pole pod krzywą stężenia

Pole pod krzywą stężenia (AUC – Area Under the Curve) to parametr farmakokinetyczny, który odzwierciedla całkowitą ekspozycję organizmu na lek w czasie. Wartość ta jest obliczana jako całka matematyczna krzywej zależności stężenia leku we krwi od czasu.

AUC jest kluczowym parametrem w badaniach biorównoważności i biodostępności leków. Pozwala na porównanie różnych postaci farmaceutycznych tego samego leku lub różnych leków o podobnym działaniu. Wyższe wartości AUC wskazują na większą ekspozycję organizmu na substancję czynną.

W praktyce klinicznej pole pod krzywą stężenia służy do optymalizacji dawkowania leków, szczególnie tych o wąskim indeksie terapeutycznym. Jest również istotne w monitorowaniu terapii przeciwdrobnoustrojowej, przeciwnowotworowej oraz immunosupresyjnej, gdzie skuteczność leczenia i ryzyko działań niepożądanych są ściśle związane z ekspozycją na lek.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketrel 200 mg

Kwetiapina, zawarta w tabletkach Ketrel (25 mg, 100 mg, 200 mg), charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym oraz intensywnym metabolizmem w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4. Maksymalne stężenie aktywnego metabolitu norkwetiapiny w stanie stacjonarnym wynosi około 35% stężenia kwetiapiny. Oba związki wykazują liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych, a kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Wydalanie niezmienionej substancji jest minimalne (<5%), a metabolity usuwane są głównie z moczem (73%) i kałem (21%). Interakcje z innymi lekami poprzez hamowanie cytochromu P450 są mało prawdopodobne przy standardowych dawkach (300-800 mg/dobę).
AUC, biodostępność, Cmax, CYP 3A4, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, fumaran, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny drugiej generacji, marskość alkoholowa wątroby, metabolit aktywny, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie molowe, wiązanie z białkami osocza, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxepilax 600 mg

Oxepilax, zawierający okskarbazepinę w dawce 600 mg, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz szybkim metabolizmem do aktywnego metabolitu monohydroksypochodnej (MHD), który odpowiada za efekt terapeutyczny. Po jednorazowej dawce 600 mg na czczo, Cmax MHD wynosi średnio 34 μmol/l, osiągając tmax w medianie 4,5 godziny. Pokarm nie wpływa na farmakokinetykę leku, co umożliwia podawanie go niezależnie od posiłków. MHD wykazuje objętość dystrybucji około 49 litrów, wiąże się z białkami osocza w 40% (głównie albuminy) i ma okres półtrwania 9,3 ± 1,8 godziny, podczas gdy okskarbazepina ma krótszy okres półtrwania 1,3-2,3 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (>95% dawki), z wydalaniem MHD w formie glukuronidów (49%), niezmienionego MHD (27%), DHD (3%) oraz sprzężonej okskarbazepiny (13%). Stężenie stacjonarne MHD osiągane jest po 2-3 dniach stosowania dwukrotnych dawek dobowych, a farmakokinetyka metabolitu jest liniowa w zakresie dawek 300-2400 mg/dobę.
11-dihydroksy, albumina, alfa-1-glikoproteina kwasowa, bariera łożyska, eliminacja nerkowa, enzymy cytozolowe wątroby, farmakologicznie aktywny metabolit, glukuronid MHD, klirens kreatyniny, klirens MHD, kwas glukuronowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, monohydroksypochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, okskarbazepina, pochodna 10, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, proporcjonalność dawek, sprzęganie z glukuronidami, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xifaxan 200 mg

Ryfaksymina, substancja czynna leku Xifaxan 200 mg, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, wynoszącym poniżej 1%, co determinuje jej miejscowe działanie w przewodzie pokarmowym. Po podaniu dawki 400 mg u dorosłych ochotników, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) nie przekracza 5 ng/ml, a pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu (AUC) jest niższe niż 15 ng•h/ml. Wchłanianie ryfaksyminy jest nieliniowe i zależne od dawki, co wynika z ograniczonej rozpuszczalności leku. Obecność wysokotłuszczowego posiłku powoduje klinicznie nieistotny wzrost biodostępności. Ryfaksymina w formie polimorficznej α, stosowanej w Xifaxan, wykazuje znacznie niższe wchłanianie niż inne formy polimorficzne, co wpływa na jej profil bezpieczeństwa i skuteczność miejscową.
25-dezacetyloryfaksymina, białka osocza, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja z organizmu, farmakokinetyka ryfaksyminy, liniowość farmakokinetyki, marskość wątroby, metabolizm ogólnoustrojowy, narażenie ogólnoustrojowe, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pole pod krzywą stężenia, profil bezpieczeństwa leku, przewód pokarmowy, ryfaksymina, stężenie maksymalne, stężenie substancji czynnej w osoczu, uszkodzenie śluzówki jelit, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cinacalcet Sandoz 30 mg

Cynakalcet, substancja czynna leku Cinacalcet Sandoz, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane w 2-6 godzin po podaniu doustnym oraz biodostępnością 20-25% na czczo, która wzrasta o 50-80% przy jednoczesnym spożyciu pokarmu, niezależnie od zawartości tłuszczu. Objętość dystrybucji wynosi około 1000 litrów, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%. Cynakalcet wykazuje dwufazowy spadek stężenia w osoczu z okresem półtrwania początkowego około 6 godzin i końcowego 30-40 godzin, osiągając stan równowagi w ciągu 7 dni. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP1A2, z dominującą eliminacją metabolitów przez nerki (80% dawki w moczu, 15% w kale). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 30-180 mg, a stężenie leku koreluje ze spadkiem poziomu parathormonu (PTH), który minimalizuje się po 2-6 godzinach od podania i utrzymuje względnie stały poziom do końca dobowego okresu dawkowania.
białko osocza, biodostępność cynakalcetu, cytochrom P450, dializa otrzewnowa, dysfagia, dystrybucja substancji, eliminacja radioaktywności, hemodializa, indukcja metabolizmu, inhibitor izoenzymu, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, klirens cynakalcetu, klirens leku, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parathormon, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa choroba nerek, stężenie cynakalcetu w osoczu, wiązanie z czerwonymi krwinkami, wysycenie wchłaniania, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atenza 36 mg

Metylofenidat chlorowodorek w preparacie Atenza o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się farmakokinetyką umożliwiającą podawanie raz na dobę. Po doustnym podaniu u dorosłych maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 3,7 ± 1,0 ng/ml i osiągane jest po 6,8 ± 1,8 godzinach (Tmax). Obszar pod krzywą stężenia leku w czasie (AUCinf) wynosi 41,8 ± 13,9 ng·h/ml, a okres półtrwania (t1/2) to około 3,5 ± 0,4 godziny. Profil uwalniania leku minimalizuje wahania stężenia w osoczu w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu, podawanych trzy razy na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 18-72 mg, a podanie leku z posiłkiem bogatym w tłuszcze nie wpływa istotnie na wchłanianie. Metylofenidat wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (~15%) i dużą objętość dystrybucji (~13 l/kg). Metabolizowany jest głównie do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów, przede wszystkim kwasu alfa-fenylopiperydynooctowego (PPA), który stanowi 60-90% wydalanych metabolitów z moczem.
AUCINF, autoindukcja, Cmax, deestryfikacja, farmakodynamika metylofenidatu, farmakokinetyka metylofenidatu, faza eliminacji, kwas alfa-fenylopiperydynooctowy, metabolizm metylofenidatu, metylofenidat, metylofenidat chlorowodorek, metylofenidat o natychmiastowym uwalnianiu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, PPA, stężenie leku w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Polpix SR 8 mg

