pole pod krzywą stężenia
Pole pod krzywą stężenia (AUC – Area Under the Curve) to parametr farmakokinetyczny, który odzwierciedla całkowitą ekspozycję organizmu na lek w czasie. Wartość ta jest obliczana jako całka matematyczna krzywej zależności stężenia leku we krwi od czasu.
AUC jest kluczowym parametrem w badaniach biorównoważności i biodostępności leków. Pozwala na porównanie różnych postaci farmaceutycznych tego samego leku lub różnych leków o podobnym działaniu. Wyższe wartości AUC wskazują na większą ekspozycję organizmu na substancję czynną.
W praktyce klinicznej pole pod krzywą stężenia służy do optymalizacji dawkowania leków, szczególnie tych o wąskim indeksie terapeutycznym. Jest również istotne w monitorowaniu terapii przeciwdrobnoustrojowej, przeciwnowotworowej oraz immunosupresyjnej, gdzie skuteczność leczenia i ryzyko działań niepożądanych są ściśle związane z ekspozycją na lek.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Interakcje
Empagliflozyna, substancja czynna leku Empelic, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają znaczenie kliniczne w terapii cukrzycy. Szczególną uwagę należy zwrócić na nasilenie działania moczopędnego przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków tiazydowych i pętlowych, co zwiększa ryzyko odwodnienia i niedociśnienia tętniczego. Ponadto, kojarzone leczenie z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika wymaga modyfikacji dawek ze względu na podwyższone ryzyko hipoglikemii. Empagliflozyna zwiększa także wydalanie litu, co może obniżać jego stężenie w surowicy – konieczne jest częste monitorowanie poziomu litu, zwłaszcza po rozpoczęciu terapii lub zmianie dawki. Alkohol może potęgować ryzyko hipoglikemii i nasilać działanie diuretyczne, dlatego pacjentów należy ostrzec o konieczności ostrożności i monitorowania stanu nawodnienia oraz glikemii.
alkohol etylowy, białko oporności raka sutka, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, empagliflozyna, epizod hipoglikemiczny, fenytoina, gemfibrozyl, glikoproteina p, glimepiryd, hipoglikemia, hydrochlorotiazyd, indukcja UGT, insulina, kontrola glikemii, kwas glukuronowy, lek moczopędny, linagliptyna, metformina, niedociśnienie tętnicze, odwodnienie, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, ramipryl, ryfampicyna, simwastatyna, sitagliptyna, stężenie litu, stężenie maksymalne, torasemid, transporter wychwytu nerkowego, urydyno-difosfo-glukuronylotransferaza, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fragmin 15 000 j.m. a.Xa/0,6 ml
Dalteparyna sodowa, aktywny składnik Fragminu, wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 2 500 do 10 000 j.m., z całkowitą dostępnością biologiczną wynoszącą 87 ± 6% (aktywność anty-Xa). Objętość dystrybucji mieści się w zakresie 40-60 ml/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję głównie do przestrzeni naczyniowej i pozakomórkowej. Po podaniu dożylnym okres półtrwania wynosi około 2,1-2,3 godziny, natomiast po podaniu podskórnym wydłuża się do 3-5 godzin, co jest związane z opóźnionym wchłanianiem. Klirens aktywności anty-Xa u zdrowych ochotników wynosi 24,6 ± 5,4 ml/h/kg dla dawki 30 j.m./kg i 15,6 ± 2,4 ml/h/kg dla dawki 120 j.m./kg. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek na hemodializie okres półtrwania wydłuża się do 5,7 ± 2,0 godziny, co wskazuje na konieczność modyfikacji dawkowania i monitorowania terapii w tej grupie.
