pole pod krzywą stężenia
Pole pod krzywą stężenia (AUC – Area Under the Curve) to parametr farmakokinetyczny, który odzwierciedla całkowitą ekspozycję organizmu na lek w czasie. Wartość ta jest obliczana jako całka matematyczna krzywej zależności stężenia leku we krwi od czasu.
AUC jest kluczowym parametrem w badaniach biorównoważności i biodostępności leków. Pozwala na porównanie różnych postaci farmaceutycznych tego samego leku lub różnych leków o podobnym działaniu. Wyższe wartości AUC wskazują na większą ekspozycję organizmu na substancję czynną.
W praktyce klinicznej pole pod krzywą stężenia służy do optymalizacji dawkowania leków, szczególnie tych o wąskim indeksie terapeutycznym. Jest również istotne w monitorowaniu terapii przeciwdrobnoustrojowej, przeciwnowotworowej oraz immunosupresyjnej, gdzie skuteczność leczenia i ryzyko działań niepożądanych są ściśle związane z ekspozycją na lek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Sandoz 250 mg/5 ml
Dane przedkliniczne fulwestrantu wskazują na niską toksyczność po jednorazowym podaniu oraz dobrą tolerancję różnych postaci leku przy dawkach wielokrotnych u zwierząt. Reakcje lokalne w miejscu wstrzyknięcia, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, były głównie efektem działania substancji pomocniczych, z nasileniem zapalenia u królików w porównaniu do soli fizjologicznej. Działania toksyczne obserwowane u szczurów i psów po podaniu domięśniowym wiązały się z aktywnością antyestrogenową fulwestrantu, obejmując zmiany w żeńskim układzie rozrodczym oraz inne narządy wrażliwe na hormony. U psów po 12-miesięcznej terapii odnotowano zapalenie tętnic. W badaniach kardiologicznych u psów stwierdzono niewielkie zmiany w EKG przy ekspozycji ponad 15-krotnie wyższej niż u ludzi, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne. Fulwestrant nie wykazuje działania genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne.
aktywność antyestrogenowa, badanie EKG, dystocja, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gonadotropina, guz z komórek Leydiga, nowotwór sznura płciowego, obumieranie zarodka, pole pod krzywą stężenia, poronienie, rak piersi, ryzyko teratogenne, sprzężenie zwrotne, uniesienie odcinka ST, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak jajnika - Leksykon substancji czynnych
Kapecytabina – Właściwości farmakokinetyczne
Kapecytabina jest doustnym prolekiem fluoropirymidynowym, który ulega wieloetapowej przemianie metabolicznej do aktywnego metabolitu 5-fluorouracylu (5-FU). Po podaniu dawki 1250 mg/m² pc. po posiłku, farmakokinetyka wykazuje Cmax dla kapecytabiny na poziomie 4,67 µg/ml, a dla 5-FU 0,95 µg/ml, z Tmax odpowiednio 1,5 h i 2 h. AUC dla 5-FU wynosi 2,03 µg×h/ml, przy czym stężenia 5-FU w guzie jelita grubego są znacząco wyższe niż w tkankach zdrowych (stosunek 3,2) i surowicy (stosunek 21,4), co podkreśla selektywne działanie przeciwnowotworowe. Farmakokinetyka kapecytabiny charakteryzuje się nieliniową zależnością dawka-stężenie aktywnego metabolitu, co ma znaczenie przy modyfikacji dawkowania w przypadku toksyczności. Wiązanie z białkami osocza jest zróżnicowane: kapecytabina 54%, 5′-DFUR 62%, a 5-FU 10%. Okresy półtrwania metabolitów wahają się od 0,66 h (5′-DFUR) do 3,23 h (FBAL), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (95,5% dawki w moczu), z dominującym metabolitem wydalanym jako FBAL (57% dawki).
