczenie badań przesiewowych, takich jak oznaczenie PSA. Objawy w początkowych stadiach (I i II) mogą obejmować częstomocz, osłabienie strumienia moczu, trudności w mikcji oraz bolesny wytrysk. W stadium III dochodzi do naciekania tkanek sąsiadujących, a w stadium IV obserwuje się przerzuty do kości, węzłów chłonnych i narządów wewnętrznych, co manifestuje się bólem kości, hiperkalcemią, obrzękami limfatycznymi, a także objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak utrata masy ciała, zmęczenie i duszność. Przerzuty do kręgosłupa mogą prowadzić do zespołu ucisku rdzenia (MSCC), wymagającego pilnej interwencji.
badanie przesiewowe, ból kości, cewka moczowa, częstomocz, gruczoł krokowy, hiperkalcemia, krwiomocz, łagodny rozrost prostaty, majaczenie, nietrzymanie moczu, nowotwór złośliwy, obrzęk limfatyczny, oporność na kastrację, przerzut do kości, przerzut do płuc, przerzut do wątroby, przerzutowy rak prostaty, PSA, rak prostaty, rzężenie przedśmiertne, skala Gleasona, stadium kliniczne, swoisty antygen sterczowy, ucisk rdzenia kręgowego, węzeł chłonny, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, zaburzenia erekcji, zapalenie prostaty, złamanie patologiczne, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi – Diagnostyka i diagnoza
Rak piersi (carcinoma mammae) jest jednym z najczęściej diagnozowanych nowotworów złośliwych u kobiet, stanowiąc główną przyczynę zachorowań w Polsce. Diagnostyka opiera się na wieloetapowym podejściu, obejmującym badanie kliniczne, obrazowe (mammografia, USG, MRI), biopsję oraz badania laboratoryjne i molekularne. Mammografia, wykonywana co 1-2 lata u kobiet po 50. roku życia, pozostaje podstawową metodą przesiewową, umożliwiającą wykrycie zmian niewyczuwalnych palpacyjnie. USG jest szczególnie przydatne u kobiet z gęstą tkanką gruczołową oraz jako badanie uzupełniające. MRI, bardziej czułe niż mammografia i USG, stosuje się u pacjentek z wysokim ryzykiem (np. nosicielki mutacji BRCA1/BRCA2) oraz do oceny rozległości choroby i odpowiedzi na leczenie. Biopsja, w tym cienko- i gruboigłowa oraz biopsja węzła wartowniczego (SLNB), jest niezbędna do potwierdzenia diagnozy i oceny charakterystyki nowotworu.
badanie fizykalne piersi, badanie kliniczne, biopsja, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja mammotomiczna, biopsja płynna, biopsja węzła wartowniczego, duktografia, indeks proliferacji Ki-67, klasyfikacja TNM, krążąca komórka nowotworowa, limfedema, mammografia, mammografia diagnostyczna, mammografia przesiewowa, mutacja genetyczna, obrzęk limfatyczny, potrójnie ujemny rak piersi, profilowanie molekularne, przerzut odległy, rak piersi, receptor estrogenowy, receptor hormonalny, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny piersi, stadium zaawansowania, status HER2, sztuczna inteligencja, ultrasonografia piersi, węzeł chłonny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak odbytu – Objawy
Rak odbytu często przebiega bezobjawowo we wczesnych stadiach lub manifestuje się objawami, które mogą być mylnie interpretowane jako łagodne schorzenia, np. hemoroidy. Około 20% pacjentów nie zgłasza żadnych symptomów na początku choroby, co opóźnia diagnozę. Najczęstszym wczesnym objawem jest niewielkie krwawienie z odbytu, pojawiające się podczas lub po defekacji, często mylone z krwawieniem hemoroidalnym. Inne symptomy to ból, świąd, wyczuwalna masa, wydzielina, zmiany w rytmie wypróżnień, nietrzymanie stolca oraz powiększenie węzłów chłonnych pachwinowych. Zaawansowane stadia (T3/T4) charakteryzują się nasileniem objawów, w tym intensywniejszym krwawieniem, bólem, powiększeniem guza, utratą kontroli nad wypróżnieniami oraz objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak znaczna utrata masy ciała i przewlekłe zmęczenie. W rzadkich przypadkach mogą wystąpić powikłania, takie jak przetoki, niedrożność jelit czy perforacja.
błona śluzowa, ból odbytu, brodawka odbytu, hemoroid, komórka nowotworowa, krwawienie z odbytu, nawrót nowotworu, niedrożność jelit, nietrzymanie stolca, perforacja jelita, przerzut odległy, przetoka, przetoka odbytniczo-pochwowa, rak in situ, rak odbytu, remisja, świąd odbytu, szczelina odbytu, węzeł chłonny, węzeł chłonny miednicy, węzeł chłonny pachwinowy, wskaźnik przeżycia pięcioletniego, wydzielina z odbytu, zaburzenia wypróżniania - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka limfocytowa – Epidemiologia
Przewlekła białaczka limfocytowa (CLL) jest najczęstszym typem białaczki u dorosłych w krajach zachodnich, stanowiąc 25-30% wszystkich białaczek w USA, gdzie roczna zapadalność wynosi 4,7/100 000 osób (dane 2018-2022). Mediana wieku diagnozy to 70 lat, a choroba dotyka głównie osoby starsze, z najwyższą zapadalnością w grupie 85-89 lat. CLL występuje częściej u mężczyzn (stosunek 1,3-1,9:1), choć u kobiet przebieg może być bardziej agresywny. Choroba ma podłoże genetyczne, z dwukrotnie wyższym ryzykiem u krewnych pierwszego stopnia oraz jest związana z ekspozycją na czynniki środowiskowe, takie jak pestycydy, radon czy zanieczyszczenia przemysłowe. Wskaźniki zapadalności i śmiertelności wykazują tendencję spadkową w ostatnich latach, a 5-letni względny wskaźnik przeżycia w USA wynosi 88% (2012-2018). Aktywny nadzór jest rekomendowaną strategią postępowania u pacjentów bez objawów i cech progresji, gdyż wczesne leczenie nie poprawia przeżycia.
aktywny nadzór, anemia, chemioterapia, czerwona krwinka, ekspozycja na radon, immunosupresja, liczba limfocytów, mediana wieku, morfologia krwi, nieczerniakowy rak skóry, niezamierzona utrata wagi, nocne poty, płytka krwi, podłoże genetyczne, przewlekła białaczka limfocytowa, przeżycie pacjenta, remisja, śledziona, środek alkilujący, trombocytopenia, wątroba, wenetoklaks, węzeł chłonny, wskaźnik przeżycia, wskaźnik zapadalności, wskaźnik zgonów, zaburzenie limfoproliferacyjne, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy i obrzęki jąder – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Guzy i obrzęki jąder mają zróżnicowane etiologie, z przewagą zmian łagodnych, jednak każdy wykryty guz wymaga specjalistycznej oceny ze względu na ryzyko raka jądra, najczęstszego nowotworu u mężczyzn w wieku 15-35 lat. Charakterystycznym objawem jest bezbolesny guz jądra, choć bolesne powiększenie również może wskazywać na nowotwór. Rokowanie w raku jądra jest bardzo dobre, z ponad 95% skutecznością leczenia i wzrostem do 98% przy wczesnej diagnozie. W Anglii 5-letnia przeżywalność wynosi około 95%, a 10-letnia około 90%. Kluczowe czynniki prognostyczne to typ histologiczny (nasieniaki vs nienasieniaki), lokalizacja pierwotna guza, stopień zaawansowania i obecność przerzutów, zajęcie węzłów chłonnych zaotrzewnowych oraz poziomy markerów nowotworowych. System klasyfikacji IGCCCG dzieli guzy na grupy rokownicze, różnicując rokowanie i plan leczenia.