aktywność anty-Xa, dalteparyna sodowa, dostępność biologiczna dalteparyny, faza eliminacji, klirens anty-Xa, model jednokompartmentowy, narząd wydalniczy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent hemodializowany, pacjent pediatryczny, parametry farmakokinetyczne, podanie podskórne, pole pod krzywą stężenia, przestrzeń naczyniowa, przewlekła niewydolność nerek, stan stacjonarny, układ enzymatyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cutaquig 165 mg/ml
Produkt leczniczy Cutaquig (165 mg/ml) to roztwór do wstrzykiwań zawierający immunoglobulinę ludzką normalną (SCIg) o czystości ≥95% IgG, stosowany w terapii pierwotnych niedoborów odporności (PID). W badaniu III fazy z udziałem 37 pacjentów oceniono farmakokinetykę preparatu, porównując podanie podskórne (SC) i dożylne (IV) z zastosowaniem współczynnika korekcji dawki (DCF) 1,5. Po podaniu SC maksymalne stężenie IgG (Cmax) osiągane jest po około 2 dniach (13,2±3,4 g/l dla PK SC1 i 13,5±3,7 g/l dla PK SC2), co jest niższe niż po podaniu IV (18,0±4,5 g/l). Średnie stężenia IgG w surowicy i minimalne stężenia podklas IgG były wyższe po podaniu SC (11,5-11,7 g/l) niż po IV (10,1 g/l). Biodostępność po podaniu SC wynosi 75%, co przekłada się na konieczność stosowania DCF 1,3, aby osiągnąć równoważną ekspozycję (AUC) jak po podaniu IV, przy dostosowaniu dawki do masy ciała.
Cutaquig, immunoglobulina ludzka normalna, immunoglobulina podskórna, minimalne stężenie IgG, model farmakokinetyczny populacyjny, modelowanie farmakokinetyczne, okres półtrwania IgG, osmolalność, pierwotny niedobór odporności, podklasy IgG, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne w surowicy, układ siateczkowo-śródbłonkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apo-Doperil 10 mg
Donepezyl chlorowodorek, substancja czynna Apo-Doperilu, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-4 godzinach od podania doustnego oraz długim okresem półtrwania około 70 godzin, co umożliwia stopniowe osiągnięcie stanu stacjonarnego po około 3 tygodniach terapii. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%) i jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450, dając aktywny metabolit 6-O-demetylodonepezyl o podobnej aktywności farmakologicznej. Donepezyl i jego metabolity eliminowane są głównie przez biotransformację wątrobową oraz wydalanie z moczem (około 57% dawki, w tym 17% w postaci niezmienionej) i kałem (około 14,5%). Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku, co ułatwia jego stosowanie niezależnie od posiłków.
5-O-demetylodonepezyl, 6-O-demetylodonepezyl, biotransformacja, biotransformacja wątrobowa, cis-N-tlenek donepezylu, cytochrom P450, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, donepezyl chlorowodorek, końcowy okres półtrwania, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, niewydolność wątroby, okres półtrwania, otępienie naczyniopochodne, otępienie w chorobie Alzheimera, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi stężenia, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem Genoptim 500 mg
Meropenem Genoptim wykazuje przewidywalny profil farmakokinetyczny z okresem półtrwania około 1 godziny, objętością dystrybucji średnio 0,25 L/kg (11-27 L) oraz klirensem wynoszącym 287 mL/min przy dawce 250 mg, zmniejszającym się do 205 mL/min przy dawce 2 g. Po 30-minutowej infuzji Cmax wynosi od około 23 μg/mL (500 mg) do 115 μg/mL (2000 mg), a AUC od 39,3 do 153 μg·h/mL. Krótszy czas infuzji (5 minut) powoduje wyższe Cmax (do 112 μg/mL przy 1000 mg). Meropenem wykazuje słabe wiązanie z białkami osocza (~2%) i dobrą penetrację do tkanek, takich jak płuca, żółć, płyn mózgowo-rdzeniowy, tkanki układu płciowego, skóra oraz wysięk do jamy otrzewnej. Metabolizowany jest przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, z eliminacją głównie przez nerki (około 70% dawki w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin), a także przez filtrację kłębuszkową i wydzielanie kanalikowe.