5-fluorouracyl, 5′-deoksy-5-fluorocytydyna, 5′-deoksy-5-fluorourydyna, biodostępność leku, biotransformacja leku, dehydrogenaza pirymidynowa, dezaminaza cytydyny, dihydro-5-fluorouracyl, dihydropirymidynaza, docetaksel, ekspozycja ogólnoustrojowa, esteraza karboksylowa, fosforylaza tymidynowa, interakcja farmakokinetyczna, kapecytabina, klirens kreatyniny, kwas 5-fluoroureidopriopionowy, okres półtrwania eliminacji, paklitaksel, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, prolek fluoropirymidynowy, skala Karnofsky’ego, α-fluoro-β-alanina, β-ureido-propionaza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 40 mg + 12,5 mg
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka to preparat zawierający telmisartan (40 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), które po podaniu doustnym wykazują odrębne profile farmakokinetyczne bez istotnych interakcji. Telmisartan osiąga Cmax w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, wykazując nieliniową kinetykę oraz silne (>99,5%) wiązanie z białkami osocza i dużą pozorną objętość dystrybucji (~500 l). Metabolizowany jest przez sprzęganie do farmakologicznie nieaktywnego acyloglukuronidu, eliminowany głównie z kałem (>97%), z okresem półtrwania >20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, umiarkowane wiązanie z białkami (68%) i objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany głównie z moczem (ok. 60% w 48 h), z okresem półtrwania 10-15 godzin i liniową kinetyką.
acyloglukuronid, biodostępność telmisartanu, biotransformacja, cytochrom P450, dysfagia, eliminacja z kałem, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podawanie wielokrotne leku, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, telmisartan hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symamis 50 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne amisulprydu wykazały brak ogólnego ryzyka toksycznego oraz specyficznego działania szkodliwego na narządy. Nie stwierdzono potencjału teratogennego, mutagennego ani rakotwórczego. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt (szczury: 200 mg/kg/dobę, psy: 120 mg/kg/dobę) odpowiadały ekspozycji 2-7-krotnie wyższej niż u ludzi, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa. Zmiany obserwowane w badaniach na szczurach i psach miały charakter farmakologiczny i nie były toksykologicznie istotne w warunkach eksperymentalnych.
amisulpryd, antagonista receptorów dopaminowych, AUC, badanie karcynogenności, badanie teratogenności, dawkowanie u ludzi, działanie teratogenne, ekspozycja u ludzi, maksymalna tolerowana dawka, model zwierzęcy, mutagenność, pole pod krzywą stężenia, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, wada wrodzona, wpływ na rozród - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Esomeprazole Adamed 40 mg
Ezomeprazol, będący S-izomerem omeprazolu i inhibitorem pompy protonowej (ATC: A02BC05), skutecznie hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez nieodwracalne blokowanie enzymu H+/K+-ATP-azy w komórkach okładzinowych. Po podaniu doustnym w dawkach 20 mg i 40 mg u pacjentów z chorobą refluksową przełyku, pH żołądka utrzymuje się powyżej 4 przez średnio 13 i 17 godzin na dobę, a efekt ten jest niezależny od drogi podania (doustna lub dożylna). W leczeniu refluksowego zapalenia przełyku 40 mg ezomeprazolu doustnie prowadzi do wygojenia zmian zapalnych u 78% pacjentów po 4 tygodniach i 93% po 8 tygodniach. W przypadku krwawień z wrzodu żołądka, schemat dożylny 80 mg wlew początkowy i 8 mg/godz. przez 72 godziny znacząco zmniejsza ryzyko ponownego krwawienia (5,9% vs 10,3% w ciągu 3 dni oraz 7,7% vs 13,6% po 30 dniach w porównaniu z placebo).
błona śluzowa żołądka, Campylobacter, choroba refluksowa przełyku, chromogranina A, Clostridium difficile, dysfagia, ezomeprazol, GERD, guz neuroendokrynny, H+ K+ ATP-aza, inhibitor pompy protonowej, kanalik wydzielniczy, komórka ECL, komórka enterochromaffinopodobna, komórka okładzinowa, krwawienie z wrzodu żołądka, pole pod krzywą stężenia, pompa protonowa, rakowiak, refluksowe zapalenie przełyku, S-izomer omeprazolu, Salmonella, skala Forrest, słaba zasada, torbiel gruczołowa żołądka, wydzielanie kwasu solnego, zanikowy nieżyt żołądka - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Solinea 0,5 mg
Fingolimod charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) po 12-16 godzinach oraz wysokim stopniem wchłaniania ≥85%, a biodostępność bezwzględna wynosi 93% (95% CI: 79-111%). Stan stacjonarny osiągany jest po 1-2 miesiącach stosowania dawki dobowej, przy czym stężenia w stanie stacjonarnym są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na AUC fingolimodu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Fingolimod wykazuje dużą dystrybucję do erytrocytów (86%) oraz wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza. Objętość dystrybucji wynosi około 1200±260 litrów, a klirens 6,3±2,3 l/godz., z okresem półtrwania 6-9 dni. Metabolizm zachodzi głównie przez fosforylację do aktywnego fosforanu fingolimodu oraz oksydację katalizowaną przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z eliminacją głównie w postaci nieaktywnych metabolitów (81% dawki w moczu). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, pochodzenie etniczne czy łagodne do ciężkie zaburzenia czynności nerek.
biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, faza eliminacyjna, fosforan fingolimodu, fosforylacja, izoenzym CYP4F2, klirens fingolimodu, liniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bilaxten 10 mg
Bilastyna, lek przeciwhistaminowy II generacji dostępny w dawce 10 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax po 1,3 h) i średnią biodostępnością 61%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 5-220 mg, brak kumulacji oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%). Bilastyna jest substratem transporterów P-gp i OATP, co może prowadzić do interakcji z lekami (np. ketokonazol, erytromycyna) i sokiem grejpfrutowym. Metabolizm jest minimalny, bez wpływu na CYP450, a eliminacja odbywa się głównie w postaci niezmienionej (95% dawki: 28,3% moczem, 66,5% kałem). Okres półtrwania wynosi średnio 14,5 h, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, bilastyna, biodostępność, cytochrom P450, diltiazem, erytromycyna, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, hipoalbuminemia, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie maksymalne w osoczu, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Doxar 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mezylanu doksazosyny, substancji czynnej preparatu Doxar, wykazały brak działania rakotwórczego w długoterminowych testach na szczurach i myszach, przy maksymalnych dawkach odpowiednio 40 mg/kg mc./dobę i 120 mg/kg mc./dobę przez okres do 24 miesięcy. Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) u zwierząt była wielokrotnie wyższa niż u ludzi przy dawce terapeutycznej 16 mg/dobę (8-krotnie u szczurów i 4-krotnie u myszy). Ponadto, badania mutagenne in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego na poziomie chromosomalnym ani subchromosomalnym, co potwierdza brak potencjału genotoksycznego doksazosyny i jej metabolitów.
badania przedkliniczne, DOXAR, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, ekspozycja systemowa, karcynogeneza, mezylan doksazosyny, parametry płodności, płodność męska, płodność samców, pole pod krzywą stężenia, potencjał mutagenny, poziom chromosomalny, wpływ na płodność - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acerin (195 mg + 98 mg)/g
Produkt leczniczy ACERIN w postaci płynu na skórę zawiera kwas salicylowy (195 mg/g) oraz kwas mlekowy (98 mg/g) jako substancje czynne. W dokumentacji brak jest danych dotyczących farmakokinetyki tych składników po miejscowej aplikacji, w tym informacji o wchłanianiu przezskórnym, dystrybucji, metabolizmie oraz wydalaniu. Nie określono również stopnia penetracji substancji czynnych przez warstwę rogową naskórka do głębszych warstw skóry, co ogranicza możliwość precyzyjnej oceny ich biodostępności ogólnoustrojowej.
Ze względu na formę farmaceutyczną oraz miejscowe zastosowanie preparatu, zakłada się ograniczone wchłanianie substancji czynnych do krążenia ogólnoustrojowego, jednak brak jest potwierdzenia tych przypuszczeń w badaniach klinicznych. W dokumentacji ACERIN nie uwzględniono kluczowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak Tmax, Cmax, AUC, t½, Vd czy klirens, co utrudnia pełną ocenę profilu farmakokinetycznego i potencjalnych interakcji systemowych.