chemioterapia, czynnik predykcyjny, czynnik prognostyczny, dysfagia, guz i obrzęk jądra, guz zarodkowy jądra, IGCCCG, marker nowotworowy, moszna, nasieniak, nienasieniak, niepłodność, nowotwór komórek rozrodczych, orchidektomia, powiększenie jądra, pozagonadalny guz zarodkowy, przerzut, przestrzeń zaotrzewnowa, radioterapia, rak jądra, samobadanie jąder, śródpiersie, węzeł chłonny, węzeł chłonny zaotrzewnowy, zmiana łagodna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi zapalny – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalny rak piersi (IBC) to agresywny, rzadki podtyp miejscowo zaawansowanego raka piersi, stanowiący 1-5% przypadków, charakteryzujący się szybkim rozwojem i blokadą naczyń limfatycznych skóry piersi, co prowadzi do zaczerwienienia i obrzęku bez wyczuwalnego guzka. Diagnoza jest często opóźniona z powodu podobieństwa objawów do zapalenia sutka. IBC jest klasyfikowany co najmniej jako stadium III, z około 33% przypadków z przerzutami odległymi. Standardowe leczenie obejmuje trójmodalne podejście: chemioterapię neoadjuwantową, zmodyfikowaną radykalną mastektomię z usunięciem węzłów chłonnych I i II poziomu oraz radioterapię obejmującą ścianę klatki piersiowej i regionalne węzły chłonne. Chemioterapia neoadjuwantowa ma na celu zmniejszenie guza i poprawę rokowania, a całkowita odpowiedź patologiczna (pCR) jest silnym wskaźnikiem lepszego przeżycia. W przypadku HER2-dodatnich guzów stosuje się terapię celowaną, np. trastuzumab i pertuzumab. Natomiast oszczędzające metody chirurgiczne nie są zalecane ze względu na agresywny charakter choroby i ryzyko nawrotu.
biopsja gruboigłowa, chemioterapia neoadjuwantowa, EGFR, HER2-dodatni, integralność skóry, lapatynib, mammografia, mastektomia radykalna, naczynie limfatyczne, obrzęk limfatyczny, onkolog, opieka paliatywna, PET-CT, pielęgniarka specjalistyczna, przerzut odległy, rezonans magnetyczny, samobadanie piersi, terapia celowana, terapia multimodalna, trastuzumab, węzeł chłonny, węzeł chłonny pachowy, węzeł nadobojczykowy, zapalenie sutka, zapalny rak piersi - Leksykon substancji czynnych
Hesperydyna – Właściwości farmakodynamiczne
Hesperydyna w postaci metylochalkonu, obecna w dawce 150 mg w każdej kapsułce preparatu Cyclo 3 Fort, wykazuje wielokierunkowe działanie ochronne na naczynia krwionośne, szczególnie w kontekście niewydolności żylnej i zaburzeń krążenia limfatycznego. Mechanizmy jej działania obejmują zmniejszenie przepuszczalności naczyń włosowatych (potwierdzone testem Landisa), wzrost oporu kapilarnego (metoda Kramara) już od pierwszej godziny po podaniu, a także hamowanie aktywacji komórek śródbłonka indukowanej hipoksją. Dodatkowo, hesperydyna w synergii z wyciągiem z kłącza ruszczyka kolczastego i kwasem askorbinowym indukuje skurcz komórek mięśni gładkich naczyń limfatycznych poprzez wzrost stężenia cytozolowego Ca²⁺, co poprawia funkcję układu limfatycznego. Preparat klasyfikowany jest jako lek o działaniu osłaniającym naczynia (kod ATC: C05C), a jego skuteczność kliniczna została potwierdzona w badaniach wykazujących poprawę napięcia żylnego (metoda Aelliga), wzrost oporu kapilarnego oraz ochronę śródbłonka naczyniowego.
Cyclo 3 Fort, hesperydyna metylochalkon, krążenie limfatyczne, kwas askorbowy, metoda Kramara, mięśnie gładkie naczyń limfatycznych, naczynie krwionośne, naczynie włosowate, napięcie żylne, niedokrwienie i reperfuzja, niewydolność żylna, opór kapilarny, przepuszczalność naczyń włosowatych, ruszczyk kolczasty, test Landisa, układ limfatyczny, węzeł chłonny, właściwości farmakodynamiczne, zaburzenie krążenia limfatycznego - Leksykon chorób i schorzeń
Czerniak – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Czerniak, stanowiący 3-5% nowotworów skóry, odpowiada za około 75% zgonów z powodu raka skóry, co podkreśla jego agresywny charakter i wysoką śmiertelność. Kluczowe znaczenie ma wczesne wykrycie i leczenie, a opieka pielęgniarska odgrywa istotną rolę w całym procesie terapeutycznym, od profilaktyki, przez monitorowanie leczenia chirurgicznego, immunoterapii i terapii celowanej, aż po opiekę paliatywną. Pielęgniarki koordynują opiekę multidyscyplinarną, edukują pacjentów i ich rodziny, monitorują działania niepożądane, zwłaszcza związane z immunoterapią (irAE) i terapią celowaną (np. inhibitory BRAF), oraz wspierają pacjentów psychospołecznie. Zalecenia dotyczące ochrony przeciwsłonecznej obejmują stosowanie kremów z filtrem SPF ≥30, unikanie ekspozycji na słońce w godzinach 11:00-15:00 oraz noszenie odzieży ochronnej.
chemioterapia, czerniak, czerniak przerzutowy, działanie niepożądane, immunoterapia, inhibitor BRAF, leczenie chirurgiczne, mutacja genu BRAF, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, nowotwór skóry, objawy choroby, obrzęk limfatyczny, opieka paliatywna, opieka pielęgniarska, przerzut do mózgu, radioterapia, reguła ABCDE, remisja, terapia celowana, węzeł chłonny, wizyta kontrolna, zapalenie jelita grubego, zapalenie płuc, zapalenie przysadki, zapalenie wątroby, zespół multidyscyplinarny, zespół terapeutyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Gruźlica – Patofizjologia i mechanizm
Gruźlica (TB) jest zakaźną chorobą wywoływaną przez Mycobacterium tuberculosis, która najczęściej atakuje płuca, ale może również zajmować inne narządy. Transmisja odbywa się drogą powietrzną przez inhalację kropli aerozolu zawierających 1-10 prątków o średnicy 1-5 µm, które docierają do pęcherzyków płucnych. Zakażenie przebiega w trzech fazach: pierwotnej, latentnej (utajonej) i aktywnej. W fazie latentnej, która dotyczy około 90% zakażonych, układ odpornościowy kontroluje namnażanie bakterii, zapobiegając rozwojowi objawów. Reaktywacja zakażenia, prowadząca do aktywnej postaci choroby, jest szczególnie częsta u pacjentów z immunosupresją, np. współzakażonych HIV, u których ryzyko rozwoju aktywnej gruźlicy wynosi ponad 10% rocznie. Patogeneza opiera się na zdolności prątków do unikania zniszczenia przez makrofagi pęcherzykowe poprzez hamowanie fuzji fagosomu z lizosomem, m.in. dzięki wydzielaniu antygenu ESAT-6, co umożliwia przetrwanie i namnażanie się bakterii wewnątrz komórek gospodarza.
aktywna gruźlica, białko szoku cieplnego, fagocytoza, fuzja fagosomu z lizosomem, gruźlica płuc, gruźlica prosówkowa, interferon gamma, komórka dendrytyczna, lekooporność, limfocyt CD8, lipoarabinomannan, makrofag pęcherzykowy, martwica serowata, Mycobacterium tuberculosis, nadwrażliwość typu opóźnionego, prątek gruźlicy, TNF-alfa, transmisja powietrzna, węzeł chłonny, witamina D, zakażenie latentne, zakażenie rozsiane, ziarniniak - Leksykon chorób i schorzeń
Dżuma – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Dżuma, wywoływana przez bakterię Yersinia pestis, jest ostrą chorobą zakaźną o wysokiej śmiertelności, szczególnie w postaci płucnej, wymagającą natychmiastowej interwencji medycznej. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie i rozpoczęcie antybiotykoterapii w ciągu 24 godzin od pojawienia się objawów, co znacząco poprawia rokowanie. Leczenie opiera się na gentamycynie, fluorochinolonach (ciprofloksacyna, lewofloksacyna, moksyfloksacyna) oraz streptomycynie, z czasem terapii wynoszącym 10-14 dni. W przypadku przeciwwskazań stosuje się doksycyklinę lub chloramfenikol, szczególnie przy zajęciu OUN. Izolacja pacjentów z dżumą płucną powinna trwać 48-72 godziny od rozpoczęcia leczenia i odbywać się w sali z ujemnym ciśnieniem, z zastosowaniem środków ochrony osobistej (maski, fartuchy, rękawiczki). Dżuma dymienicza wymaga standardowych środków ostrożności, a profilaktyka antybiotykowa (doksycyklina lub ciprofloksacyna przez 7 dni) jest wskazana dla osób z bliskiego kontaktu z chorymi na dżumę płucną.