antybiotyk beta-laktamowy, dehydropeptydaza-1, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroliza pierścienia beta-laktamowego, klirens kreatyniny, klirens pozanerkowy, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, Pseudomonas aeruginosa, stężenie maksymalne, wcześniak, wiązanie z białkami osocza, wydzielina oskrzelowa, zakażenie jamy brzusznej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Interakcje leku – Evastix 20 mg
Ebastyna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, które wpływają na jej stężenie w osoczu i działanie terapeutyczne. Szczególnie ważne są interakcje z lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli (ketokonazol, itrakonazol) oraz antybiotykami makrolidowymi (erytromycyna, klarytromycyna, jozamycyna), które powodują 1,5-2-krotny wzrost stężenia ebastyny i jej aktywnego metabolitu cerebastyny, co wymaga zachowania ostrożności podczas jednoczesnego stosowania. Ryfampicyna obniża stężenie ebastyny w osoczu, co skutkuje zmniejszeniem działania przeciwhistaminowego i wymaga monitorowania skuteczności terapii oraz ewentualnej modyfikacji dawki. Nie stwierdzono istotnych interakcji z teofiliną, warfaryną, cymetydyną, diazepamem oraz alkoholem, choć zaleca się umiarkowanie spożycia alkoholu ze względu na indywidualną wrażliwość pacjentów.
alergolog, antybiotyk makrolidowy, AUC, cerebastyna, cymetydyna, diazepam, działanie przeciwhistaminowe, działanie sedatywne, ebastyna, erytromycyna, farmakokinetyka, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, koordynacja psychoruchowa, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenia, ryfampicyna, skórny test alergiczny, teofilina, Tmax, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lanzul 30 mg
Lanzoprazol, będący mieszaniną racemiczną dwóch enancjomerów, wykazuje wysoką dostępność biologiczną na poziomie 80-90% po podaniu doustnym w formie powlekanych produktów dojelitowych, co chroni lek przed degradacją w kwaśnym środowisku żołądka. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1,5-2 godzin, jednak podanie leku z pokarmem zmniejsza dostępność biologiczną o około 50% i spowalnia wchłanianie. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (97%) oraz krótkim okresem półtrwania eliminacyjnego wynoszącym 1-2 godziny u osób zdrowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4, a eliminacja odbywa się w około 1/3 przez nerki i 2/3 przez przewód pokarmowy. Metabolity lanzoprazolu (sulfon, siarczek, pochodne 5-hydroksylowe) wykazują minimalne lub brak działania przeciwwydzielniczego, co wskazuje, że efekt terapeutyczny jest związany z niezmienioną formą leku.
bioekwiwalencja, biotransformacja wątrobowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dysfagia, działanie przeciwwydzielnicze, ekspozycja ogólnoustrojowa, klirens, lanzoprazol, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, wydzielanie wątrobowo-żółciowe, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atorvastatin Teva Pharmaceuticals Polska 40 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Atorvox, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność tabletek powlekanych wynosi 95-99% względem roztworu doustnego, jednak całkowita biodostępność leku jest około 12% z powodu efektu pierwszego przejścia w błonie śluzowej przewodu pokarmowego i wątrobie. Ogólnoustrojowa aktywność hamująca reduktazę HMG-CoA wynosi około 30%, co jest wyższe niż biodostępność leku, dzięki aktywnym metabolitom powstającym w wyniku metabolizmu przez cytochrom P-450 3A4. Objętość dystrybucji atorwastatyny wynosi około 381 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest bardzo silne (≥98%). Metabolity orto- i parahydroksylowe wykazują podobną aktywność farmakologiczną jak lek macierzysty, odpowiadając za około 70% całkowitej aktywności hamującej HMG-CoA w krążeniu. Okres półtrwania leku wynosi około 14 godzin, natomiast okres działania hamującego reduktazę HMG-CoA jest dłuższy i wynosi 20-30 godzin, co wynika z aktywności metabolitów. Eliminacja następuje głównie z żółcią, bez istotnej wątrobowo-jelitowej recyrkulacji.
