CYP3A4
CYP3A4 to najważniejszy izoenzym cytochromu P450, odpowiedzialny za metabolizm około 50% stosowanych obecnie leków. Jest głównie zlokalizowany w wątrobie oraz błonie śluzowej jelita cienkiego, gdzie uczestniczy w pierwszej fazie biotransformacji ksenobiotyków.
Aktywność CYP3A4 charakteryzuje się dużą zmiennością międzyosobniczą, co wpływa na indywidualne różnice w metabolizmie leków. Czynniki takie jak polimorfizmy genetyczne, wiek, płeć, choroby wątroby oraz interakcje lekowe mogą znacząco modyfikować funkcję tego enzymu, prowadząc do zmian w stężeniach leków w osoczu.
Szczególnie istotne w praktyce klinicznej są interakcje lekowe na poziomie CYP3A4. Inhibitory enzymu (np. ketokonazol, erytromycyna, sok grejpfrutowy) mogą prowadzić do zwiększenia stężenia substratów i nasilenia działań niepożądanych, podczas gdy induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) obniżają stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, zmniejszając ich skuteczność terapeutyczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Eslibon 800 mg
Octan eslikarbazepiny, aktywny składnik preparatu Eslibon, ulega intensywnemu metabolizmowi do eslikarbazepiny, eliminowanej głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym. Eslikarbazepina wykazuje słabą indukcję enzymów CYP3A4 i UDP-glukuronylotransferazy, co klinicznie skutkuje zwiększonym metabolizmem leków metabolizowanych przez te enzymy, wymagającym często korekty dawek. Pełny efekt indukcji enzymatycznej pojawia się z opóźnieniem 2-3 tygodni od zmiany terapii. Ponadto, eslikarbazepina hamuje CYP2C19, co może prowadzić do interakcji, zwłaszcza z fenytoiną. Współpodawanie z karbamazepiną (400 mg 2x/d) zmniejsza ekspozycję na eslikarbazepinę o 32%, a z fenytoiną (1200 mg 1x/d) o 31-33%, jednocześnie zwiększając stężenia fenytoiny o 31-35%, co wymaga indywidualnej modyfikacji dawek i monitorowania działań niepożądanych, takich jak diplopia, ataksja i zawroty głowy.
CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, eslikarbazepina, fenytoina, glikoproteina p, glukuronidacja, inhibitor MAO, INR, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy, lewetiracetam, okskarbazepina, podwójne widzenie, rozuwastatyna, sprawność psychomotoryczna, statyna, symwastatyna, topiramat, UDP-glukuronylo-transferaza, walproinian, warfaryna, zaburzenia koordynacji, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Jamesi 56,688 mg + 850 mg
Jamesi to preparat złożony zawierający sytagliptynę (50 mg) oraz metforminę chlorowodorku (850 mg lub 1000 mg) w formie tabletek powlekanych. Farmakokinetyka sytagliptyny charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~87%), Tmax wynoszącym 1-4 godziny, objętością dystrybucji około 198 litrów oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (38%). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 79% leku w postaci niezmienionej, a okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP. W przypadku metforminy Tmax wynosi około 2,5 godziny, biodostępność 50-60%, objętość dystrybucji 63-276 litrów, a okres półtrwania około 6,5 godziny. Metformina nie ulega metabolizmowi i jest wydalana przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym >400 ml/min.