antybiotykoterapia, bakteriemia, chloramfenikol, doksycyklina, dymienica, dysfagia, dżuma, dżuma dymienicza, dżuma płucna, dżuma posocznicowa, filtracja kłębuszkowa, fluorochinolony, gentamycyna, izolacja kropelkowa, kontrola zakażeń, nacięcie i drenaż, niewydolność wielonarządowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, polipragmazja, posiew plwociny, profilaktyka poekspozycyjna, środki ochrony osobistej, streptomycyna, terapia antybiotykowa, układ oddechowy, węzeł chłonny, wsparcie wentylacyjne, wstrząs septyczny, Yersinia pestis, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 111 mg
Dazatynib, substancja czynna produktu Daruph, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność głównie w obrębie układu pokarmowego, krwiotwórczego i limfatycznego, z jelitem jako głównym narządem docelowym u szczurów i małp. Zmiany hematologiczne obejmowały modyfikacje parametrów erytrocytów oraz szpiku kostnego, a w układzie limfatycznym obserwowano limfocytopenię i zmniejszenie masy narządów limfatycznych, wszystkie efekty miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. U małp stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek po leczeniu do 9 miesięcy, co wymaga dalszej oceny w kontekście długoterminowego bezpieczeństwa. W zakresie hemostazy dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Pomimo in vitro wykazania wpływu na kanał potasowy hERG i potencjalnego ryzyka wydłużenia odstępu QT, badania in vivo na małpach nie potwierdziły istotnych zaburzeń elektrokardiograficznych.
agregacja płytek krwi, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, brodawczak macicy, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja nerek, odstęp QT, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókno Purkinjego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podniebienia miękkiego – Epidemiologia
Rak podniebienia miękkiego stanowi około 3% wszystkich nowotworów jamy ustnej i gardła w USA, z zachorowalnością spadającą o 3,7% w latach 2007-2016, w przeciwieństwie do wzrostu ogólnego nowotworów jamy ustnej i gardła o 0,6% rocznie. Średni całkowity czas przeżycia dla raka płaskonabłonkowego podniebienia miękkiego (SCCSP) wynosi 68,7 miesiąca, a 5-letni względny wskaźnik przeżycia dla nowotworów gardła środkowego, w tym podniebienia miękkiego, to około 52%. Przeżycie zależy od stadium zaawansowania: 59% dla nowotworu zlokalizowanego, 62% dla regionalnego i 29% dla odległego. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, nadmierne spożycie alkoholu, zakażenie HPV oraz status społeczno-ekonomiczny. Wzrost zachorowań na nowotwory związane z HPV wynosi 2,1% rocznie, podczas gdy nowotwory niezwiązane z HPV wykazują spadek o 0,4% rocznie, co może tłumaczyć spadek zachorowalności na raka podniebienia miękkiego, który jest rzadziej powiązany z HPV niż inne lokalizacje.
badanie PET, choroba płuc, choroba serca, choroba współistniejąca, cukrzyca, gardło środkowe, migdałek, nawrót choroby, nowotwór głowy i szyi, nowotwór jamy ustnej i gardła, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut regionalny, radioterapia, rak gardła środkowego, rak płaskonabłonkowy gardła środkowego, rak podniebienia miękkiego, rak wargi, remisja, stadium zaawansowania nowotworu, szczepienie przeciwko HPV, węzeł chłonny, wirus brodawczaka ludzkiego, wskaźnik śmiertelności, zakażenie HPV, zmiana przedrakowa - Leksykon chorób i schorzeń
Czerniak skóry – Diagnostyka i diagnoza
Czerniak skóry stanowi najgroźniejszy nowotwór skóry, którego rokowanie jest ściśle związane z wczesnym rozpoznaniem i dokładną oceną histopatologiczną. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oceny zmian skórnych według kryteriów ABCDE oraz badania węzłów chłonnych. Dermoskopia oraz nowoczesne techniki nieinwazyjne, takie jak mikroskopia konfokalna odbiciowa (RCM), spektroskopia impedancji elektrycznej (Nevisense™) czy testy z plastrami przylepnymi, wspomagają selekcję zmian wymagających biopsji. Biopsja wycinająca jest preferowaną metodą, umożliwiającą ocenę grubości guza według Breslowa (w mm) oraz poziomu Clarka, obecności owrzodzenia, wskaźnika mitotycznego i nacieku limfocytarnego, co ma kluczowe znaczenie dla rokowania i dalszego postępowania. W przypadku zmian o grubości ≥1 mm lub innych cech wysokiego ryzyka zalecana jest biopsja węzła wartowniczego (SLNB) w celu oceny regionalnego rozsiewu nowotworu.
badanie dermatoskopowe, badanie histopatologiczne, biopsja nacinająca, biopsja stemplowa, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycinająca, czerniak in situ, czerniak skóry, dehydrogenaza mleczanowa, dermoskopia, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, mapowanie znamion, mikroskopia konfokalna odbiciowa, mutacja genetyczna, naciek limfocytarny, panel ekspresji genów, porównawcza hybrydyzacja genomowa, poziom Clarka, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, samobadanie skóry, spektroskopia impedancji elektrycznej, system TNM, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł chłonny, wskaźnik mitotyczny, znamię dysplastyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pageta sutka – Objawy
Choroba Pageta sutka to rzadka postać raka piersi, stanowiąca 1-3% wszystkich przypadków, charakteryzująca się pierwotnym zajęciem brodawki sutkowej i ewentualnym rozprzestrzenianiem się na otoczkę. Początkowe objawy są subtelne i obejmują zaczerwienienie, łuszczenie, świąd, mrowienie oraz wyciek z brodawki o charakterze surowiczym, żółtawym, krwistym lub ropnym. W około 50% przypadków obecny jest wyczuwalny guz, najczęściej inwazyjny rak przewodowy. Średni czas od pojawienia się objawów do diagnozy wynosi około 12 miesięcy u kobiet i 8-9 miesięcy u mężczyzn, co wynika z częstych błędnych rozpoznań jako łagodne schorzenia skórne (np. egzema, dermatitis). Choroba rozwija się stopniowo, początkowo ograniczając się do brodawki, a następnie obejmując otoczkę i okoliczne tkanki, z możliwością progresji do inwazyjnego raka piersi z przerzutami do węzłów chłonnych i narządów wewnętrznych.
brodawka sutkowa, choroba Pageta sutka, dermatitis, egzema, guz piersi, inwazyjny rak przewodowy, inwersja brodawki, łuszczenie się skóry, łuszczyca, otoczka brodawki, owrzodzenie brodawki, progresja choroby, przerzut do węzłów chłonnych, przewód mleczny, rak piersi, rak przewodowy in situ, rokowanie, węzeł chłonny, wyciek krwisty, wyciek ropny, wyciek z brodawki, zapalenie piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk kończyn górnych i dłoni – Zapobieganie i profilaktyka
Obrzęk kończyn górnych i dłoni jest wynikiem patologicznego gromadzenia się płynu w tkankach, prowadzącym do powiększenia objętości, uczucia ciężkości i dyskomfortu. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmując retencję wody, zaburzenia krążenia, urazy, infekcje oraz choroby układowe. Kluczowe w profilaktyce i leczeniu jest wczesne rozpoznanie oraz wdrożenie kompleksowych strategii, takich jak uniesienie kończyny powyżej poziomu serca (minimum 30 minut kilka razy dziennie), regularna aktywność fizyczna stymulująca przepływ limfy, ograniczenie spożycia sodu oraz odpowiednie nawodnienie (1,5-2 litry/dobę). Kompresjoterapia z zastosowaniem odzieży wywierającej ciśnienie około 35 ± 5 mmHg oraz manualny drenaż limfatyczny wykonywany przez wykwalifikowanych specjalistów stanowią skuteczne metody kontroli obrzęku. Dodatkowo, techniki takie jak kinesiotaping, pneumatyczna kompresja sekwencyjna oraz naprzemienne kąpiele kontrastowe mogą wspomagać terapię, zwłaszcza w przypadkach przewlekłych lub pooperacyjnych.
biopsja węzła wartowniczego, drenaż limfatyczny, elevacja kończyny, fizjoterapeuta, hepatolog, kąpiele kontrastowe, kardiolog, kinesiotaping, kompresja pneumatyczna, kompresjoterapia, nefrolog, niedowład, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk kończyn górnych, obrzęk limfatyczny, odzież kompresyjna, płyn limfatyczny, przepływ limfatyczny, retencja wody, równowaga płynowa, stan przedrzucawkowy, stymulacja elektryczna, układ limfatyczny, węzeł chłonny, zaburzenie krążenia - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy drobne, okrągłe z desmoplastyczną stroma – Objawy
Guzy drobne, okrągłe z desmoplastyczną stroma (DSRCT) to rzadki, agresywny mięsak tkanek miękkich, występujący głównie u dzieci i młodych dorosłych, z przewagą mężczyzn. Najczęściej lokalizuje się w jamie brzusznej, zwłaszcza w jamie otrzewnej, gdzie w początkowych stadiach przebiega bezobjawowo, co opóźnia diagnozę. Typowe objawy to powiększenie jamy brzusznej, ból, wyczuwalny guz, zaparcia, nudności, wymioty, wodobrzusze oraz utrata masy ciała. W momencie rozpoznania u około 80% pacjentów stwierdza się zaawansowane stadium z przerzutami, najczęściej do wątroby (33%), płuc (21%), węzłów chłonnych, kości i innych narządów. Przebieg choroby dzieli się na fazę bezobjawową, pierwszych objawów, zaawansowaną oraz końcową, charakteryzującą się wyniszczeniem i niewydolnością narządów.