atorwastatyna, AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność atorwastatyny, cytochrom P-450 3A4, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, klirens atorwastatyny, klirens żółciowy, niewydolność nerek, o-hydroksyatorwastatyna, OATP1B1, OATP1B3, P-glikoproteina, pochodne hydroksylowe, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genu SLCO1B1, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pompa efluksowa, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, skalowanie allometryczne, stężenie w osoczu, transporter wątrobowy, uszkodzenie wątroby poalkoholowe, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hascovir 200 mg
Acyklowir, dostępny w preparacie Hascovir w dawkach 200 mg i 400 mg, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną (15-20%) oraz niskim stopniem wiązania z białkami osocza (9-33%). Po podaniu doustnym w dawkach 200 mg i 400 mg co 4 godziny, osiąga średnie stężenia maksymalne odpowiednio 0,7 µg/ml i 1,2 µg/ml, a stężenia minimalne 0,4 µg/ml i 0,6 µg/ml. Lek wykazuje dobrą penetrację do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 50% stężenia osoczowego), co jest istotne w terapii zakażeń OUN. Metabolizm acyklowiru jest ograniczony, z głównym metabolitem 9-karboksymetoksymetyloguaniną wydalaną z moczem (10-15% dawki), natomiast większość leku jest eliminowana przez nerki w formie niezmienionej. Okres półtrwania u dorosłych z prawidłową funkcją nerek wynosi około 2,9 godziny, a klirens nerkowy przewyższa klirens kreatyniny, wskazując na aktywne wydzielanie kanalikowe. Probenecyd wydłuża okres półtrwania acyklowiru o 18% i zwiększa AUC o 40%, potwierdzając udział transportu kanalikowego w eliminacji.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, biodostępność, dystrybucja leku, filtracja kłębuszkowa, Hascovir, hemodializa, infekcja ośrodkowego układu nerwowego, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, przewlekła niewydolność nerek, stężenie maksymalne, transport kanalikowy, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wydzielanie kanalikowe, zakażenie HIV, zakażenie wirusowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Arpixor 20 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, odnotowane u dorosłych przy dawkach sięgających 1260 mg oraz u dzieci do 195 mg, manifestuje się głównie zaburzeniami neurologicznymi i sercowo-naczyniowymi, takimi jak letarg, senność, tachykardia, wzrost ciśnienia tętniczego, nudności, wymioty, biegunka oraz objawy pozapiramidowe. W populacji pediatrycznej dominują zaburzenia świadomości i funkcji motorycznych. Pomimo wysokich dawek, w dokumentacji medycznej nie odnotowano zgonów bezpośrednio związanych z przedawkowaniem arypiprazolu. Objawy te wymagają natychmiastowej oceny stanu klinicznego i monitorowania funkcji życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem ciągłego zapisu EKG i parametrów hemodynamicznych.
akatyzja, algorytm postępowania medycznego, badania farmakokinetyczne, bezpieczeństwo farmakoterapii, ciśnienie tętnicze krwi, dystonia, hemodializa, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, letarg, monitorowanie kardiologiczne, objawy pozapiramidowe, parkinsonizm jatrogenny, pole pod krzywą stężenia, przedawkowanie arypiprazolu, stężenie w osoczu, tachykardia, utrata świadomości, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia rytmu serca, zapis EKG - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Torvalipin 20 mg
Atorwastatyna, dostępna w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem Cmax w 1-2 godziny oraz wysoką względną biodostępnością 95-99%, przy bezwzględnej biodostępności około 12%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) i silne wiązanie z białkami osocza (≥98%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, prowadząc do aktywnych metabolitów orto- i parahydroksylowych, które odpowiadają za około 70% efektu hamowania reduktazy HMG-CoA, co wydłuża działanie farmakodynamiczne (okres półtrwania działania 20-30 h). Eliminacja następuje głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej. Transportery OATP1B1/1B3 oraz pompy efluksowe P-gp i BCRP wpływają na farmakokinetykę i potencjalne interakcje lekowe.