Ropinirol, substancja czynna Polpix SR, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii choroby Parkinsona. Nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawkowania przy jednoczesnym stosowaniu lewodopy i domperydonu. Jednakże, antagonizm receptorów dopaminergicznych przez neuroleptyki (np. sulpiryd) i metoklopramid znacząco obniża skuteczność ropinirolu, co wymaga unikania takiego połączenia. Estrogeny w dużych dawkach zwiększają stężenie ropinirolu w osoczu, co może wymagać dostosowania dawki przy rozpoczynaniu lub przerywaniu hormonalnej terapii zastępczej (HTZ). Ropinirol jest metabolizowany głównie przez CYP1A2, a inhibitory tego enzymu, takie jak cyprofloksacyna, enoksacyna i fluwoksamina, mogą zwiększać Cmax ropinirolu o 60% i AUC o 84%, co podnosi ryzyko działań niepożądanych i wymaga korekty dawkowania.
antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, domperydon, działanie depresyjne na OUN, enoksacyna, estrogen, fluorochinolon, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, lek przeciwdepresyjny, lewodopa, metabolizm CYP1A2, metoklopramid, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, pole pod krzywą stężenia, receptor dopaminergiczny, ropinirol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie maksymalne, sulpiryd, teofilina, warfaryna, znormalizowany czas protrombinowy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Erlis 20 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Erlis, wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych, genotoksycznych oraz rakotwórczych przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach na szczurach i myszach nie zaobserwowano działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego nawet przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, co stanowi szeroki margines bezpieczeństwa w stosunku do standardowej dawki 20 mg u ludzi. Dodatkowo, dawka 30 mg/kg/dobę u szczurów nie wywołała zauważalnych efektów toksycznych w rozwoju przed- i pourodzeniowym, a wartość AUC u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi, co potwierdza niskie ryzyko toksyczności reprodukcyjnej.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt niepożądany, genotoksyczność, lek niezwiązany, pole pod krzywą stężenia, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa leku, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, tadalafil, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zastosowanie kliniczne, zmniejszenie spermatogenezy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alotendin 10 mg + 5 mg

Alotendin to preparat złożony zawierający bisoprolol (fumaranu) i amlodypinę (bezylanu) w dawkach od 5 mg do 10 mg obu składników. Amlodypina charakteryzuje się dobrym wchłanianiem doustnym, Tmax wynosi 6-12 godzin, a biodostępność 64-80%. Objętość dystrybucji wynosi 21 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (93-98%). Metabolizm amlodypiny jest intensywny w wątrobie (ok. 90%), a eliminacja przebiega z półokresem 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. U osób starszych i pacjentów z niewydolnością serca obserwuje się zmniejszony klirens (u osób starszych do 19 l/h) i wydłużony okres półtrwania. W przypadku zaburzeń czynności nerek nie ma konieczności modyfikacji dawki, gdyż stężenie leku nie koreluje z ich stopniem, a amlodypina nie jest usuwana przez dializę. U pacjentów z zaburzeniami wątroby klirens jest zmniejszony, a AUC wzrasta o 40-60%.
badanie biorównoważności, bezylan amlodypiny, biodostępność leku, całkowite wchłanianie, dualny mechanizm eliminacji, efekt pierwszego przejścia, eliminacja z osocza, farmakokinetyka liniowa, fumaran bisoprololu, interakcje farmakokinetyczne, klirens całkowity, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, pole pod krzywą stężenia, półokres eliminacji, stan stacjonarny, stężenie maksymalne leku, upośledzenie czynności wątroby, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia połykania, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symquel XR 300 mg

Kwetiapina w postaci produktu Symquel XR, dostępna w dawkach 50 mg, 200 mg, 300 mg i 400 mg, charakteryzuje się farmakokinetyką liniową i proporcjonalną do dawki do 800 mg podawanej raz na dobę. Maksymalne stężenie (Tmax) kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny osiągane jest po około 6 godzinach, przy czym norkwetiapina stanowi około 35% stężenia kwetiapiny w stanie stacjonarnym. Biodostępność jest dobra, a Cmax kwetiapiny w formie o przedłużonym uwalnianiu jest o 13% niższe niż w formie o natychmiastowym uwalnianiu, natomiast AUC jest porównywalne. Pokarm bogaty w tłuszcze zwiększa Cmax o 50% i AUC o 20%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, a jej metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, z eliminacją przez nerki (73%) i kał (21%), przy czym mniej niż 5% leku wydalane jest w formie niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny.
biodostępność, biodostępność kwetiapiny, ciężka niewydolność nerek, CYP 3A4, farmakokinetyka liniowa, forma o natychmiastowym uwalnianiu, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie leku we krwi, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie molarne, stężenie osoczowe leku, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Goprazol Max 20 mg

Omeprazol, substancja czynna leku Goprazol Max, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim (3-6 h) z Tmax wynoszącym 1-2 godziny, a jego biodostępność po pojedynczej dawce doustnej wynosi około 40%, wzrastając do około 60% przy wielokrotnym podawaniu raz na dobę. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co prowadzi do powstania głównego metabolitu hydroksyomeprazolu. Polimorfizm CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę – u „słabo metabolizujących” (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10 razy większe, a Cmax 3-5 razy większe niż u osób z aktywnym enzymem, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Okres półtrwania omeprazolu jest krótki, poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu przez kał (20%).
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w wieku podeszłym, peletki dojelitowe, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, substancja czynna, sulfon omeprazolu, układ cytochromu P450, wchłanianie omeprazolu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Seizpat 50 mg

Lakozamid, substancja czynna leku Seizpat (tabletki powlekane 50 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg), wymaga szczegółowej oceny bezpieczeństwa u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza w kontekście planowania ciąży, samej ciąży oraz laktacji. Lekarz powinien przeprowadzić kompleksową konsultację dotyczącą planowania rodziny i metod antykoncepcji, a w przypadku planowanej ciąży ponownie ocenić zasadność kontynuacji terapii. Należy uwzględnić podwyższone ryzyko wad rozwojowych u dzieci matek z padaczką leczonych lekami przeciwpadaczkowymi, które epidemiologicznie wynosi 6-9% (2-3 razy więcej niż w populacji ogólnej, gdzie ryzyko wynosi około 3%). Terapia wielolekowa zwiększa to ryzyko, a nagłe odstawienie leków jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby i zagrożenia dla matki i płodu. Dane kliniczne dotyczące stosowania lakozamidu w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne na szczurach i królikach nie wykazały teratogenności, choć przy toksycznych dawkach obserwowano toksyczność zarodkową. Lakozamid powinien być stosowany w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, po indywidualnej ocenie.
antykoncepcja, dawka terapeutyczna, karmienie piersią, lakozamid, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpadaczkowy, napad padaczkowy, padaczka, planowanie rodziny, płodność, pole pod krzywą stężenia, potencjał teratogenny, Seizpat, stosunek korzyści do ryzyka, tabletka powlekana, terapia wielolekowa, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa, zaburzenie płodności
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atoris 80 mg

Atorwastatyna, substancja czynna leku Atoris, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność doustna wynosi około 12%, a ogólnoustrojowa dostępność aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA to około 30%, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia i usuwania przez komórki błony śluzowej przewodu pokarmowego. Atorwastatyna wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) i silne wiązanie z białkami osocza (>98%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, prowadząc do aktywnych metabolitów orto- i parahydroksylowych, które odpowiadają za około 70% całkowitej aktywności hamującej enzym. Lek jest eliminowany głównie z żółcią, a jego okres półtrwania wynosi około 14 godzin, natomiast działanie hamujące reduktazę utrzymuje się 20-30 godzin dzięki obecności aktywnych metabolitów.
alkoholowe uszkodzenie wątroby, atorwastatyna, beta-oksydacja, białko oporności raka piersi, biodostępność, cholesterol całkowity, cytochrom P450 3A4, glukuronidacja, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klasyfikacja Child-Pugh, LDL-C, metabolizm pierwszego przejścia, OATP1B1, okres półtrwania, P-glikoproteina, pochodne hydroksylowe, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pompy efluksowe, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, reduktaza HMG-CoA, skala Tannera, skalowanie allometryczne, stężenie w osoczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sidarso 4 mg