anemia, badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, biegunka, ból brzucha, centralny układ nerwowy, chemioterapia, DSRCT, duszność, dysuria, hepatomegalia, jama brzuszna, jama opłucnowa, kacheksja, mięsak tkanek miękkich, nudności i wymioty, obrzęk kończyn, przerzut, przewlekłe zmęczenie, radioterapia, resekcja chirurgiczna, tomografia komputerowa, utrata masy ciała, węzeł chłonny, wodobrzusze, wzdęcie brzucha, zaburzenia hormonalne, zaparcie, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Dermatofibrosarcoma protuberans (DFSP) to wolno rosnący nowotwór skóry o niskim lub pośrednim stopniu złośliwości, charakteryzujący się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (20-50%) i niskim potencjałem przerzutowania (około 0,5% w klasycznej postaci). W ponad 90% przypadków obecna jest charakterystyczna translokacja t(17;22)(q22;q13) prowadząca do powstania fuzyjnego genu COL1A1-PDGFB. Pięcio- i dziesięcioletnie wskaźniki przeżycia wolnego od nawrotu wynoszą odpowiednio 86% i 76%. Czynniki pogarszające rokowanie to wiek >50 lat, wysoki indeks mitotyczny, dodatnie marginesy chirurgiczne, aneuploidia DNA, nadekspresja TP53 oraz obecność zmian włókniakomięsakowych. Wariant fibrosarcomatous DFSP (FS-DFSP) cechuje się agresywniejszym przebiegiem, z nawrotami miejscowymi u ponad 50% pacjentów i przerzutami u 10-15%, a także gorszą odpowiedzią na terapię imatynibem ze względu na utratę markera t(17;22).
aneuploidia DNA, brodawczakowłókniak kosmówkowy, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba przerzutowa, dermatofibrosarcoma protuberans, fibrosarcomatous DFSP, imatynib, indeks mitotyczny, inhibitor kinazy tyrozynowej, mięsak tkanki miękkiej, nawrót miejscowy, nowotwór tkanki miękkiej, pazopanib, przerzut, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przerzutowanie, przeżycie wolne od nawrotu, radioterapia adiuwantowa, radioterapia uzupełniająca, szerokie wycięcie miejscowe, terapia celowana, terapia neoadjuwantowa, translokacja chromosomowa, węzeł chłonny, wskaźnik przeżycia, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podstawnokomórkowy – Diagnostyka i diagnoza
Rak podstawnokomórkowy (BCC) stanowi 80-90% wszystkich nowotworów skóry, z roczną częstością występowania około 3,6 miliona przypadków w USA. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym, dermoskopii (dokładność 95-99%) oraz biopsji skóry, która jest złotym standardem potwierdzającym rozpoznanie. Charakterystyczne cechy BCC to perłowobiały lub różowy guzek z teleangiektazjami, często lokalizowany na obszarach eksponowanych na UV, takich jak twarz, głowa i szyja. Histopatologicznie BCC dzieli się na podtypy niezróżnicowane (np. guzkowy, powierzchowny, naciekający) i zróżnicowane (np. keratotyczny, gruczolakowaty), co ma kluczowe znaczenie dla wyboru terapii i oceny ryzyka nawrotu. Zaawansowane techniki obrazowania, takie jak refleksyjna mikroskopia konfokalna (RCM) i optyczna tomografia koherencyjna (OCT), wspomagają diagnostykę i monitorowanie zmian.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja ścinająca, biopsja skóry, biopsja sztancowa, biopsja węzłów chłonnych, biopsja wycinająca, cecha dermoskopowa, choroba Bowena, czerniak amelanotyczny, czerniak złośliwy, czynnik ryzyka, dermatofibrosarcoma protuberans, dermatopatolog, dermatoskop, dermoskopia, inwazja tkanek, klasyfikacja TNM, łuszczyca kropelkowa, margines chirurgiczny, naciekanie okołonerwowe, naczynie krwionośne, nowotwór skóry, optyczna tomografia koherencyjna, patolog, podtyp histologiczny, promieniowanie UV, rak płaskonabłonkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, raport patologiczny, refleksyjna mikroskopia konfokalna, rezonans magnetyczny, rogowacenie łojotokowe, rogowacenie słoneczne, rogowiak łojotokowy, teleangiektazja, tomografia komputerowa, węzeł chłonny - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody jamy ustnej – Diagnostyka i diagnoza
Wrzody jamy ustnej to powszechny problem kliniczny charakteryzujący się utratą błony śluzowej, manifestujący się bolesnymi, otwartymi zmianami o różnorodnej etiologii. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym, uwzględniającym lokalizację, czas trwania (szczególnie >2-3 tygodnie), liczbę, wielkość i cechy morfologiczne owrzodzeń, a także wywiad medyczny obejmujący czynniki wywołujące, objawy ogólnoustrojowe i historię chorób przewlekłych. Wskazane jest wykonanie badań laboratoryjnych (morfologia, poziomy żelaza, ferrytyny, witaminy B12, kwasu foliowego, OB, CRP, badania serologiczne i autoimmunologiczne) oraz mikrobiologicznych (wymazy na Candida albicans, HSV, bakterie beztlenowe) w przypadku zmian przewlekłych, nawracających lub atypowych. Biopsja jest kluczowa przy owrzodzeniach utrzymujących się >2-3 tygodnie, nietypowych lub opornych na leczenie, w celu wykluczenia procesu nowotworowego.
afta nawracająca, anemia, badanie kliniczne, błona śluzowa, celiakia, chirurgia szczękowo-twarzowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, diagnostyka różnicowa, erytroplakia, ferrytyna, herpes simplex, kandydoza, kwas foliowy, lek cytotoksyczny, leukopenia, leukoplakia, markery stanu zapalnego, metotreksat, morfologia krwi, mucositis, niedobór żelaza, niedokrwistość, NLPZ, nowotwór jamy ustnej, owrzodzenie jamy ustnej, pęcherzyca zwykła, pemfigoid błon śluzowych, przeciwciała ANA, przewlekłe owrzodzenie, radioterapia głowy i szyi, toczeń rumieniowaty układowy, węzeł chłonny, witamina B12, wrzód jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie jelita, wywiad medyczny, zakażenie grzybicze, zakażenie HIV, zespół Behceta - Leksykon substancji czynnych
Prątki BCG – Właściwości farmakokinetyczne
Prątki BCG, stosowane zarówno w immunoterapii nowotworów pęcherza moczowego, jak i w szczepieniach przeciwgruźliczych, wykazują różnorodne właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania oraz podszczepu. W terapii dopęcherzowej, preparaty takie jak OncoTICE (podszczep TICE, 2-8 x 10⁸ CFU/fiolkę, stężenie po rekonstytucji 0,4-1,6 x 10⁷ CFU/ml) oraz Onko BCG 50 i 100 (brazylijski Moreau, odpowiednio 50 mg i 100 mg, co odpowiada 1,5-6,0 x 10⁸ i 3,0-12,0 x 10⁸ żywych prątków) działają jako nieswoiste czynniki immunostymulujące, wiążąc się m.in. z fibronektyną w ścianie pęcherza i inicjując lokalny proces zapalny oraz aktywację układu immunologicznego, co sprzyja eliminacji komórek nowotworowych i zapobiega nawrotom. Znacząca część podanego preparatu jest jednak wydalana podczas pierwszej mikcji około 2 godzin po podaniu.