biodostępność ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, klirens ogólnoustrojowy, kwas mlekowy, kwas salicylowy, maksymalne stężenie we krwi, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn na skórę, pole pod krzywą stężenia, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie do krwiobiegu, wchłanianie przezskórne, zastosowanie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gerodaza 25 mg/ml
Azacytydyna, substancja czynna leku Gerodaza, podawana jest w formie zawiesiny do wstrzykiwań o stężeniu 25 mg/ml. Po podaniu podskórnym dawki 75 mg/m² powierzchni ciała osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 750 ng/ml w ciągu 0,5 godziny, z bezwzględną dostępnością biologiczną wynoszącą około 89% względem podania dożylnego. Farmakokinetyka azacytydyny cechuje się proporcjonalnością parametrów AUC i Cmax w zakresie dawek 25-100 mg/m². Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (76 l ± 26 l) oraz wysoki klirens układowy (147 l/h ± 47 l/h) po podaniu dożylnym, co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm azacytydyny nie angażuje izoenzymów cytochromu P450, UGT, SULT ani GST, przebiega głównie przez spontaniczną hydrolizę i deaminację z udziałem deaminazy cytydynowej. Nie obserwuje się indukcji ani hamowania enzymów CYP w stężeniach klinicznych do 100 μM. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 41 ± 8 minut, a lek nie kumuluje się przy wielokrotnym podaniu 75 mg/m² podskórnie przez 7 dni.
azacytydyna, ciężka niewydolność nerek, deaminaza cytydynowa, dostępność biologiczna, farmakogenomika, frakcje wątrobowe, hodowla hepatocytów, hydroliza spontaniczna, izoenzymy cytochromu P450, klirens układowy, łagodna niewydolność nerek, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy toksyczności, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, podanie podskórne, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm deaminazy cytydynowej, stężenie w osoczu, sulfotransferaza, transferaza glutationowa, UDP-glukuronozylotransferaza, umiarkowana niewydolność nerek, właściwości farmakokinetyczne, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lacosamide Fresenius Kabi 10 mg/ml
Lakozamid, dostępny m.in. w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 10 mg/ml, wymaga szczególnej uwagi podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Lekarz powinien przeprowadzić szczegółowy wywiad dotyczący planów prokreacyjnych oraz omówić metody antykoncepcji, podkreślając konieczność pilnej konsultacji w przypadku zajścia w ciążę. Dane epidemiologiczne wskazują, że ryzyko wad rozwojowych u dzieci kobiet z padaczką jest 2-3-krotnie wyższe niż w populacji ogólnej (około 3%), szczególnie przy terapii wielolekowej. Mimo ograniczonych danych dotyczących bezpieczeństwa lakozamidu w ciąży, badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, choć zaobserwowano toksyczność zarodkową przy dawkach toksycznych dla samic. Z tego względu lek należy stosować w ciąży tylko, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a w przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia konieczna jest ponowna ocena schematu terapeutycznego.
antykoncepcja, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, ekspozycja systemowa, karmienie piersią, kontrola neurologiczna, lakozamid, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpadaczkowy, napad padaczkowy, padaczka, pole pod krzywą stężenia, roztwór do infuzji, schemat terapeutyczny, suplementacja kwasu foliowego, terapia wielolekowa, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Toctino 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne alitretynoiny wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą, z wartościami LD50 powyżej 4000 mg/kg masy ciała po podaniu dootrzewnowym u myszy i szczurów oraz około 3000 mg/kg masy ciała po podaniu doustnym u szczurów. Badania podprzewlekłe i przewlekłe na psach (do 9 miesięcy) i szczurach (do 6 miesięcy) potwierdziły toksyczność zależną od dawki, z objawami typowymi dla nadmiaru witaminy A, które były na ogół odwracalne po zaprzestaniu leczenia. Alitretynoina wykazuje silne działanie teratogenne, co wymaga rygorystycznego stosowania środków antykoncepcyjnych u kobiet w wieku rozrodczym podczas terapii i przez co najmniej 1 miesiąc po jej zakończeniu. W badaniach na szczurach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, jednak odnotowano odwracalne zaburzenia spermatogenezy i zmiany zwyrodnieniowe jąder, z marginesem bezpieczeństwa dla męskich narządów rozrodczych u psów wynoszącym 1-6 w stosunku do dawki terapeutycznej 30 mg u ludzi.