Farmakokinetyka sylodosyny u dorosłych mężczyzn, zarówno z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH), jak i bez tego schorzenia, wykazuje liniowość w zakresie dawek od 0,1 mg do 48 mg/dobę. Sylodosyna charakteryzuje się dobrą biodostępnością około 32%, wysokim wiązaniem z białkami osocza (96,6%) oraz objętością dystrybucji 0,81 l/kg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 8 mg wynosi średnio 87±51 ng/ml, osiągane jest po 2,5 godzinach (tmax), a pole pod krzywą (AUC) wynosi 433±286 ng·h/ml. Lek jest intensywnie metabolizowany głównie przez UGT2B7, dehydrogenazy alkoholową i aldehydową oraz CYP3A4, a głównym metabolitem jest aktywny glukuronid sylodosyny (KMD-3213G) z dłuższym okresem półtrwania około 24 godzin i stężeniem w osoczu około trzykrotnie wyższym niż substancji macierzystej. Sylodosyna osiąga stan stacjonarny po 3 dniach, a jej glukuronid po 5 dniach terapii. Spożycie pokarmu zmniejsza Cmax o około 30% i wydłuża tmax o około 1 godzinę, nie wpływając istotnie na AUC.
aktywność biologiczna, cytochrom CYP3A4, cytochrom P450, dehydrogenaza aldehydowa, dostępność biologiczna, encefalopatia wątrobowa, glikoproteina p, glukuronid sylodosyny, glukuronidacja, klirens sylodosyny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, maksymalne stężenie w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie izotopowe
Leksykon substancji czynnych
Ambrysentan – Właściwości farmakokinetyczne

Ambrysentan, substancja czynna leku Ambrisentan Accord, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,5 godziny, niezależnie od przyjęcia posiłku. W zakresie dawek terapeutycznych Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a stan stacjonarny osiągany jest po 4 dniach. Ambrysentan wiąże się silnie z białkami osocza (średnio 98,8%), głównie z albuminami (96,5%). Metabolizm odbywa się głównie przez glukuronidację (izozymy UGT1A9S, UGT2B7S, UGT1A3S) oraz utlenianie (CYP3A4, CYP3A5, CYP2C19), z powstaniem metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi od 13,6 do 16,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią, z około 22% dawki wydalanej z moczem (3,3% w formie niezmienionej). Farmakokinetyka ambrysentanu nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć czy wiek, a u pacjentów pediatrycznych jest zgodna z profilem dorosłych po uwzględnieniu masy ciała.
4-hydroksymetyloambrisentan, albumina, ambrysentan, aminotransferaza wątrobowa, antagonista receptora endoteliny, białko osocza, białko transportujące, cyklosporyna A, CYP2C19, CYP3A4, CYP3A5, czas protrombinowy, enzym cytochromu P450, glikoproteina kwaśna alfa1, glukuronidacja, izoenzym UGT, ketokonazol, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie płucne, okres półtrwania, P-glikoproteina, pole pod krzywą stężenia, ryfampicyna, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Viglita 50 mg

Wildagliptyna, substancja czynna leku Viglita, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,7 godziny, z biodostępnością wynoszącą 85%. Obecność pokarmu opóźnia czas do Cmax do 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o około 19%, jednak bez istotnego wpływu na całkowitą ekspozycję (AUC). Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (9,3%) oraz objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss) wynoszącą 71 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm wildagliptyny, głównie hydroliza grupy cyjanowej prowadząca do nieaktywnego metabolitu LAY151 (57% dawki), stanowi 69% eliminacji, przy czym lek nie jest metabolizowany przez enzymy układu CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Po podaniu doustnym około 85% dawki jest wydalane z moczem, a 23% w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 2 godziny po podaniu dożylnym i 3 godziny po doustnym, a farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie dawek terapeutycznych.
biodostępność, cytochrom P450, ekspozycja na lek, enzym DPP-4, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, hemodializa, hydroliza, inhibitory CYP 450, klirens kreatyniny, klirens metaboliczny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit LAY 151, mikrosomy nerki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wildagliptyna, wskaźnik masy ciała
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azimycin 100 mg/5 ml

Azimycin (azytromycyna) charakteryzuje się biodostępnością około 37% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 0,4 μg/mL osiąganym po 2-3 godzinach od dawki 500 mg. Lek wykazuje wysoką penetrację do tkanek, gdzie stężenia mogą być nawet 50-krotnie wyższe niż w osoczu, co jest kluczowe dla jej skuteczności terapeutycznej. Wiązanie z białkami osocza jest stężeniowo zależne (12% przy 0,5 μg/mL i 52% przy 0,05 μg/mL), a objętość dystrybucji wynosi 31,1 l/kg. Azytromycyna kumuluje się w fagocytach i ogniskach zapalnych, co wspiera jej działanie przeciwbakteryjne. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, a eliminacja odbywa się głównie przez żółć oraz w 12% przez mocz w postaci niezmienionej. Metabolity leku nie wykazują aktywności mikrobiologicznej.
biodostępność azytromycyny, biodostępność doustna, ciężka niewydolność nerek, demetylacja, dystrybucja leku, eliminacja substancji czynnej, fagocytoza, hydroksylacja pierścienia, klirens wątrobowy, koniugat kladynozy, metabolizm azytromycyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, pole pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sorafenib Sandoz 200 mg

Przedkliniczne badania toksyczności Sorafenibu Sandoz na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, króliki) wykazały zmiany degeneracyjne i regeneracyjne w narządach przy ekspozycji poniżej klinicznej wartości AUC. Szczególnie wrażliwy na lek okazał się rozwijający się układ kostny młodych psów, gdzie zaobserwowano nierówne pogrubienie płytki wzrostowej kości udowej, ubogokomórkowość szpiku kostnego oraz zmiany w składzie zębiny. Sorafenib wykazał częściowo pozytywny potencjał genotoksyczny: test klastogenności in vitro wskazał na aberracje chromosomowe, natomiast test Amesa i mikrojądrowy test in vivo były negatywne. Warto podkreślić obecność mutagennego zanieczyszczenia PAPE (<0,15% w substancji czynnej, do 0,34% w badanych seriach). Brak danych dotyczących karcynogenności stanowi ograniczenie w pełnej ocenie bezpieczeństwa długotrwałego stosowania.
aberracja chromosomowa, badanie toksyczności, bioakumulacja, cewka nasienna, ciałko żółte, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, gruczoł krokowy, najądrze, oligospermia, pęcherzyk jajnikowy, pęcherzyk nasienny, płytka wzrostowa, pobudzenie metaboliczne, pole pod krzywą stężenia, resorpcja płodu, ryzyko teratogenne, test Amesa, test klastogenności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, ubogokomórkowość szpiku kostnego, układ kostny, wada wrodzona, zębina, zmiana zwyrodnieniowa, zwyrodnienie jąder
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diklofenak Viatris 180 mg

Diklofenak Viatris w postaci plastra leczniczego zawiera 180 mg diklofenaku epolaminy (odpowiadającego 140 mg diklofenaku sodowego) i charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką wynikającą z miejscowego podania. Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) diklofenaku po zastosowaniu dwóch plastrów jest niższa niż 1% w porównaniu do podania doustnego, co wynika z ograniczonego przenikania przez barierę skórną oraz miejscowego uwalniania substancji czynnej. Plaster o wymiarach około 10 cm x 14 cm umożliwia kontrolowane uwalnianie diklofenaku epolaminy bezpośrednio do tkanek podskórnych, co pozwala na osiągnięcie terapeutycznego stężenia w miejscu działania przy minimalnym stężeniu we krwi.
bariera skórna, biodostępność miejscowa, biodostępność ogólnoustrojowa, diklofenak epolamina, diklofenak sodowy, działanie niepożądane, działanie przeciwzapalne, ekspozycja ogólnoustrojowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, plaster leczniczy, pole pod krzywą stężenia, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, skuteczność terapeutyczna, stężenie we krwi, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asolfena 5 mg

Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Asolfena, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz długim okresem półtrwania wynoszącym 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w czasie 3-8 godzin, a farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie dawek terapeutycznych 5-40 mg. Lek wiąże się w około 98% z białkami osocza, głównie z kwaśną α1-glikoproteiną, i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, z wydalaniem 70% z moczem (w tym 11% w formie niezmienionej) oraz 23% z kałem. U pacjentów w podeszłym wieku (65-80 lat) farmakokinetyka jest porównywalna z młodszymi osobami, bez konieczności modyfikacji dawki, podobnie jak u osób różnej płci i rasy.
4R-hydroksysolifenacyna, biodostępność solifenacyny, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450 3A4, dawkowanie leku, farmakokinetyka solifenacyny, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens solifenacyny, kwaśna α1-glikoproteina, metabolit aktywny, metabolizm wątrobowy, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, solifenacyna bursztynian, stężenie leku w osoczu, umiarkowana niewydolność wątroby, wydalanie nerkowe, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lortanda 2,5 mg

Letrozol w dawce 2,5 mg podawany raz na dobę w formie tabletek powlekanych (Lortanda) jest standardowym leczeniem raka piersi u dorosłych pacjentek, w tym również u osób w podeszłym wieku, bez konieczności modyfikacji dawki. Terapia trwa w zależności od wskazań klinicznych: w zaawansowanym raku piersi lub z przerzutami do momentu progresji choroby, w leczeniu uzupełniającym przez 5 lat lub do nawrotu, a w schemacie sekwencyjnym – 2 lata letrozolu, następnie 3 lata tamoksyfenu. W terapii neoadjuwantowej leczenie trwa 4-8 miesięcy celem zmniejszenia guza przedoperacyjnie. W przypadku pominięcia dawki zaleca się przyjęcie jej jak najszybciej, bez stosowania dawki podwójnej, aby uniknąć nieproporcjonalnego wzrostu AUC leku.
klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, leczenie uzupełniające, letrozol, nawrót choroby, niewydolność nerek, pole pod krzywą stężenia, progresja choroby nowotworowej, przedłużone leczenie uzupełniające, rak piersi, rak piersi z przerzutami, tamoksyfen, terapia neoadjuwantowa, zaawansowany rak piersi, zaburzenia czynności wątroby, zalecana dawka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Indix SR 1,5 mg

Indix SR to preparat zawierający indapamid w dawce 1,5 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, co zapewnia stopniowe uwalnianie substancji czynnej i stabilne stężenie terapeutyczne. Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 12 godzinach, a okres półtrwania wynosi średnio 18 godzin (zakres 14-24 h), co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Indapamid wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (79%), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Stan stacjonarny stężenia leku osiągany jest po 7 dniach regularnego stosowania, bez kumulacji substancji czynnej, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych. Wchłanianie indapamidu jest dwufazowe i nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu, co świadczy o wysokiej biodostępności niezależnej od posiłków.
biodostępność substancji czynnej, biotransformacja, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, faza eliminacji, indapamid, lek moczopędny, nieczynny metabolit, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przedłużone uwalnianie substancji, stan stacjonarny stężenia, stężenie terapeutyczne, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie w przewodzie pokarmowym, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Flumycon 150 mg

Flukonazol, lek przeciwgrzybiczy z grupy triazoli (kod ATC: J02AC01), działa poprzez selektywne hamowanie enzymu cytochromu P-450 odpowiedzialnego za demetylację 14 alfa-lanosterolu, co prowadzi do zaburzenia biosyntezy ergosterolu i uszkodzenia błony komórkowej grzybów. W badaniach klinicznych wykazano, że dawki flukonazolu od 50 mg do 400 mg/dobę nie wpływają istotnie na stężenia endogennych steroidów u ludzi. Lek wykazuje szerokie spektrum działania przeciwko gatunkom Candida (np. C. albicans, C. parapsilosis, C. tropicalis), choć Candida glabrata cechuje się zmniejszoną wrażliwością, a C. krusei i C. auris są oporne. Flukonazol jest także aktywny wobec Cryptococcus neoformans, Cryptococcus gattii oraz endemicznych pleśni, takich jak Blastomyces dermatiditis czy Histoplasma capsulatum. Wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) korelują z efektywnością terapeutyczną, a wyższe MIC wiążą się z mniejszym prawdopodobieństwem wyzdrowienia.
azolowy lek przeciwgrzybiczny, biosynteza ergosterolu, Blastomyces dermatiditis, błona komórkowa grzyba, Candida, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, Candida parapsilosis, Candida tropicalis, Coccidioides immitis, Cryptococcus gattii, Cryptococcus neoformans, cytochrom P-450, demetylacja lanosterolu, działanie przeciwgrzybicze, endogenne steroidy, epidemiologiczny punkt odcięcia, farmakodynamika, Histoplasma capsulatum, kandydemia, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwgrzybiczny, lekowrażliwość, mechanizm działania leku, mechanizm oporności, minimalne stężenie hamujące, Paracoccidioides brasiliensis, pole pod krzywą stężenia, stężenie graniczne flukonazolu, stężenie graniczne MIC, testosteron w osoczu, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kwetina 300 mg

Kwetiapina, dostępna w dawkach odpowiadających 25 mg, 100 mg, 200 mg oraz 300 mg, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależnie od obecności pokarmu. Po absorpcji wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych, z około 83% substancji czynnej wiążącej się z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu norkwetiapiny, którego stężenie molowe w stanie stacjonarnym osiąga około 35% stężenia substancji macierzystej. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Eliminacja zachodzi głównie przez mocz (73%) i kał (21%), przy czym mniej niż 5% dawki wydalane jest w postaci niezmienionej. W badaniach in vitro kwetiapina i jej metabolity wykazują słabe hamowanie izoenzymów CYP450 (1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 3A4) przy stężeniach 5-50-krotnie wyższych niż terapeutyczne (300-800 mg/dobę), co sugeruje niskie ryzyko klinicznie istotnych interakcji lekowych.
AUC, białko osocza, biodostępność, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, działanie indukujące, farmakokinetyka liniowa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, kwetiapina fumaran, maksymalne stężenie leku, marskość alkoholowa, metabolizm kwetiapiny, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil bezpieczeństwa leku, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, właściwość inhibicyjna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nebbud 0,25 mg/2 ml

Budezonid, podawany w formie zawiesiny do nebulizacji Nebbud, charakteryzuje się biodostępnością ogólnoustrojową u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej pacjentowi. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 2 mg osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~3,0 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (85-90%). Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez CYP3A4, z około 90% przemianą do metabolitów o aktywności glikokortykosteroidowej <1%. Klirens ogólnoustrojowy u dorosłych wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania eliminacyjnego to 2-3 godziny. Farmakokinetyka leku jest proporcjonalna do dawki w zakresie terapeutycznym, co ułatwia dostosowanie dawkowania.
aktywność glikokortykosteroidowa, astma, biodostępność ogólnoustrojowa, budezonid, cytochrom P450, działanie terapeutyczne, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP3A4, farmakokinetyka, faza eliminacji, klirens ogólnoustrojowy, klirens układowy, metabolizm wątrobowy, Nebbud, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, schemat dawkowania, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie przez nerki, zawiesina do nebulizacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Voltaren SR 75 75 mg

Diklofenak sodowy w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Voltaren SR 75 (75 mg) charakteryzuje się dostępnością biologiczną około 82% w porównaniu do tabletek dojelitowych, co jest związane z efektem pierwszego przejścia przez wątrobę. Maksymalne stężenia w osoczu wynoszą średnio 0,4-0,5 µg/ml (1,25-1,6 µmol/l) i osiągane są po około 4 godzinach, a stężenia utrzymują się na poziomie 13 ng/ml (40 nmol/l) po 16 godzinach, potwierdzając przedłużony profil uwalniania. Pokarm nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leku, co ułatwia jego stosowanie niezależnie od posiłków. Diklofenak wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%), głównie albuminą, oraz stosunkowo niewielką objętość dystrybucji (0,12-0,17 l/kg). W płynie maziowym stężenia diklofenaku są wyższe niż w osoczu i utrzymują się przez 12 godzin, co jest istotne dla działania przeciwzapalnego.
diklofenak sodowy, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, glukuronidacja, hydroksylacja, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolizacja wątrobowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn maziowy, pochodna fenolowa, pole pod krzywą stężenia, przewlekłe zapalenie wątroby, stężenie maksymalne, tabletka dojelitowa, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Voltaren, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ambrisentan AOP 5 mg