alergia tuberkulinowa, czynnik immunostymulacyjny, fibronektyna, immunoterapia nowotworów, komórka nowotworowa, nadwrażliwość typu opóźnionego, nowotwór pęcherza moczowego, odporność przeciwgruźlicza, pęcherz moczowy, podanie dopęcherzowe, podanie śródskórne, podszczep TICE, prątek atenuowany, prątki BCG, proces zapalny, szczepienie przeciwgruźlicze, szczepionka przeciwgruźlicza, układ immunologiczny, węzeł chłonny, wlew dopęcherzowy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Objawy
Rak gruczołu łojowego (sebaceous carcinoma) to rzadki, agresywny nowotwór najczęściej lokalizujący się na powiekach, zwłaszcza górnej, gdzie występuje duża liczba gruczołów łojowych, w tym Meiboma. Charakterystyczne objawy to twardy, żółtawy, bezbolesny guzek, często mylony z gradówką lub zapaleniem brzegów powiek, co opóźnia diagnozę. W przypadku lokalizacji pozaocznej (extraocular) zmiany pojawiają się na głowie, szyi, tułowiu czy genitaliach i manifestują się jako powoli rosnące guzki o różowym lub żółtawym zabarwieniu. Rak ten cechuje się wysokim potencjałem przerzutowym, najczęściej do węzłów chłonnych (przedusznych, podżuchwowych, szyjnych), a także do płuc, wątroby, kości i mózgu. Wskaźnik przerzutów dla raka periorbitalnego wynosi około 4,4%, a dla pozaocznego około 1,4%. Niepokojące czynniki prognostyczne to m.in. średnica guza >10 mm, zajęcie obu powiek, inwazja naczyń limfatycznych i krwionośnych, słabe zróżnicowanie histologiczne oraz wcześniejsza radioterapia.
badanie obrazowe, biopsja, biopsja cienkoigłowa, blepharitis, blepharoconjunctivitis, gradówka, gruczoł Meiboma, inwazja naczyń limfatycznych, madaroza, PET-CT, przerzut, radioterapia, rak gruczołu łojowego, receptor androgenowy, węzeł chłonny, węzły chłonne przeduszne, węzły chłonne szyjne, zapalenie spojówek - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy moszny – Leczenie
Leczenie guzów mosznowych wymaga precyzyjnej diagnostyki i indywidualnego podejścia, zależnego od etiologii zmiany. W przypadku infekcji bakteryjnych, takich jak zapalenie najądrza, podstawą terapii jest antybiotykoterapia. Infekcje wirusowe leczy się zachowawczo, stosując odpoczynek, zimne okłady, leki przeciwbólowe i podparcie moszny. Łagodne zmiany, takie jak wodniaki czy torbiele najądrza, często nie wymagają interwencji, chyba że powodują dolegliwości – wtedy wskazana jest chirurgia. Żylaki powrózka nasiennego leczy się operacyjnie lub embolizacją w przypadku bólu lub niepłodności. Skręcenie jądra stanowi stan nagły, wymagający operacji w ciągu 6 godzin, aby zachować funkcję jądra (ok. 90% szans na uratowanie). Przepuklina pachwinowa z zajęciem moszny wymaga chirurgicznego odprowadzenia tkanek i wzmocnienia ściany brzucha.
antybiotykoterapia, bankowanie nasienia, chemioterapia, cisplatyna, guz mosznowy, infekcja wirusowa, krwiak moszny, lek przeciwbólowy, niepłodność, nowotwór jądra, orchiopeksja, powrózek nasienny, proteza jądra, przepuklina pachwinowa, przeszczep komórek macierzystych, radioterapia, radykalna orchidektomia pachwinowa, ropień moszny, samobadanie jąder, seminoma, skręcenie jądra, torbiel najądrza, węzeł chłonny, wodniak jądra, zapalenie jądra, zapalenie najądrza, żylak powrózka nasiennego - Leksykon chorób i schorzeń
Żółta febra – Etiologia i przyczyny
Żółta febra jest ostrą chorobą wirusową wywoływaną przez wirus żółtej gorączki (YFV), należący do rodzaju Flavivirus. Wirus ten jest przenoszony głównie przez komary z rodzajów Aedes (zwłaszcza Aedes aegypti) i Haemagogus, występujące w tropikalnych i subtropikalnych obszarach Afryki oraz Ameryki Południowej i Centralnej. Transmisja zachodzi poprzez ukłucie zakażonego komara, a wiremia u zakażonych osiąga wysokie miano na dzień przed wystąpieniem objawów i utrzymuje się przez około 4 dni, co umożliwia zakażenie kolejnych komarów. Wirus wykazuje tropizm viscerotropowy, głównie do wątroby, powodując stłuszczenie zrazikowe, martwicę i apoptozę hepatocytów, co manifestuje się charakterystyczną żółtaczką. Uszkodzenia obejmują także nerki (ostre uszkodzenie kanalików nerkowych), śledzionę, węzły chłonne oraz OUN (obrzęk mózgu, krwotoki). Skaza krwotoczna jest wtórna do zaburzeń syntezy czynników krzepnięcia, małopłytkowości i dysfunkcji płytek. W przebiegu choroby obserwuje się wzrost cytokin prozapalnych, takich jak IL-6, TNF-alfa oraz antagonistów receptorów IL-1.
Aedes aegypti, albuminuria, analiza filogenetyczna, antagonista receptora IL-1, antygen wirusowy, apoptoza, burza cytokinowa, cykl sylwatyczny, czynnik martwicy nowotworu alfa, Flaviviridae, Flavivirus, gruczoł ślinowy, interleukina-6, japońskie zapalenie mózgu, małopłytkowość, obrzęk mózgu, skaza krwotoczna, szczepionka przeciwko żółtej gorączce, uszkodzenie wątroby, węzeł chłonny, wiremia, wirus żółtej gorączki, wstrząs, zapalenie mózgu St. Louis, zmiana patologiczna, żółta febra, żółta gorączka, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nerki – Epidemiologia
Rak nerki (RN) stanowi około 2,2% wszystkich nowotworów złośliwych na świecie, z roczną zachorowalnością wzrastającą z 403 000 przypadków w 2018 do 434 840 w 2022 roku. W USA RN jest 9. najczęstszym nowotworem, odpowiadającym za 4,2% wszystkich diagnoz, z prognozowanymi 81 610 nowymi przypadkami i 14 390 zgonami w 2024 roku. W Europie w 2022 roku odnotowano 145 721 przypadków i 52 347 zgonów, z najwyższą zachorowalnością w Czechach (ASR 41,3) i na Łotwie (ASR 37,8) u mężczyzn. Wskaźniki zachorowalności rosną globalnie, szczególnie w krajach rozwiniętych, choć w niektórych regionach obserwuje się stabilizację lub spadek. Śmiertelność globalna wynosi około 175 000-180 000 zgonów rocznie, z tendencją spadkową w krajach zachodnich. Rak nerki występuje dwukrotnie częściej u mężczyzn, z ryzykiem zachorowania w ciągu życia wynoszącym 2,3% u mężczyzn i 1,4% u kobiet, a średni wiek diagnozy to 65 lat. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, otyłość, nadciśnienie tętnicze oraz ekspozycję na trichloroetylen, a także predyspozycje genetyczne. Ponad 50% przypadków diagnozowanych jest przypadkowo podczas badań obrazowych, co wpływa na poprawę przeżywalności, szczególnie w stadium I (5-letnie przeżycie 93%).
ablacja, aktywny nadzór, badanie ultrasonograficzne, choroba przerzutowa, COVID-19, czynnik genetyczny, GLOBOCAN, miedniczka nerkowa, Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem, nadciśnienie tętnicze, narażenie zawodowe, nowotwór złośliwy, obciążenie chorobą, otyłość, palenie tytoniu, rak nerki, rak nerkowokomórkowy, rezonans magnetyczny, standaryzowany wskaźnik wieku, tomografia komputerowa, trichloroetylen, węzeł chłonny - Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk limfatyczny – Objawy
Obrzęk limfatyczny to przewlekła, postępująca choroba charakteryzująca się akumulacją białkowego płynu limfatycznego w tkankach miękkich, najczęściej kończyn, prowadząca do obrzęku. Etiologia obejmuje obrzęk pierwotny (wrodzone zaburzenia układu limfatycznego) oraz obrzęk wtórny, najczęściej po leczeniu onkologicznym (usunięcie węzłów chłonnych, radioterapia), infekcjach lub urazach. Choroba przebiega w czterech stadiach: od wczesnych objawów subiektywnych (uczucie ciężkości, napięcia) bez widocznego obrzęku, przez obrzęk wgłębialny i przejściowy, do trwałego obrzęku z włóknieniem i zmianami skórnymi, aż do zaawansowanego stadium z nieodwracalnymi zmianami, takimi jak elephantiasis. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, pomiarach objętości kończyn oraz badaniach obrazowych (MRI, CT, USG Doppler, limfoscyntygrafia). Nieleczony obrzęk prowadzi do powikłań, w tym nawracających infekcji (cellulitis), zwłóknienia tkanek, ograniczenia ruchomości, a w rzadkich przypadkach do rozwoju mięsaków naczyń limfatycznych.
