Właściwości farmakokinetyczne leku Dexak 50

Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych produktu leczniczego Dexak 50, zawierającego 50 mg deksketoprofenu (w postaci soli deksketoprofenu z trometamolem) w 2 ml roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Każda ampułka 2 ml zawiera 50 mg substancji czynnej, co odpowiada stężeniu 25 mg deksketoprofenu w 1 ml roztworu.¹

Wchłanianie

Po podaniu domięśniowym trometamolu deksketoprofenu obserwuje się szybkie wchłanianie substancji czynnej. Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi (Tmax) wynosi średnio 20 minut, z zakresem od 10 do 45 minut. Badania farmakokinetyczne wykazały, że pole powierzchni pod krzywą stężenia (AUC) jest proporcjonalne do zastosowanej dawki w zakresie od 25 mg do 50 mg, zarówno po podaniu domięśniowym, jak i dożylnym.²

Dystrybucja

Deksketoprofen charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, sięgającym 99%. Jest to czynnik wpływający na objętość dystrybucji, która jest relatywnie mała i wynosi mniej niż 0,25 l/kg. Okres półtrwania w fazie dystrybucji jest krótki i wynosi około 0,35 godziny. Okres półtrwania w fazie eliminacji waha się w przedziale od 1 do 2,7 godziny.³

Istotnym aspektem farmakokinetyki deksketoprofenu jest brak kumulacji leku w organizmie przy podawaniu dawek wielokrotnych. Potwierdzają to badania, w których wykazano, że parametry farmakokinetyczne – stężenie maksymalne (Cmax) oraz pole pod krzywą (AUC) po ostatnim podaniu domięśniowym lub dożylnym nie różniły się istotnie od tych uzyskanych po podaniu pojedynczej dawki.⁴

Biotransformacja i eliminacja

Ważną cechą deksketoprofenu w postaci trometamolu jest utrzymanie stereoselektywności – w moczu wykrywany jest wyłącznie S-(+) enancjomer, co świadczy o braku przekształcania go w organizmie człowieka do R-(-) enancjomeru. Głównym szlakiem metabolicznym deksketoprofenu jest sprzęganie z glukuronidami, po którym następuje wydalanie powstałych metabolitów przez nerki.⁵

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Osoby w podeszłym wieku

U pacjentów geriatrycznych (w wieku 65 lat i starszych) obserwuje się istotne zmiany w parametrach farmakokinetycznych deksketoprofenu w porównaniu z młodszymi osobami (poniżej 55 lat). U osób w podeszłym wieku stwierdzono:

• Wyższą ekspozycję systemową na lek po podaniu zarówno dawki pojedynczej, jak i dawek wielokrotnych doustnych (wzrost o około 55% w porównaniu z młodymi ochotnikami)⁶
• Brak istotnych statystycznie różnic w zakresie maksymalnego stężenia leku i czasu do jego osiągnięcia⁷
• Wydłużony średni okres półtrwania w fazie eliminacji zarówno po podaniu pojedynczej dawki, jak i dawek wielokrotnych (wzrost do 48%)⁸
• Zmniejszony całkowity rzeczywisty klirens leku⁹

Powyższe zmiany parametrów farmakokinetycznych u osób w podeszłym wieku są istotne klinicznie i mogą wymagać dostosowania dawkowania ze względu na zmniejszoną eliminację deksketoprofenu w tej grupie wiekowej.