Ambrisentan AOP, będący niesulfonamidowym antagonistą receptora endoteliny z grupy pochodnych kwasu propionowego, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) po około 1,5 godziny. Stan stacjonarny uzyskuje się po 4 dniach regularnego stosowania. W zakresie dawek terapeutycznych Cₘₐₓ i AUC rosną proporcjonalnie do dawki. Wysokotłuszczowy posiłek obniża Cₘₐₓ o 12%, nie wpływając na AUC, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Ambrisentan wiąże się silnie z białkami osocza (98,8%), głównie z albuminami (96,5%), a jego metabolizm odbywa się głównie przez glukuronidację (UGT1A9S, UGT2B7S, UGT1A3S) oraz utlenianie (CYP3A4, CYP3A5, CYP2C19). Metabolity, takie jak 4-hydroksymetyloambrisentan, wykazują znacznie mniejsze powinowactwo do receptora endoteliny i nie mają istotnego wpływu farmakologicznego. Okres półtrwania wynosi 13,6-16,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią, z 22% dawki wydalanej z moczem (3,3% jako niezmieniony lek).
4-hydroksymetyloambrisentan, aminotransferaza wątrobowa, antagonista receptora endoteliny, cyklosporyna A, czas protrombinowy, enzym CYP3A4, farmakodynamika warfaryny, glikoproteina p, glukuronid ambrisentanu, glukuronidacja, izoenzym UGT, klirens kreatyniny, marskość wątroby, N-desmetylosildenafil, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, powinowactwo, receptor endoteliny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, tętnicze nadciśnienie płucne, utlenianie, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg

Preparat złożony Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, różniące się od podawania składników osobno. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego eliminacja odbywa się głównie z kałem (83% dawki) z okresem półtrwania około 6 godzin. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i podlega ograniczonemu metabolizmowi (około 20% dawki). Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, maksymalne stężenie osiąga po około 2 godzinach, a jego eliminacja zachodzi głównie przez nerki (>95% dawki) z okresem półtrwania 6-15 godzin. Wspólne podawanie powoduje zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, jednak nie wpływa to negatywnie na efekt terapeutyczny preparatu, który wykazuje silniejsze działanie hipotensyjne niż składniki podawane osobno.
bierna filtracja, biodostępność bezwzględna, biodostępność po podaniu doustnym, biotransformacja, działanie hipotensyjne, ekspozycja AUC, eliminacja walsartanu, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka walsartanu, hydrochlorotiazyd, kinetyka wielowykładnicza, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, narażenie układowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne w surowicy, walsartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramidilan HCT 5 mg + 5 mg + 12,5 mg

Ramidilan HCT to preparat zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, dostępny w formie kapsułek twardych. Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (tmax ok. 1h) i biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie 45%. Ramiprylat osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego okres półtrwania wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, z wydłużeniem przy mniejszych dawkach. Ramipryl jest silnie wiązany z białkami surowicy (73%), a ramiprylat w mniejszym stopniu (56%). Metabolizm ramiprylu jest niemal całkowity, a wydalanie głównie nerkowe. U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest zmniejszony, co powoduje wolniejszą eliminację, natomiast u pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się opóźniony metabolizm i zwiększone stężenia ramiprylu, bez istotnej zmiany stężeń ramiprylatu.
amlodypina, biodostępność, cytochrom P450, dystrybucja leku, enzym konwertujący angiotensynę, erytrocyty, esterazy wątrobowe, farmakokinetyka, faza eliminacji, hydrochlorotiazyd, kapsułka twarda, klirens, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolit nieaktywny, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, ramipryl, ramiprylat, równowaga dynamiczna, stan przedśpiączkowy, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydroxyzinum Hasco 10 mg

Hydroksyzyna chlorowodorek w dawce 10 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu około 2 godziny po podaniu, z wartościami około 30 ng/ml dla dawki 25 mg i 70 ng/ml dla dawki 50 mg u dorosłych. Biodostępność doustna wynosi około 80% w stosunku do podania domięśniowego. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (7-16 l/kg mc.), z wysokim powinowactwem do tkanek, zwłaszcza skóry, oraz zdolnością przenikania przez barierę krew-mózg i łożyskową. Hydroksyzyna jest intensywnie metabolizowana do cetyryzyny (około 45% dawki), która wykazuje aktywność farmakologiczną i jest wydalana głównie przez nerki (25% dawki doustnej). Okres półtrwania hydroksyzyny u dorosłych wynosi średnio 14 godzin (zakres 7-20 h), a klirens całkowity to 13 ml/min/kg mc. Wydalanie niezmienionej hydroksyzyny z moczem jest minimalne (0,8% dawki).
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, biotransformacja, cetyryzyna, CYP3A4/5, dehydrogenaza alkoholowa, dystrybucja leku, farmakokinetyka hydroksyzyny, faza eliminacji, hemodializa, hydroksyzyna chlorowodorek, Hydroxyzinum Hasco, klirens kreatyniny, klirens leku, marskość wątroby żółciowa, metabolit hydroksyzyny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, receptor histaminowy H1, stężenie maksymalne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lamivudine + Zidovudine Accord 150 mg + 300 mg

Produkt leczniczy Lamivudine + Zidovudine Accord (150 mg + 300 mg) charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą odpowiednio 80-85% dla lamiwudyny i 60-70% dla zydowudyny. Parametry farmakokinetyczne po pojedynczej dawce u zdrowych ochotników to: Cmax dla lamiwudyny 1,6 µg/mL (CV 32%) i dla zydowudyny 2,0 µg/mL (CV 40%), AUC odpowiednio 6,1 µg·h/mL (CV 20%) i 2,4 µg·h/mL (CV 29%), a tmax mediana wynosi 0,75 godziny dla lamiwudyny i 0,5 godziny dla zydowudyny. Podanie z pokarmem nie wpływa istotnie na całkowite wchłanianie (AUC∞) ani okres półtrwania, choć zmniejsza szybkość wchłaniania (Cmax i tmax). Objętość dystrybucji wynosi 1,3 l/kg dla lamiwudyny i 1,6 l/kg dla zydowudyny, a obie substancje przenikają do OUN z różnym stopniem (stosunek PMR/surowica: lamiwudyna ~0,12, zydowudyna ~0,5). Lamiwudyna wykazuje liniową farmakokinetykę, słabe wiązanie z białkami osocza (<36%) i jest eliminowana głównie przez nerki (>70% klirensu nerkowego), z okresem półtrwania 18-19 godzin. Zydowudyna wiąże się z białkami osocza w 34-38%, jest metabolizowana do 5′-glukuronidu i ma krótki okres półtrwania około 1,1 godziny, z klirensem ogólnoustrojowym 1,6 l/h/kg. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki obu leków ze względu na zmienioną eliminację.
5′-glukuronid, biodostępność lamiwudyny, biorównoważność, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, lamiwudyna i zydowudyna, metabolit zydowudyny, narażenie układowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przenikanie do OUN, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, stężenie w stanie stacjonarnym, wiązanie z albuminami osocza, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone STADA 500 mg

Octan abirateronu jest szybko przekształcany in vivo do aktywnego metabolitu abirateronu, który hamuje biosyntezę androgenów. Po doustnym podaniu na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 2 godziny. Wchłanianie leku jest silnie zależne od obecności pokarmu, co powoduje nawet 10-krotny wzrost AUC i 17-krotny wzrost Cmax przy podaniu z posiłkiem bogatym w tłuszcze, co może prowadzić do znacznej zmienności ekspozycji. Z tego względu zaleca się podawanie leku na pusty żołądek, co najmniej 2 godziny po posiłku i nie krócej niż 1 godzinę przed kolejnym. Abirateron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (88% dawki, w tym 55% jako niezmieniony octan abirateronu i 22% jako abirateron) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5%). Średni okres półtrwania u osób zdrowych wynosi około 15 godzin.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dystrybucja leku, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, hydroliza, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania leku, pole pod krzywą stężenia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, sulfuryzacja, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Finapil 1 mg