astenia, bandażowanie uciskowe, cellulitis, fibroza, hiperkeratoza, indeks masy ciała, kompleksowa terapia przeciwzastoinowa, limfoscyntygrafia, liposukcja, lymphangiosarcoma, naczynie limfatyczne, obrzęk limfatyczny, obrzęk limfatyczny pierwotny, obrzęk limfatyczny wtórny, obrzęk wgłębialny, owrzodzenie skóry, płyn limfatyczny, przeszczep węzłów chłonnych, radioterapia, ręczny drenaż limfatyczny, rezonans magnetyczny, słoniowacizna, tomografia komputerowa, układ limfatyczny, ultrasonografia dopplerowska, węzeł chłonny, zapalenie tkanki łącznej, zwłóknienie tkanek - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) to agresywny nowotwór wywodzący się z nabłonka dróg żółciowych, charakteryzujący się złym rokowaniem, głównie z powodu późnej diagnozy i oporności na chemioterapię. Współczynniki 5-letniego względnego przeżycia wynoszą około 9% dla wewnątrzwątrobowego i 10% dla zewnątrzwątrobowego raka dróg żółciowych. Mediana całkowitego przeżycia u pacjentów z rakiem okołownękowym wynosi 5,2 miesiąca (95% CI 4,7-5,7), z 1-, 3- i 5-letnimi wskaźnikami przeżycia odpowiednio 31%, 10% i 6%. Rokowanie różni się w zależności od lokalizacji i stopnia zaawansowania: dla raka miejscowego 5-letnie przeżycie wynosi około 17-24%, dla regionalnego 9-16%, a dla odległego (stadium 4B) około 2%. Inwazja naczyniowa, zwłaszcza naciek żyły wrotnej lub tętnicy wątrobowej przekraczający 180°, jest istotnym negatywnym czynnikiem prognostycznym.
agresywność nowotworu, biomarker, chemioradioterapia, cholangiocarcinoma, drzewo żółciowe, dysfagia, inwazja naczyniowa, kancerogeneza, limfadenektomia, margines chirurgiczny, mediana całkowitego przeżycia, model proporcjonalnego hazardu Coxa, mutacja germinalna, nabłonek dróg żółciowych, opieka wspomagająca, oporność na chemioterapię, perihilar cholangiocarcinoma, płyn ustrojowy, przebieg bezobjawowy, rak dróg żółciowych, rak regionalny, resekcja chirurgiczna, tkanka nowotworowa, wewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych, węzeł chłonny, współczynnik przeżycia, zewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na orzeszki ziemne – Etiologia i przyczyny
Alergia na orzeszki ziemne jest IgE-zależną reakcją immunologiczną typu I, w której białka orzeszków ziemnych, głównie Ara h 1, Ara h 2, Ara h 3 i Ara h 6, wywołują odpowiedź alergiczną u ponad 50% pacjentów uczulonych. Mechanizm patofizjologiczny obejmuje aktywację komórek dendrytycznych przez reszty węglowodanowe, indukcję odpowiedzi limfocytów T pomocniczych typu 2 (TH2) oraz produkcję swoistych IgE, które po ponownym kontakcie z alergenem powodują degranulację komórek tucznych i uwolnienie histaminy. Częstość występowania alergii na orzeszki ziemne w USA wynosi około 1-2%, z wzrostem o 21% w latach 2010-2017. Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne (m.in. geny HLA-DR i -DQ), atopowe zapalenie skóry, astmę, alergię na jajka oraz opóźnione wprowadzenie orzeszków ziemnych do diety, co potwierdzają badania takie jak LEAP. Wczesne wprowadzenie orzeszków ziemnych (4-6 miesiąc życia) u niemowląt z wysokim ryzykiem znacząco redukuje ryzyko rozwoju alergii, co zostało uwzględnione w aktualnych wytycznych NIAID i AAP.
alergen orzeszka ziemnego, alergia pokarmowa, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, astma, atopowe zapalenie skóry, egzema, epinefryna, epitop, gen HLA-DR, hipoteza higieniczna, histamina, immunoglobulina E, immunoterapia doustna, interleukina, katar sienny, komórka dendrytyczna, komórka tuczna, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt T pomocniczy typu 2, mediator zapalny, obrzęk, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, reakcja immunologiczna typu I, reakcja Maillarda, reaktywność krzyżowa, roślina strączkowa, terapia desensytyzacyjna, układ immunologiczny, węzeł chłonny, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, zanieczyszczenie krzyżowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Objawy
Rak jelita grubego, stanowiący czwarty najczęściej diagnozowany nowotwór w USA, rozwija się głównie w okrężnicy (około 70% przypadków) lub odbytnicy. Ryzyko zachorowania wynosi około 1 na 24 u mężczyzn i 1 na 26 u kobiet. Wczesne stadia (0 i I) często przebiegają bezobjawowo lub z minimalnymi symptomami, takimi jak zmiana rytmu wypróżnień, wąski, tasiemkowaty stolec, krew w stolcu czy dyskomfort brzucha. W stadium I rak penetruje błonę mięśniową jelita, ale nie obejmuje węzłów chłonnych. W stadium II i III dochodzi do naciekania ścian jelita i węzłów chłonnych, co manifestuje się nasilonymi objawami, m.in. uporczywym bólem brzucha, niedokrwistością z niedoboru żelaza, utratą masy ciała oraz zmianami w stolcu. Stadium IV charakteryzuje się obecnością przerzutów do wątroby, płuc, kości lub odległych węzłów chłonnych, co wiąże się z poważnymi objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak kacheksja, żółtaczka, duszność czy niedrożność jelit.
Amerykańskie Towarzystwo Nowotworowe, anemia, badanie przesiewowe, błona śluzowa, dysplazja, gruczolak, hemoroid, kacheksja, krew w stolcu, krwawienie z odbytu, mutacja genetyczna, niedobór żelaza, niedrożność jelit, nowotwór złośliwy, odbytnica, okrężnica, perforacja jelit, polip jelita grubego, przerzut do kości, przerzut do płuc, przerzut do wątroby, rak in situ, rak jelita grubego, rak odbytnicy, sekwencja gruczolak-rak, skurcz brzucha, węzeł chłonny, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, wzdęcie, zapalenie jelita grubego, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu krokowego z przerzutami – Zapobieganie i profilaktyka
Rak gruczołu krokowego z przerzutami (stadium IV) charakteryzuje się rozprzestrzenianiem komórek nowotworowych poza prostatę, najczęściej do węzłów chłonnych, kości i narządów wewnętrznych, co wiąże się z gorszym rokowaniem i średnim czasem przeżycia około 5-6 lat. Kluczowe czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 50 lat, uwarunkowania genetyczne (w tym mutacje BRCA1, BRCA2, ATM, CHEK2), rasę (wyższe ryzyko u mężczyzn rasy czarnej), nadwagę, dietę bogatą w produkty mleczne i wapń. Profilaktyka opiera się na modyfikacji stylu życia: dieta roślinna (min. 5 porcji owoców i warzyw dziennie), regularna aktywność fizyczna (redukcja ryzyka zaawansowanego raka o 30%), utrzymanie prawidłowej masy ciała oraz częste ejakulacje (>21/miesięcznie) wiążące się z 20% niższym ryzykiem. Badania przesiewowe PSA u mężczyzn 55-69 lat mogą zapobiec około 1,3 zgonów i 3 przypadkom raka z przerzutami na 1000 przebadanych w ciągu 13 lat, z indywidualnym podejściem do pacjenta, szczególnie w grupach wysokiego ryzyka.
antygen swoisty dla prostaty, badanie PSA, biopsja prostaty, bisfosfonian, docetaksel, dysfunkcja seksualna, efekt abskopalny, gęstość kości, glejak wielopostaciowy, hormonowrażliwy rak prostaty, immunoterapia, inhibitor 5-alfa-reduktazy, likopen, mutacja BRCA, mutacja genetyczna, otyłość, poradnictwo genetyczne, prostatektomia, przerzut do kości, przerzutowy rak prostaty, rak gruczołu krokowego z przerzutami, rak prostaty oporny na kastrację, stadium IV, stereotaktyczna radioterapia ciała, terapia cytoredukcyjna, terapia deprywacji androgenowej, terapia hormonalna, węzeł chłonny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tafen Nasal 50 mcg/dawkę donosową
Przedkliniczne badania budezonidu, substancji czynnej preparatu Tafen Nasal, wykazały, że podskórne podawanie dawki 5 μg/kg mc./dobę przez 14 dni nie powodowało istotnych zmian klinicznych, biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych u szczurów. Zwiększenie dawki do 20 μg/kg mc./dobę skutkowało zmniejszeniem przyrostu masy ciała, wzrostem erytrocytów i hemoglobiny, spadkiem liczby limfocytów, nieznacznym wydłużeniem czasu protrombinowego oraz zmniejszeniem masy nadnerczy. Dawka 80 μg/kg mc./dobę pogłębiła te zmiany, dodatkowo wywołując wakuolizację hepatocytów i zmniejszenie liczby limfocytów w węzłach chłonnych, jednak bez wpływu na długość życia zwierząt.