alitretynoina, AUC, charakterystyka produktu leczniczego, dawka śmiertelna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, ekspozycja terapeutyczna, fototoksyczność, LD50, margines bezpieczeństwa, nadmiar witaminy A, parametr reprodukcyjny, płodność, pole pod krzywą stężenia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil toksykologiczny, promieniowanie UV, retynoid, substancja teratogenna, Toctino, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie spermatogenezy, zapobieganie ciąży, zmiany zwyrodnieniowe jąder - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tatica 500 mg
Abirateronu octan, aktywny składnik leku Tatica, jest szybko przekształcany in vivo do abirateronu, który hamuje biosyntezę androgenów. Po podaniu doustnym na czczo maksymalne stężenie w osoczu osiąga się po około 2 godzinach. Spożycie leku z posiłkiem znacząco zwiększa biodostępność – AUC wzrasta nawet 10-krotnie, a Cmax 17-krotnie, co jest zależne od zawartości tłuszczu w posiłku. Z tego względu zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Abirateron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co umożliwia efektywną dystrybucję do tkanek docelowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, z dominującymi metabolitami – siarczanem abirateronu i siarczanem N-tlenku abirateronu, które stanowią około 43% całkowitej promieniotwórczości. Okres półtrwania abirateronu wynosi około 15 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez kał (88% dawki), z niewielkim udziałem wydalania z moczem (5%).
abirateronu octan, biodostępność, Child-Pugh C, dysfagia, dystrybucja substancji czynnej, farmakokinetyka, farmakokinetyka abirateronu, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, sulfuryzacja, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, znakowany izotopowo abirateron - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluconazole Hasco 5 mg/ml
Flukonazol, będący pochodną triazolu i substancją czynną preparatu Fluconazole Hasco (5 mg/ml, syrop), działa przeciwgrzybiczo poprzez selektywne hamowanie enzymu cytochromu P-450 odpowiedzialnego za demetylację 14 alfa-lanosterolu, co prowadzi do utraty ergosterolu w błonie komórkowej grzybów. W badaniach klinicznych wykazano, że dawki 50 mg/dobę przez 28 dni nie wpływają na poziomy testosteronu ani steroidów u zdrowych osób, a dawki 200-400 mg/dobę nie wywołują klinicznie istotnych zaburzeń hormonalnych. Flukonazol wykazuje aktywność przeciwko Candida albicans, C. parapsilosis, C. tropicalis, Cryptococcus neoformans, Cr. gattii oraz endemicznych pleśni, jednak szczepy C. glabrata wykazują zmniejszoną wrażliwość, a C. krusei i C. auris są oporne. Wartości MIC korelują z efektywnością leczenia, a zależność AUC od dawki jest liniowa, co potwierdza skuteczność terapii w kandydozie jamy ustnej i kandydemii.
14 alfa-metylosterol, biosynteza ergosterolu, Blastomyces dermatiditis, błona komórkowa grzybów, Candida, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, Candida parapsilosis, Candida tropicalis, Coccidioides immitis, Cryptococcus neoformans, cytochrom P-450, cytochrom P450, dysfagia, endogenny steroid, EUCAST, EUCAST-AFST, Histoplasma capsulatum, interakcja z fenazonem, kandydemia, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwgrzybiczny, mechanizm oporności, minimalne stężenie hamujące, nadkażenie, Paracoccidioides brasiliensis, pochodna azolu, pochodna triazolu, pole pod krzywą stężenia, stężenie graniczne, stężenie testosteronu, stymulacja ACTH, wrażliwość in vitro - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Librexa 11,25 mg
Librexa to implant zawierający 10,72 mg leuproreliny (odpowiadające 11,25 mg octanu leuproreliny) o przedłużonym uwalnianiu, zapewniający stałe działanie terapeutyczne przez 3 miesiące. Implant ma postać białego cylindrycznego pręcika (ok. 17,8 mm długości i 1,5 mm średnicy) i uwalnia substancję czynną z biodegradowalnej matrycy polimerowej, podobnej do materiałów stosowanych w szwach chirurgicznych. Po podskórnym podaniu u mężczyzn stężenie leuproreliny w osoczu osiąga 2,39 ± 1,15 ng/ml po 3 dniach i utrzymuje się przez cały okres działania implantu. Objętość dystrybucji wynosi 36 l, a całkowity klirens 139,6 ml/min. Wielokrotne podanie powoduje trwałe obniżenie testosteronu do poziomu kastracji bez przejściowego wzrostu, co stanowi korzystny profil w porównaniu z innymi analogami GnRH.
analog GnRH, biodegradacja, biodostępność względna, implant podskórny, kastracyjny poziom testosteronu, klirens całkowity, matryca polimerowa, nośnik polimerowy, objętość dystrybucji, octan leuproreliny, pole pod krzywą stężenia, przewlekła choroba nerek, stężenie leuproreliny, szew chirurgiczny, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek