Właściwości farmakokinetyczne
Venlafaxine Bluefish XL 75 mg

Właściwości farmakokinetyczne wenlafaksyny

Lek Venlafaxine Bluefish XL zawiera chlorowodorek wenlafaksyny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, twardych. Każda kapsułka zawiera dawkę odpowiadającą 75 mg wenlafaksyny w postaci 6 białych do prawie białych, okrągłych, obustronnie wypukłych mini tabletek powlekanych, z których każda zawiera 12,5 mg substancji czynnej.¹

Metabolizm ogólny

Wenlafaksyna podlega intensywnemu metabolizmowi, głównie do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV). Średnie okresy półtrwania wenlafaksyny i ODV wynoszą odpowiednio 5±2 godziny i 11±2 godziny. Zarówno wenlafaksyna, jak i jej główny metabolit wykazują kinetykę liniową w zakresie dawek od 75 do 450 mg na dobę. Stężenia obu substancji osiągają stan stacjonarny w ciągu 3 dni doustnego, wielokrotnego podawania leku.²

Wchłanianie

Po podaniu doustnym wenlafaksyna charakteryzuje się wysokim stopniem wchłaniania – co najmniej 92% pojedynczej dawki wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu ulega wchłonięciu. Całkowita biodostępność mieści się w przedziale 40-45%, co jest związane z metabolizmem ogólnoustrojowym. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu różni się w zależności od postaci leku. W przypadku postaci o natychmiastowym uwalnianiu, maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV obserwuje się odpowiednio po 2 i 3 godzinach. Natomiast po podaniu kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Venlafaxine Bluefish XL), maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV występują później – odpowiednio po 5,5 i 9 godzinach.³

Warto podkreślić, że przy zastosowaniu równoważnych dawek dobowych, zarówno w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu, jak i kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, stopień wchłaniania leku jest taki sam, różni się jedynie szybkość absorpcji – z kapsułek o przedłużonym uwalnianiu wenlafaksyna wchłania się wolniej. Obecność pokarmu nie wpływa na biodostępność wenlafaksyny ani jej aktywnego metabolitu ODV.⁴

Dystrybucja

Zarówno wenlafaksyna, jak i ODV w minimalnym stopniu wiążą się z białkami osocza krwi w zakresie stężeń terapeutycznych. Stopień wiązania wynosi odpowiednio 27% dla wenlafaksyny i 30% dla ODV. Objętość dystrybucji wenlafaksyny w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi 4,4±1,6 l/kg.⁵

Metabolizm szczegółowy

Wenlafaksyna podlega znacznemu efektowi pierwszego przejścia w wątrobie. Badania in vitro oraz in vivo wykazały, że główny szlak metaboliczny prowadzi do powstania aktywnego metabolitu ODV przy udziale enzymu CYP2D6. Równolegle zachodzi metabolizm do mniej aktywnego metabolitu, N-demetylowenlafaksyny, z udziałem CYP3A4. Sama wenlafaksyna jest słabym inhibitorem CYP2D6, natomiast nie hamuje aktywności enzymów CYP1A2, CYP2C9 i CYP3A4.⁶

Wydalanie

Wenlafaksyna i jej metabolity są wydalane głównie przez nerki. W ciągu 48 godzin około 87% dawki wenlafaksyny jest wydalane z moczem w następujących postaciach:

• wenlafaksyna w postaci niezmienionej – 5%
• ODV w postaci niesprzężonej – 29%
• ODV w postaci sprzężonej – 26%
• inne uboczne nieaktywne metabolity – 27%

Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym wynosi 1,3±0,6 l/h/kg dla wenlafaksyny i 0,4±0,2 l/h/kg dla ODV.⁷

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Wpływ wieku i płci

Parametry farmakokinetyczne wenlafaksyny i jej aktywnego metabolitu ODV nie ulegają istotnym zmianom w zależności od wieku i płci pacjenta.⁸

Polimorfizm enzymu CYP2D6

U osób z wolnym metabolizmem z udziałem CYP2D6 stężenie wenlafaksyny w osoczu jest wyższe w porównaniu do osób z szybkim (ekstensywnym) metabolizmem. Jednak całkowita wartość pola pod krzywą stężenia (AUC) dla sumy wenlafaksyny i ODV jest podobna w obu grupach metabolicznych, dzięki czemu stosuje się ten sam schemat leczenia wenlafaksyną niezależnie od typu metabolizmu CYP2D6.⁹

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby farmakokinetyka wenlafaksyny i ODV ulega zmianie. W przypadku osób z łagodnymi (klasa A w skali Child-Pugh) i umiarkowanymi (klasa B w skali Child-Pugh) zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się:

• wydłużenie okresów półtrwania wenlafaksyny i ODV
• zmniejszenie klirensu wenlafaksyny i ODV po podaniu doustnym

W tej grupie pacjentów zanotowano duży stopień zmienności osobniczych w parametrach farmakokinetycznych. Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone.¹⁰

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów poddawanych hemodializie obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce wenlafaksyny i ODV:

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów wymagających hemodializy konieczna jest odpowiednia modyfikacja dawkowania leku.¹¹