Finasteryd, substancja czynna produktu Finapil w dawce 1 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie około 80%, niezależną od spożycia pokarmu, co ułatwia stosowanie leku bez konieczności dostosowywania pory podania względem posiłków. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynoszące średnio 9,2 ng/ml osiągane jest po około 2 godzinach, a całkowite wchłonięcie następuje w ciągu 6-8 godzin. Finasteryd wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~93%) oraz objętość dystrybucji około 76 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. W stanie stacjonarnym pole pod krzywą stężenia (AUC0-24h) wynosi 53 ng × h/ml. Substancja jest obecna w płynie mózgowo-rdzeniowym oraz w niewielkich ilościach w nasieniu, co może mieć znaczenie przy ocenie bezpieczeństwa u mężczyzn planujących potomstwo.
5α-reduktaza, białko osocza, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, cytochrom P450, dializoterapia, droga wydalania, farmakokinetyka finasterydu, faza eliminacji, izoenzym 3A4, klirens osoczowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie doustne, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie finasterydu, szybkość wydalania
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levobupivacaine Molteni 2,5 mg/ml

Lewobupiwakaina charakteryzuje się farmakokinetyką zbliżoną do bupiwakainy, z objętością dystrybucji po podaniu dożylnym wynoszącą 67 litrów, co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek obwodowych. Lek wykazuje wysokie (>97%) wiązanie z białkami osocza w zakresie stężeń 0,1–1,0 µg/ml. Po dożylnym podaniu dawki 40 mg, okres półtrwania wynosi średnio 80 minut (±22 min), Cmax osiąga 1,4 µg/ml (±0,2 µg/ml), a pole pod krzywą stężenia (AUC) 70 µg·min/ml (±27 µg·min/ml). Po podaniu zewnątrzoponowym dawki 112,5 mg (0,75%) obserwuje się Cmax 0,58 µg/ml oraz AUC 3,56 µg·h/ml, z liniową zależnością parametrów farmakokinetycznych od dawki. Całkowity klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi około 39 l/h, a okres półtrwania końcowy 1,3 godziny.
białka osocza, blokada splotu ramiennego, CYP1A2, CYP3A4, cytochrom P450, debutylo-lewobupiwakaina, ester siarczanowy, klirens osoczowy, koniugat z kwasem glukuronowym, lewobupiwakaina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie zewnątrzoponowe, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie miejscowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Micafungin Zentiva 50 mg

Mykafungina, substancja czynna leku Micafungin Zentiva, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 12,5 mg do 200 mg (3-8 mg/kg mc.), z szybkim osiąganiem stanu stacjonarnego po 4-5 dniach i brakiem kumulacji. Po podaniu dożylnym wykazuje dwufazowy spadek stężenia, wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji Vss około 18-19 litrów. Metabolizm jest ograniczony, z głównym metabolitem M-5 stanowiącym 6,5% dawki, a eliminacja odbywa się głównie drogą pozanerkową (71% w kale, 11,6% w moczu). Okres półtrwania wynosi 10-17 godzin, a całkowity klirens u zdrowych dorosłych to 0,15-0,3 ml/min/kg, niezależnie od dawki i podawania pojedynczego lub wielokrotnego. W populacji pediatrycznej klirens jest istotnie wyższy u niemowląt poniżej 4 miesięcy (2,6-krotnie w porównaniu do dzieci 12-16 lat i 2,3-krotnie do dorosłych), co wymaga dostosowania dawki, zwłaszcza w leczeniu zakażeń OUN, gdzie dawka 10 mg/kg mc. jest rekomendowana do osiągnięcia AUC ≥170 µg*godz./l dla maksymalnej eradykacji grzybów.
droga pozanerkowa, enzym CYP3A, eradykacja grzybów, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, klirens całkowity, lek przeciwgrzybiczny, metabolit wodorotlenkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie Candida, zakażenie OUN, znakowanie izotopowe
Leksykon substancji czynnych
Kabazytaksel – Właściwości farmakokinetyczne

Kabazytaksel, lek przeciwnowotworowy z grupy taksanów, stosowany jest głównie w leczeniu zaawansowanego raka gruczołu krokowego z przerzutami. Farmakokinetyka kabazytakselu została szczegółowo zbadana u 170 pacjentów z różnymi nowotworami litymi, w dawkach od 10 do 30 mg/m² pc., podawanych w schematach cotygodniowych lub co 3 tygodnie. Po 1-godzinnej infuzji dożylnej w dawce 25 mg/m² pc. u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego z przerzutami, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosiło 226 ng/ml (CV 107%), a pole pod krzywą (AUC) 991 ng·h/ml (CV 34%). Kabazytaksel charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (Vss 4870 l, 2640 l/m² pc.) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (89-92%), głównie albuminami (82%) i lipoproteinami HDL (87,9%), LDL (69,8%) i VLDL (55,8%). Metabolizm wątrobowy, głównie przez CYP3A, odpowiada za ponad 95% eliminacji, z 7 zidentyfikowanymi metabolitami, z których 3 są aktywne farmakologicznie. Klirens osoczowy wynosi 48,5 l/h (26,4 l/h/m² pc.), a okres półtrwania eliminacji to 95 godzin. Kabazytaksel jest wydalany głównie z kałem (76% dawki), a wydalanie nerkowe stanowi mniej niż 4% dawki.
albumina surowicy, białko oporności wielolekowej, CYP3A, digoksyna, dystrybucja leku, farmakokinetyka, infuzja dożylna, interakcja lekowa, kabazytaksel, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, metotreksat, nowotwór lity, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, pole pod krzywą stężenia, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rak gruczołu krokowego z przerzutami, rak piersi z przerzutami, stężenie w osoczu, substrat CYP3A, taksan, warfaryna, wiązanie z białkami, winblastyna, zaawansowany rak gruczołu krokowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cardura XL 8 mg

Doksazosyna w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Cardura XL) charakteryzuje się opóźnionym Tmax wynoszącym 8-9 godzin oraz maksymalnym stężeniem (Cmax) w osoczu stanowiącym około 1/3 wartości obserwowanej po podaniu standardowych tabletek. Pomimo niższego Cmax, stężenia leku po 24 godzinach są porównywalne w obu formach, co umożliwia skuteczne podtrzymanie efektu terapeutycznego przy dawkowaniu raz na dobę. Wskaźnik peak/trough dla Cardura XL jest ponad dwukrotnie niższy niż dla standardowych tabletek, co wskazuje na mniejsze wahania stężenia leku i potencjalnie lepszą tolerancję. Biodostępność względna wynosi 54% dla dawki 4 mg i 59% dla dawki 8 mg, a okres półtrwania doksazosyny to około 22 godziny, co sprzyja stosowaniu schematu dawkowania raz na dobę. Lek wykazuje wysokie (około 98%) wiązanie z białkami osocza, co wpływa na jego dystrybucję i farmakokinetykę.
biodostępność, biodostępność względna, cytochrom P450, czas do stężenia maksymalnego, doksazosyna, dystrybucja leku, eliminacja leku, hydroksylacja, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 2D6, izoenzym CYP 3A4, klirens doustny, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne leku, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik peak/trough
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polalid 10 mg

Lenalidomid, substancja czynna Polalid, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 0,5-2 godziny, a jego farmakokinetyka jest liniowa względem dawki. Lek występuje w postaci racemicznej (S(-) 56%, R(+) 44%) i wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23-29%). Pokarm wysokotłuszczowy obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w praktyce klinicznej lenalidomid może być podawany niezależnie od posiłków. Metabolizm lenalidomidu jest minimalny, nie jest substratem ani inhibitorem enzymów cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe (90% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania 3-5 godzin u pacjentów z szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi.
aminotransferaza asparaginianowa, asymetryczny atom węgla, badanie populacyjne farmakokinetyczne, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, choroba nerek w fazie końcowej, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, maksymalne stężenie w osoczu, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, szybkość wchłaniania, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Leksykon substancji czynnych
Gadoksetynian disodu – Właściwości farmakokinetyczne