biodostępność, biorównoważność, BMI, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hOAT-3, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, OAT1, objętość dystrybucji, OCT2, okres półtrwania, PEPT1/2, pozorny okres półtrwania, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, sytagliptyna i metformina, tabletki powlekane, Tmax, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wydzielanie kanalikowe, wysycalność wchłaniania, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sildenafil Bluefish 100 mg
Syldenafil w postaci cytrynianu, składnik aktywny leku Sildenafil Bluefish, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Przede wszystkim przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na syldenafil lub substancje pomocnicze. Ze względu na mechanizm działania polegający na nasilaniu efektu hipotensyjnego azotanów, nie wolno łączyć syldenafilu z lekami uwalniającymi tlenek azotu (np. azotan amylu) oraz azotanami w jakiejkolwiek postaci (np. nitrogliceryna, monoazotan izosorbidu). Równoczesne stosowanie z riocyguatem, pobudzającym cyklazę guanylową, również jest przeciwwskazane z powodu ryzyka objawowego niedociśnienia tętniczego. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u mężczyzn z niestabilną dławicą piersiową, ciężką niewydolnością serca, a także u pacjentów po epizodzie NAION, niezależnie od związku z inhibitorami PDE5.
azotan amylu, azotany, białaczka, choroba Peyroniego, choroba wieńcowa, ciężka niewydolność serca, cukrzyca, cyklaza guanylowa, cykliczny guanozynomonofosforan, CYP3A4, erytromycyna, fosfodiesteraza typu 5, hipotonia, ketokonazol, nadwrażliwość, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność wątroby, priapizm, retinitis pigmentosa, riocyguat, rytonawir, syldenafil, szpiczak mnogi, udar mózgu, zaburzenia gospodarki lipidowej, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatinib Altan 100 mg
Imatynib charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza (~95%, głównie albumina i kwaśna alfa-glikoproteina). Po podaniu doustnym okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka imatynibu jest liniowa w zakresie dawek 25–1000 mg, z kumulacją 1,5–2,5-krotną w stanie równowagi. Spożycie posiłków ma minimalny wpływ na parametry farmakokinetyczne (obniżenie Cmax o 11%, wydłużenie tmax o 1,5 h, zmniejszenie AUC o 7,4%). Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, a głównym metabolitem jest N-demetylowana pochodna piperazyny, stanowiąca około 16% AUC leku. Imatynib wykazuje kompetycyjną inhibicję izoenzymów CYP2C9 (Ki=27 μmol/l), CYP2D6 (Ki=7,5 μmol/l), CYP3A4/5 (Ki=7,9 μmol/l) oraz CYP2C8 (Ki=34,7 μmol/l), co może wpływać na metabolizm współstosowanych leków metabolizowanych przez te enzymy.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC imatynibu, biodostępność doustna, biotransformacja imatynibu, CYP3A4, ekspozycja osoczowa, imatynib, inhibitor kompetycyjny, klirens imatynibu, kwaśna alfa-glikoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pochodna N-demetylowa piperazyny, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Interakcje leku – Depralin ODT 10 mg
Escytalopram, substancja czynna preparatu Depralin ODT, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie 14-dniowej przerwy po IMAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowej przerwy po zakończeniu leczenia escytalopramem przed włączeniem IMAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu. Escytalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, niektóre neuroleptyki, antybiotyki, leki przeciwmalaryczne) ze względu na ryzyko groźnych arytmii. Współistniejące stosowanie leków serotoninergicznych (tramadol, tryptany, buprenorfina) wymaga ostrożności z uwagi na ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, escytalopram może obniżać próg drgawkowy, co wymaga monitorowania przy jednoczesnym stosowaniu z lekami o podobnym działaniu (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, bupropion). Współistnienie z litem lub tryptofanem może nasilać działanie terapeutyczne i działania niepożądane. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z zielem dziurawca oraz ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów przyjmujących doustne antykoagulanty lub NLPZ ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, doustne leki przeciwzakrzepowe, działania niepożądane, działanie depresyjne, działanie serotoninergiczne, fenotiazyna, hipokalemia, inhibitor enzymu, inhibitor MAO, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, leki przeciwarytmiczne, linezolid, moklobemid, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, substancja czynna, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptofan, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib MSN 25 mg
Sunitynib wykazuje przewidywalny i liniowy profil farmakokinetyczny w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację stężenia sunitynibu (3-4-krotną) oraz jego aktywnego metabolitu dezetylosunitynibu (7-10-krotną), osiągając stan równowagi dynamicznej w ciągu 10-14 dni. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) sunitynibu pojawia się po 6-12 godzinach (tmax), a biodostępność leku nie jest zależna od przyjmowania pokarmu. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a objętość dystrybucji sunitynibu jest bardzo duża (2230 l), co wskazuje na intensywną penetrację do tkanek. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje przede wszystkim drogą kałową (61% dawki), z uzupełniającym wydalaniem nerkowym (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin, co sprzyja utrzymaniu terapeutycznych stężeń i kumulacji przy wielokrotnym podawaniu.