aerozol do nosa, badanie hematologiczne, badanie histopatologiczne, budezonid, czas protrombinowy, działanie teratogenne, działanie toksyczne, erytrocyt, hemoglobina, limfocyt, masa ciała płodu, nadnercze, parametry biochemiczne krwi, poronienie, śledziona, substancja czynna, Tafen Nasal, wakuolizacja hepatocytów, węzeł chłonny, wpływ teratogenny, zaburzenia rozwoju kości - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Allergovit dawki do leczenia początkowego: stężenie A – 1000 TU/ml, stężenie B – 10 000 TU/ml; dawka do leczenia podtrzymującego: stężenie B – 10 000 TU/ml
Produkt leczniczy ALLERGOVIT zawiera alergoidy pyłków roślin w postaci depot, dostępne w dwóch stężeniach: 1 000 TU/ml (stężenie A) oraz 10 000 TU/ml (stężenie B). Alergoidy powstają poprzez fizykochemiczną modyfikację alergenów, co wpływa na ich farmakokinetykę. Po podskórnym podaniu nie dochodzi do istotnego wchłaniania do krążenia ogólnoustrojowego, a dystrybucja jest ograniczona ze względu na powolne uwalnianie z wodorotlenku glinu, który pełni funkcję nośnika depot. Metabolizm alergoidów zachodzi głównie lokalnie w miejscu podania, gdzie są przetwarzane przez komórki prezentujące antygen (makrofagi, komórki dendrytyczne), co modyfikuje odpowiedź immunologiczną i stanowi podstawę działania immunoterapii swoistej.
adsorpcja na wodorotlenku glinu, alergenowość, alergoid pyłku rośliny, degradacja proteolityczna, efekt depot, immunogenność preparatu, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, komórka prezentująca antygen, komórka układu immunologicznego, krążenie ogólnoustrojowe, podanie podskórne, postać depot, spektrum uczulenia, wchłanianie substancji czynnej, węzeł chłonny, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Glenmark 50 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały, że główne narządy docelowe obejmują przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy, przy czym zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach leku. Zaobserwowano m.in. wymioty, biegunki, przekrwienie i krwotoki nadnerczy, zmniejszenie liczby komórek szpiku, degranulację komórek trzustki, przerost gronek ślinianek, zanik macicy i zaburzenia rozwoju pęcherzyków jajnikowych. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, obniżenie LVEF, rozrost komórek mezangium nerek oraz krwotoki z przewodu pokarmowego. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Sunitynib nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak w limfocytach ludzkich in vitro obserwowano poliploidię. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach myszy transgenicznych rasH2 i szczurów, gdzie dawki ≥25 mg/kg mc. (≥7,3-krotna ekspozycja AUC klinicznego) indukowały nowotwory przewodu pokarmowego i rozrosty nadnerczy.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, embriotoksyczność, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, komórki mezangium, nadnercze, organogeneza, pęcherzyk nasienny, płytka wzrostowa kości, poliplodia, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śledziona, szpik kostny, teratogenność, tkanka limfoidalna grasicy, węzeł chłonny, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jajnika – Objawy
Rak jajnika, często określany jako „cichy zabójca”, charakteryzuje się trudnościami w wczesnej diagnostyce ze względu na niespecyficzne i subtelne objawy, które mogą być mylnie przypisywane innym schorzeniom, takim jak zespół jelita drażliwego czy problemy gastrologiczne. Około 80% przypadków diagnozowanych jest w zaawansowanym stadium, co znacząco pogarsza rokowanie. Kluczowe symptomy obejmują utrzymujące się wzdęcie brzucha, szybkie uczucie sytości, częstsze oddawanie moczu oraz ból brzucha lub miednicy promieniujący do ud. Wczesne stadium (I) cechuje się łagodnymi dolegliwościami, a 5-letni wskaźnik przeżycia wynosi około 93%, natomiast w stadium IV, z przerzutami do odległych narządów, wskaźnik ten spada do około 31%. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, markerze CA-125 oraz obrazowaniu (USG, TK, MRI), jednak brak jest skutecznego testu przesiewowego.
badanie cytologiczne, badanie miednicy, biopsja, ból miednicy, duszność, dyspareunia, jajowód, jama otrzewnowa, krwawienie z pochwy, marker CA-125, niedrożność jelit, niewyjaśniona utrata wagi, nowotwór układu rozrodczego, płyn w opłucnej, przerzut nowotworowy, rak jajnika, rak nabłonkowy jajnika, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, wzdęcie brzucha, zaawansowane stadium choroby, zaburzenia miesiączkowania, zapalenie żołądka, zespół jelita drażliwego, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba ziarniniakowa – Objawy
Przewlekła choroba granulomatyczna (CGD) to genetycznie uwarunkowane zaburzenie funkcji fagocytów, prowadzące do nawracających, ciężkich infekcji bakteryjnych i grzybiczych, zwłaszcza wywołanych przez patogeny katalazo-dodatnie, takie jak Staphylococcus aureus, Serratia marcescens czy Aspergillus. Objawy pojawiają się najczęściej we wczesnym dzieciństwie (mediana diagnozy 2,5-3 lat), choć łagodniejsze formy mogą manifestować się później. Charakterystyczne są infekcje płuc (w tym pneumonitis from mulch), skóry, węzłów chłonnych, przewodu pokarmowego oraz tworzenie ziarniniaków w różnych narządach, co może prowadzić do obstrukcji. Postać sprzężona z chromosomem X, stanowiąca 60-70% przypadków, cechuje się cięższym przebiegiem i wyższą śmiertelnością (około 20% zgonów do 10. roku życia), podczas gdy postacie autosomalne recesywne mają lepsze rokowanie i późniejszy początek objawów.
Aspergillus, autoimmunizacja, ból stawu, Burkholderia cepacia, cellulitis, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Raynauda, czyrak, dysfagia, dysregulacja immunologiczna, dziedziczenie autosomalne recesywne, egzema, fagocyt, fotowrażliwość skóry, hepatosplenomegalia, infekcja grzybicza, katalaza, limfadenopatia, limfohistiocytoza hemofagocytarna, liszajec, Nocardia, osteomyelitis, pneumonitis, posocznica, ropień okołoodbytniczy, ropień płuca, sepsa, Serratia marcescens, Staphylococcus aureus, węzeł chłonny, zapalenie jelit, zapalenie kości, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, ziarniniak - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Diagnostyka i diagnoza
Mięsaki to rzadkie, złośliwe nowotwory tkanek łącznych, stanowiące około 1% wszystkich nowotworów u dorosłych i 15% u dzieci, z roczną zachorowalnością w USA na poziomie około 16 000 przypadków (4000 mięsaków kości i 13 000 tkanek miękkich). Diagnostyka jest wyzwaniem ze względu na heterogeniczność i niespecyficzne objawy, takie jak bezbolesny guz powiększający się powyżej 5 cm, głęboko położony względem powięzi, czasem z towarzyszącym bólem. Kluczowe jest wykonanie badań obrazowych przed biopsją, z preferencją MRI dla kończyn, CT dla jamy brzusznej i klatki piersiowej, RTG przy podejrzeniu mięsaków kości oraz PET/CT do oceny aktywności metabolicznej i przerzutów. Biopsja gruboigłowa jest metodą z wyboru, wykonywaną w ośrodkach specjalistycznych, z wykorzystaniem technik obrazowych do precyzyjnego pobrania materiału. Badania histopatologiczne i immunohistochemiczne pozwalają na określenie typu i stopnia złośliwości (grade 1-3), co ma istotne znaczenie prognostyczne.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, chirurgia onkologiczna, czas protrombinowy, czynnik ryzyka, FISH, INR, klasyfikacja TNM, krzepnięcie krwi, mięsak, mięsak tkanki miękkiej, morfologia krwi, neurofibromatoza, obrzęk, przerzut nowotworowy, radioterapia, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, sekwencjonowanie nowej generacji, siatkówczak, stopień złośliwości nowotworu, tkanka łączna, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, zespół Li-Fraumeni, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi nawrotowy – Leczenie
Nawrót raka piersi definiowany jest jako ponowne pojawienie się nowotworu po zakończonym leczeniu pierwotnym i może manifestować się jako wznowa miejscowa, regionalna lub odległa (przerzutowa). Diagnostyka nawrotu wymaga biopsji zmiany w celu potwierdzenia diagnozy i oceny cech biologicznych guza (receptory hormonalne, HER2), a także badań obrazowych (TK, MRI, PET-CT, scyntygrafia kości) w celu wykluczenia przerzutów. Leczenie wznowy miejscowej i regionalnej obejmuje chirurgię (mastektomia lub usunięcie guza i węzłów chłonnych), radioterapię (z uwzględnieniem wcześniejszego napromieniania) oraz leczenie systemowe dostosowane do fenotypu guza: hormonoterapię, chemioterapię, terapię celowaną anty-HER2 i immunoterapię. Badanie CALOR potwierdziło korzyść z chemioterapii uzupełniającej u pacjentów z ER-ujemnym nawrotem, natomiast u ER-dodatnich decyzje są indywidualizowane.