Gadoksetynian disodu, substancja czynna Primovist, jest paramagnetycznym środkiem kontrastowym stosowanym w rezonansie magnetycznym (MR), charakteryzującym się unikalnym profilem farmakokinetycznym. Po dożylnym podaniu wykazuje dystrybucję w przestrzeni pozanaczyniowej (objętość dystrybucji około 0,21 l/kg) oraz niskie wiązanie z białkami osocza (<10%). Substancja nie ulega metabolizmowi i jest eliminowana w niezmienionej formie drogą nerkową i wątrobową w równych proporcjach, z okresem półtrwania około 1 godziny. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 250 ml/min, z klirensem nerkowym około 120 ml/min. U osób starszych (≥65 lat) klirens osoczowy zmniejsza się do 163 ml/min, co skutkuje wydłużeniem okresu półtrwania do 2,3 h i zwiększeniem ekspozycji ogólnoustrojowej (197 µmol*h/l vs 153 µmol*h/l u młodszych). W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby (bilirubina >3 mg/dl) AUC wzrasta do 259 µmol*h/l, a okres półtrwania do 2,6 h, z ograniczonym wydalaniem żółciowym (5,7% dawki). U pacjentów z niewydolnością nerek AUC wzrasta sześciokrotnie do 903 µmol*h/l, a okres półtrwania wydłuża się do 20 h; hemodializa usuwa około 30% dawki podczas 3-godzinnej sesji.
bariera łożyskowa, czas relaksacji, dwufazowy mechanizm działania, faza hepatocytarna, gadoksetynian disodu, gadolinowy środek kontrastowy, gałka blada, hemodializa, jądro zębate, klirens nerkowy, kompleks jonowy, kwas etoksybenzylodietylenotriaminopentaoctowy, ligand, obraz T1-zależny, odkładanie w mózgu, paramagnetyczny środek kontrastowy, pole pod krzywą stężenia, przestrzeń pozanaczyniowa, rak wątrobowokomórkowy, relaksacyjność, rezonans magnetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, wzmocnienie kontrastowe, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pitamet 1 mg

Pitawastatyna, dostępna w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z górnego odcinka przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po podaniu doustnym, z biodostępnością wynoszącą 51%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%) i szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji około 133 l). Metabolizm pitawastatyny jest minimalny w układzie cytochromu P450, głównie zachodzi przez UDP-glukuronozylotransferazy (UGT1A3, UGT2B7), co ogranicza potencjał interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez wątrobę z udziałem krążenia wątrobowo-jelitowego, z połowicznym czasem eliminacji od 5,7 do 8,9 godziny i klirensem około 43,4 l/h. Przyjmowanie leku z posiłkiem bogatotłuszczowym obniża Cmax o 43%, nie wpływając jednak na całkowitą ekspozycję (AUC).
albumina, biodostępność, compliance, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, czas półtrwania, eliminacja wątrobowa, gen SLCO1B1, glikoproteina p, hemodializa, hepatocyt, jelito czcze, jelito kręte, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwaśna glikoproteina alfa 1, lakton, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, pitawastatyna, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, statyna, stężenie maksymalne w osoczu, transportery wątrobowe, UDP-glukuronozylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin hydrochloride Sandoz GmbH 750 mg

Metformina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem, z maksymalnym stężeniem w osoczu (tmax) osiąganym po około 7 godzinach, w porównaniu do 2,5 godziny w formie o natychmiastowym uwalnianiu. Maksymalne stężenie (Cmax) po dawce 750 mg wynosi średnio 1193 ng/ml, a pole pod krzywą (AUC) po jednorazowym podaniu 2000 mg jest porównywalne do podania 2×1000 mg formy natychmiastowej. Wchłanianie metforminy jest modyfikowane przez posiłek – AUC wzrasta o 77%, a Cmax o 26% po podaniu po posiłku, natomiast na czczo AUC zmniejsza się o 30%. Nie obserwuje się akumulacji leku przy dawkach do 2000 mg, a zmienność farmakokinetyczna jest porównywalna do formy natychmiastowej. Metformina nie ulega metabolizmowi, jest wydalana w postaci niezmienionej głównie przez nerki, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 ml/min i okresem półtrwania około 6,5 godziny.
biodostępność, biorównoważność tabletek, brak metabolizmu, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka w grupach szczególnych, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, proces farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne w osoczu, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zmienność wewnątrzosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nootropil 33% 333 mg/ml

Piracetam wykazuje liniowe właściwości farmakokinetyczne z okresem półtrwania około 5 godzin u dorosłych, zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym. Lek charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością doustną (~100%), szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenie w osoczu osiągane po około 1 godzinie na czczo) oraz brakiem wiązania z białkami osocza. Objętość dystrybucji wynosi około 0,6 l/kg, a eliminacja zachodzi głównie przez nerki (80-100% dawki) w procesie przesączania kłębuszkowego, co potwierdza brak metabolizmu w organizmie. Stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach terapii, a parametry farmakokinetyczne pozostają stabilne w szerokim zakresie dawek (0,8–12 g). U osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością nerek okres półtrwania ulega wydłużeniu, sięgając nawet 59 godzin w schyłkowej niewydolności nerek, co wymaga dostosowania dawki do klirensu kreatyniny. Dializa może usunąć 50-60% leku podczas 4-godzinnej sesji.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, Cmax, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ustrojowy, kora móżdżku, kora mózgowa, metabolizm minimalny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, piracetam, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zmienność międzyosobnicza, zwoje podstawy mózgu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ticagrelor Farmak 90 mg

Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg, z szybkim wchłanianiem (mediana tmax około 1,5 godziny) i wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>99%). Po podaniu pojedynczej dawki 90 mg u zdrowych ochotników Cmax wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast w stanie stacjonarnym u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) dla dawki 60 mg i 90 mg wartości Cmax wynoszą odpowiednio 391 ng/ml i 627 ng/ml, a AUC 3801 ng*h/ml i 6255 ng*h/ml. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku nie wpływa klinicznie istotnie na farmakokinetykę leku. Metabolizm tikagreloru odbywa się głównie przez CYP3A4, a czynny metabolit AR-C124910XX osiąga około 30-40% całkowitej ekspozycji, wykazując aktywność farmakologiczną. Eliminacja zachodzi głównie drogą wątrobową, z okresem półtrwania tikagreloru około 7 godzin i metabolitu około 8,5 godziny, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę.
agregacja płytek krwi, aktywność farmakologiczna, biodostępność leku, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cytochrom CYP3A4, dysfagia, farmakokinetyka leku, glikoproteina p, hemodializa, krańcowa choroba nerek, maksymalne stężenie, metabolit AR-C124910XX, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, ostry zespół wieńcowy, pochodzenie etniczne, pole pod krzywą stężenia, receptor płytkowy ADP, stężenie w osoczu, tikagrelor, wydzielanie z żółcią, zaburzenia czynności wątroby, zgłębnik nosowo-żołądkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Topamax 25 mg