AUC, BCRP, białko oporności raka piersi, biotransformacja, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, farmakokinetyka pierwszego rzędu, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens całkowity, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, stała Ki, stan równowagi dynamicznej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gefitinib Krka 250 mg
Gefitynib Krka (250 mg) charakteryzuje się umiarkowanie wolnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-7 godzinach. Biodostępność bezwzględna u pacjentów onkologicznych wynosi 59%. Wchłanianie leku jest istotnie obniżone (o 47%) przy pH soku żołądkowego powyżej 5, co wynika z ograniczonej rozpuszczalności substancji czynnej w środowisku o podwyższonym pH. Spożycie pokarmu nie wpływa na ekspozycję na gefitynib. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (1400 l) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~90%), głównie albuminami i kwaśną alfa 1-glikoproteiną. Metabolizm tlenowy zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, a głównym metabolitem jest O-desmetylogefitynib, o 14-krotnie słabszym działaniu hamującym EGFR. Wydalanie odbywa się głównie z kałem w postaci metabolitów, z minimalnym (<4%) wydalaniem nerkowym. Klirens osoczowy wynosi około 500 ml/min, a okres półtrwania u pacjentów onkologicznych to 41 godzin, co powoduje kumulację leku 2-8-krotną przy dawkowaniu raz na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego po 7-10 dawkach.
biodostępność bezwzględna, Cmax, Common Toxicity Criteria, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, fosfataza alkaliczna, gefitynib, guzy lite, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, marskość wątroby, niewydolność wątroby, O-desmetylogefitynib, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, przerzuty do wątroby, receptor EGFR, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Paclitaxelum Accord 6 mg/ml
Paklitaksel wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez izoenzymy CYP2C8 i CYP3A4 oraz wpływem na funkcję szpiku kostnego. W schematach chemioterapii raka jajnika zaleca się podawanie paklitakselu przed cisplatyną, aby uniknąć 20% zmniejszenia klirensu paklitakselu i nasilonego zahamowania czynności szpiku, a także zmniejszyć ryzyko niewydolności nerek. W leczeniu raka piersi z przerzutami paklitaksel powinien być podawany 24 godziny po doksorubicynie, aby zapobiec zmniejszeniu wydalania doksorubicyny i jej metabolitów. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP2C8/CYP3A4 (np. ketokonazol, erytromycyna, fluoksetyna) może zwiększać toksyczność paklitakselu, natomiast induktory tych enzymów (np. ryfampicyna, karbamazepina) obniżają jego skuteczność. W przypadku inhibitorów proteazy HIV (nelfinawir, rytonawir) obserwuje się znaczące zmniejszenie klirensu paklitakselu, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
choroba poszczepienna, ciężkie zakażenie, cisplatyna, cymetydyna, CYP2C8, CYP3A4, doksorubicyna, działanie niepożądane OUN, działanie sedatywne, efawirenz, erytromycyna, etanol bezwodny, fluoksetyna, gemfibrozyl, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, ketokonazol, klirens paklitakselu, klopidogrel, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwretrowirusowy, mięsak Kaposiego, niewydolność nerek, nowotwór narządów płciowych, obniżona odporność, odpowiedź immunologiczna, paklitaksel, rak jajnika, rak piersi, ryfampicyna, rytonawir, szczepionka z żywymi drobnoustrojami, szpik kostny, trastuzumab, uszkodzenie wątroby, zaburzenie koordynacji ruchowej, zahamowanie szpiku kostnego