biopsja guza, chemioterapia, HER2, hiperfrakcjonowanie, hiperkalcemia, hormonoterapia, immunoterapia, inhibitor CDK4/6, inhibitor PARP, inhibitor PI3K, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, komórka nowotworowa, limfadenektomia, lumpektomia, mastektomia, mutacja BRCA, potrójnie ujemny rak piersi, przerzut do kości, radioterapia, radioterapia paliatywna, radioterapia uzupełniająca, rak piersi nawrotowy, receptor hormonalny, terapia anty-HER2, ucisk rdzenia kręgowego, węzeł chłonny, wznowa miejscowa, wznowa odległa, wznowa regionalna, złamanie patologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk limfatyczny – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Obrzęk limfatyczny stanowi poważne, przewlekłe powikłanie, szczególnie u pacjentek po operacjach usunięcia węzłów chłonnych pachowych (ALND) z powodu raka piersi. Nowoczesne modele prognostyczne, w tym systemy punktowe i algorytmy uczenia maszynowego, osiągają wysoką dokładność predykcji (AUC do 0,877 oraz dokładność 91%), uwzględniając kluczowe czynniki ryzyka takie jak stosunek liczby zajętych do usuniętych węzłów chłonnych (68% wpływu), BMI >30 (61%), radioterapia (63%) oraz objawy kliniczne (np. uczucie ciężkości kończyny 67%). Diagnostyka opiera się na pomiarze względnej zmiany objętości ramienia (RAVI), analizie bioimpedancji elektrycznej (SFBIA z czułością 63,64% i swoistością 95,15%) oraz limfoscyntygrafii, co umożliwia wczesne wykrycie i interwencję, redukującą ryzyko przewlekłego obrzęku o 50%. Ponadto, identyfikacja wariantów genetycznych w genach związanych z limfangiogenezą (np. haplotypy FOXC2, VEGFC) pozwala na lepsze zrozumienie indywidualnego ryzyka rozwoju obrzęku.
amyloidoza, chemioterapia, enteropatia z utratą białka, limfangiogeneza, limfoscyntygrafia, mięsak naczyniowy, obrzęk limfatyczny, otyłość, przeszczep unaczynionego węzła chłonnego, radioterapia, rak piersi, tkanka włóknista, uczenie maszynowe, usunięcie węzłów chłonnych pachowych, wczesna interwencja, węzeł chłonny, zakażenie bakteryjne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń limfatycznych, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie węzłów chłonnych, zespolenie limfatyczno-żylne - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy gruczołów ślinowych – Diagnostyka i diagnoza
Guzy gruczołów ślinowych to heterogenna grupa nowotworów o zróżnicowanej histologii i nieprzewidywalnym przebiegu biologicznym, co wymaga kompleksowej diagnostyki obejmującej badanie kliniczne, obrazowe oraz histopatologiczne. Diagnostyka rozpoczyna się od badania fizykalnego i wywiadu, a następnie wykorzystuje techniki obrazowe takie jak USG, CT, MRI (w tym zaawansowane metody jak DWI) oraz PET-CT, które pozwalają ocenić lokalizację, rozległość i potencjalne przerzuty. Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (FNAB) jest podstawową metodą potwierdzającą diagnozę, klasyfikowaną według Systemu Mediolańskiego (MSRSGC) z sześcioma kategoriami diagnostycznymi. Jednak FNAB ma ograniczenia, zwłaszcza w rozróżnianiu typów złośliwych i wykazuje do 33% fałszywie ujemnych wyników w raku gruczołowo-torbielowatym. Biopsja nacinająca oraz badania immunohistochemiczne i molekularne stanowią uzupełnienie diagnostyki, szczególnie w trudnych przypadkach.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie obrazowe, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja nacinająca, dysfagia, fuzja genu, gruczolak wielopostaciowy, guz gruczołu ślinowego, mutacja CTNNB1, obrazowanie dyfuzyjne, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie molekularne, radiomika, rak gruczołowo-torbielowaty, rak wydzielniczy, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie guza, ślinianka przyuszna, stopień histologiczny, system TNM, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł chłonny - Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk limfatyczny – Etiologia i przyczyny
Obrzęk limfatyczny to przewlekły stan patologiczny charakteryzujący się akumulacją białkowo bogatego płynu limfatycznego w tkankach miękkich, najczęściej kończyn dolnych lub górnych, spowodowany uszkodzeniem lub niedrożnością układu limfatycznego. Wyróżnia się obrzęk pierwotny, związany z wrodzonymi wadami anatomicznymi (np. aplazja, hipoplazja, niewydolność zastawek) i mutacjami genów takich jak VEGFR3, stanowiący około 5% przypadków, oraz obrzęk wtórny, stanowiący 95% przypadków, wynikający z czynników zewnętrznych, takich jak leczenie onkologiczne (chirurgia, radioterapia), infekcje (cellulitis, filarioza limfatyczna), choroby sercowo-naczyniowe, urazy, otyłość czy unieruchomienie. Obrzęk pierwotny najczęściej dotyczy kończyn dolnych i może manifestować się od urodzenia do późnej dorosłości, natomiast obrzęk wtórny może pojawić się bezpośrednio po urazie lub nawet po wielu latach od ekspozycji na czynniki ryzyka.
amlodypina, angiosarcoma, aplazja, cellulitis, filarioza limfatyczna, hiperplazja, hipoplazja, inhibitor kanału wapniowego, kortykosteroid, lipedema, liposukcja, łuszczyca, mastektomia, mięsak Kaposiego, mięsak naczyniowy, mutacja genu, nicień, obrzęk limfatyczny, obrzęk limfatyczny wtórny, pierwotny obrzęk limfatyczny, płyn limfatyczny, przewlekła niewydolność żylna, radioterapia, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, słoniowacizna, tamoksyfen, układ limfatyczny, węzeł chłonny, wirus opryszczki, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń, zapalenie tkanki łącznej, zastoinowa niewydolność serca, zespół Turnera, żylaki - Leksykon substancji czynnych
Linagliptyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Linagliptyna, substancja czynna w lekach Liglinra i Linatra, wykazała w badaniach przedklinicznych toksyczność narządową głównie w wątrobie, nerkach i przewodzie pokarmowym u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 300-krotność dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. U szczurów zaobserwowano dodatkowo toksyczność w narządach rozrodczych, tarczycy i układzie limfatycznym przy ekspozycji >1500×. U psów wystąpiły specyficzne dla gatunku reakcje pseudoalergiczne z zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego przy średnich dawkach. W makakach jawajskich toksyczność obejmowała wątrobę, nerki, żołądek, narządy rozrodcze, grasicę, śledzionę i węzły chłonne przy ekspozycji >450×, a podrażnienie żołądka przy >100×. Badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi, mimo obserwacji zwiększonej częstości chłoniaka u samic myszy przy dawkach >200×, co uznano za nieistotne klinicznie. Wartości NOAEL dla płodności, rozwoju embrionalnego i teratogenności u szczurów przekraczały 900-krotność ekspozycji terapeutycznej, a dla toksyczności matczynej i potomstwa 49-krotność. U królików nie stwierdzono teratogenności nawet przy ekspozycji >1000×, a NOAEL dla toksyczności zarodka i płodu wynosiła 78×, a dla toksyczności matczynej 2,1×.
chłoniak złośliwy, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja terapeutyczna, linagliptyna, makak jawajski, narząd limfatyczny, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, reakcja pseudoalergiczna, rozwój embrionalny, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodka i płodu, układ sercowo-naczyniowy, węzeł chłonny