Topiramat, substancja czynna leku Topamax, wykazuje liniową farmakokinetykę z długim okresem półtrwania około 21 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę. Po podaniu doustnym 100 mg, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 1,5 µg/ml (po pojedynczej dawce) i 6,76 µg/ml (po wielokrotnym dawkowaniu), osiągane w ciągu 2-3 godzin (Tmax). Wchłanianie jest szybkie i wynosi co najmniej 81%, niezależne od spożycia pokarmu. Topiramat charakteryzuje się niskim stopniem wiązania z białkami osocza (13-17%), niewielkim metabolizmem (~20% u zdrowych ochotników, do 50% przy induktorach enzymów), oraz głównie nerkową eliminacją (≥81% dawki, z czego 66% w postaci niezmienionej). Klirens nerkowy wynosi około 17-18 ml/min, a całkowity klirens osoczowy 20-30 ml/min. Objętość dystrybucji waha się od 0,55 do 0,80 l/kg, z mniejszą wartością u kobiet, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
AUC, biorównoważność, Cmax, dostępność biologiczna, działanie przeciwpadaczkowe, enzym wątrobowy, farmakokinetyka liniowa, fenytoina, hydroksylacja, hydroliza, induktor enzymów, interakcja farmakokinetyczna, kapsułka twarda, karbamazepina, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie w osoczu, mechanizm eliminacji, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, reabsorpcja kanalikowa, różnice międzyosobnicze, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wchłanianie zwrotne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symescital 10 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, opierające się również na danych dotyczących cytalopramu, wykazały toksyczne działanie na serce u szczurów, manifestujące się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje silniej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne, prowadząc do niedokrwienia mięśnia sercowego, choć dokładny mechanizm u szczurów pozostaje nie w pełni poznany. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano korelacji tych efektów z działaniem u ludzi. Dodatkowo, długotrwałe podawanie escytalopramu i cytalopramu powodowało przemijające zwiększenie zawartości fosfolipidów w płucach, najądrzach i wątrobie, zjawisko znane jako fosfolipidoza, o nieustalonym klinicznym znaczeniu u człowieka.
amfifilowe kationy, aminy biogenne, badania toksykologiczne, badania toksykologiczno-kinetyczne, działanie embriotoksyczne, działanie kardiotoksyczne, efekt hemodynamiczny, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja zarodka, niedokrwienie mięśnia sercowego, opóźnienie kostnienia, parametry spermy, pole pod krzywą stężenia, przepływ wieńcowy, stężenie w osoczu, toksyczność escytalopramu, wada rozwojowa płodu, wartość AUC, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 12,5 mg

Telmisartan HCT EGIS to preparat łączący telmisartan (40 mg lub 80 mg) z hydrochlorotiazydem (12,5 mg lub 25 mg), którego farmakokinetyka wykazuje brak wzajemnego wpływu obu składników u zdrowych osób. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, a jego absorpcja jest nieznacznie obniżona przez pokarm (spadek AUC o 6-19%), co nie wpływa na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w ponad 99,5%, ma dużą objętość dystrybucji (~500 l) i jest metabolizowany przez sprzęganie do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja odbywa się głównie drogą żółciową (>97% dawki), z okresem półtrwania powyżej 20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax w 1-3 godziny, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami w 68%, nie jest metabolizowany i jest wydalany niemal całkowicie przez nerki (ok. 60% w 48 h), z okresem półtrwania 10-15 godzin przy prawidłowej funkcji nerek.
acyloglukuronid, biodostępność, biodostępność hydrochlorotiazydu, biotransformacja, cytochrom P450, czas maksymalnego stężenia, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwaśna glikoproteina alfa 1, niedociśnienie ortostatyczne, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skuteczność terapeutyczna, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Doksazosyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane przedkliniczne dotyczące doksazosyny wskazują na brak działania rakotwórczego w badaniach karcynogenności przeprowadzonych na szczurach i myszach przy maksymalnych tolerowanych dawkach odpowiednio 40 mg/kg mc./dobę i 120 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ekspozycji AUC 8- i 4-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 16 mg/dobę. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego na poziomie chromosomalnym i subchromosomalnym. W zakresie wpływu na płodność, u samców szczurów zaobserwowano odwracalne zmniejszenie płodności przy dawce 20 mg/kg mc./dobę (4-krotność ekspozycji u ludzi przy dawce 12 mg/dobę), natomiast dawki 5 i 10 mg/kg mc./dobę nie wywołały takiego efektu. Nie stwierdzono działania teratogennego, choć przy dawkach około 300-krotnie przekraczających maksymalną dawkę dla człowieka odnotowano zmniejszoną przeżywalność płodów.
AUC, badanie toksyczności, doksazosyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ustrojowa, genotoksyczność, karcynogeneza, kumulacja w mleku, maksymalna tolerowana dawka, mutageneza, obszar AUC, płodność męska, pole pod krzywą stężenia, potencjał genotoksyczny, przenikanie do mleka, przeżywalność płodu, stężenie w osoczu, układ pokarmowy, wady rozwojowe płodu, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sertralina Krka 100 mg

Sertralina charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 50-200 mg, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynoszącym 4,5-8,4 godziny oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%). Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez enzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP2B6, a także jest substratem P-glikoproteiny. Średni okres półtrwania sertraliny wynosi około 26 godzin (zakres 22-36 godzin), co umożliwia osiągnięcie stężeń stanu stacjonarnego po około tygodniu stosowania raz na dobę. Metabolit N-desmetylosertralina cechuje się dłuższym okresem półtrwania (62-104 godziny). Wydalanie leku odbywa się głównie w postaci metabolitów z kałem i moczem, przy czym niezmieniona sertralina stanowi mniej niż 0,2% wydalanej frakcji.
biodostępność leku, CYP2B6, CYP2C19, CYP3A4, desmetylosertralina, farmakokinetyka proporcjonalna do dawki, klirens leku, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, P-glikoproteina, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, stężenie stanu stacjonarnego, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin hydrochloride Sandoz GmbH 500 mg

Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu, z medianą czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynoszącą 7 godzin (vs. 2,5 godziny). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz pole pod krzywą stężenia leku w funkcji czasu (AUC) nie rosną proporcjonalnie do dawki, a po jednorazowym podaniu 2000 mg metforminy o przedłużonym uwalnianiu AUC jest porównywalne do podania 1000 mg formy natychmiastowej dwa razy dziennie. Podanie na czczo zmniejsza AUC o około 30%, natomiast podanie po posiłku zwiększa AUC o 77%, Cmax o 26% i wydłuża tmax o około 1 godzinę. Po wielokrotnym stosowaniu dawek do 2000 mg nie obserwuje się akumulacji leku. Średnie Cmax po podaniu 1500 mg wynosi około 1193–1214 ng/ml, a tmax mediana to 5 godzin (zakres 4–12 godzin). Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, szeroką dystrybucję (Vd 63–276 l) oraz przenika do erytrocytów, które stanowią drugi kompartment dystrybucji.
biorównoważność, erytrocyty, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zmienność wewnątrzosobnicza
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Polpharma 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu wykazały brak działania teratogennego, embriotoksycznego i fetotoksycznego u szczurów i myszy przy dawkach sięgających 1000 mg/kg/dobę, co znacznie przekracza dawki terapeutyczne u ludzi. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego na szczurach dawka 30 mg/kg/dobę nie wywołała zauważalnych efektów, przy ekspozycji AUC około 18-krotnie wyższej niż u ludzi po standardowej dawce 20 mg. Nie stwierdzono również zaburzeń płodności u samców i samic szczurów, co wskazuje na brak negatywnego wpływu tadalafilu na zdolności reprodukcyjne w modelu zwierzęcym.
AUC, badania długoterminowe, badania farmakologiczne, badanie teratogenności, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, pole pod krzywą stężenia, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, zanik nabłonka kanalików nasiennych
Leksykon substancji czynnych
Chlortalidon – Właściwości farmakokinetyczne

Chlortalidon, tiazydopodobny diuretyk, charakteryzuje się biodostępnością około 64% po podaniu doustnym dawki 50 mg, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) wynoszącym 8-12 godzin. Cmax dla dawek 25 mg i 50 mg wynosi odpowiednio 1,5 μg/ml (4,4 μmol/l) oraz 3,2 μg/ml (9,4 μmol/l). Stan stacjonarny osiągany jest po 1-2 tygodniach stosowania dawki 50 mg/dobę, z średnim stężeniem we krwi 7,2 μg/ml (21,2 μmol/l) po 24 godzinach od ostatniej dawki. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (75-76%, głównie albuminą) oraz intensywne gromadzenie w erytrocytach, co skutkuje niską frakcją wolną (około 1,4%). Objętość dystrybucji wynosi 4 l/kg. Chlortalidon przenika przez barierę łożyskową (stężenie u płodu około 15% stężenia matczynego) oraz do mleka matki (około 4% stężenia matczynego).
albumina, bariera łożyskowa, białko osocza, biodostępność, chlortalidon, diuretyk tiazydopodobny, erytrocyt, klirens nerkowy, lek moczopędny, metabolizm wątrobowy, mleko matki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn owodniowy, pole pod krzywą stężenia, równowaga dynamiczna, stan stacjonarny, stężenie maksymalne we krwi, zaburzenie czynności nerek