ADME, atorwastatyna, BCRP, beta-oksydacja, białko oporności raka piersi, biodostępność atorwastatyny, cytochrom P450 3A4, efekt pierwszego przejścia, genotyp c.521TT, glukuronidacja, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, LDL-C, o-hydroksyatorwastatyna, OATP1B1, OATP1B3, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, reduktaza HMG-CoA, skalowanie allometryczne, tabletka powlekana, transporter błonowy, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metocard ZK 95 mg
Metoprolol w postaci bursztynianu, dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu Metocard ZK (dawki 23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg odpowiadające 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem doustnym, lecz z biodostępnością około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu zapewniają kontrolowane uwalnianie substancji czynnej przez około 20 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę, przy czym biodostępność jest o 20-30% niższa niż w tabletkach tradycyjnych, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na AUC. Metoprolol wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (5-10%), a jego metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez enzym CYP2D6, wykazujący polimorfizm genetyczny, co wpływa na zmienność farmakokinetyczną między pacjentami. Okres półtrwania wynosi średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 godzin), a całkowity klirens około 1 l/min. Wydalanie następuje głównie przez nerki (>95% dawki), z około 5% leku wydalanego w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność układowa, bursztynian metoprololu, ciężka niewydolność wątroby, CYP2D6, cytochrom P450, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, filtracja kłębkowa, klirens całkowity leku, klirens pozorny, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, otoczka polimerowa, peletki o kontrolowanym uwalnianiu, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, utlenianie wątrobowe, wchłanianie całkowite, zespolenie wrotno-żylne - Leksykon leków
Interakcje leku – Aciclovir Aurovitas 800 mg
Acyklowir, główny składnik aktywny Aciclovir Aurovitas 800 mg, jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z udziałem czynnego wydalania kanalikowego. Interakcje lekowe wynikają przede wszystkim z konkurencji o ten mechanizm wydalania, co może prowadzić do zwiększenia stężenia acyklowiru w osoczu i zmniejszenia jego klirensu nerkowego. Przykłady takich interakcji to probenecyd i cymetydyna, które zwiększają pole pod krzywą stężenia (AUC) acyklowiru oraz zmniejszają jego klirens nerkowy. Współstosowanie z mykofenolanem mofetylu powoduje wzrost stężenia acyklowiru i nieczynnego metabolitu mykofenolanu, jednak ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru, modyfikacja dawkowania nie jest konieczna. Jednoczesne podawanie teofiliny zwiększa jej AUC o około 50%, co wymaga monitorowania stężenia teofiliny w osoczu, aby uniknąć działań niepożądanych.
Aciclovir Aurovitas, acyklowir, charakterystyka produktu leczniczego, cymetydyna, czynne wydalanie kanalikowe, działanie niepożądane, indeks terapeutyczny, klirens nerkowy, leczenie skojarzone, lek immunosupresyjny, monitorowanie stężenia leku, mykofenolan mofetylu, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, stężenie w osoczu, teofilina, uszkodzenie hepatocytów, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orgametril 5 mg
Linestrenol, substancja czynna leku Orgametril w dawce 5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz intensywnym metabolizmem do aktywnego metabolitu noretysteronu (NET). Maksymalne stężenie noretysteronu w osoczu wynosi średnio 23 ng/ml i osiągane jest około 2 godziny po podaniu. Pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) dla noretysteronu wynosi 160,6 ng*h/ml. W zakresie dawek 0,5-5 mg obserwuje się nieliniową farmakokinetykę, gdzie wzrost stężenia metabolitu jest mniejszy niż proporcjonalny do dawki linestrenolu. Noretysteron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza – około 35% z SHBG oraz około 60% z albuminami, co wpływa na jego dystrybucję i aktywność biologiczną. Końcowy okres półtrwania noretysteronu wynosi około 8 godzin (zakres 7-10 godzin).