Właściwości farmakokinetyczne
Chlortalidon

Właściwości farmakokinetyczne chlortalidonu

Chlortalidon jest lekiem moczopędnym z grupy tiazydopodobnych diuretyków, którego właściwości farmakokinetyczne charakteryzują się specyficznym profilem wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis farmakokinetyki tej substancji na podstawie danych z charakterystyk produktów leczniczych zawierających chlortalidon.^{1 2}

Wchłanianie

Biodostępność chlortalidonu po podaniu doustnym dawki 50 mg wynosi około 64%. Proces wchłaniania charakteryzuje się stosunkowo wolną kinetyką, gdzie t50 resorpcji wynosi około 2,6 godziny.^{3 4}

Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) pojawia się po 8-12 godzinach od zażycia leku. Dla dawek 25 mg i 50 mg wartości Cmax wynoszą odpowiednio średnio 1,5 μg/ml (4,4 μmol/l) i 3,2 μg/ml (9,4 μmol/l). Dla dawek do 100 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost parametru AUC (pole pod krzywą stężenia w czasie).^{5 6}

Podczas wielokrotnego podawania dawki dobowej 50 mg, stan stacjonarny (równowaga dynamiczna) osiągany jest po 1-2 tygodniach. Średnie stężenie we krwi w stanie równowagi, mierzone pod koniec 24-godzinnej przerwy w dawkowaniu, wynosi 7,2 μg/ml (21,2 μmol/l).^{7 8}

Dystrybucja

Dystrybucja chlortalidonu charakteryzuje się kilkoma istotnymi cechami. Tylko niewielka frakcja leku we krwi pozostaje w postaci wolnej, co wynika z dwóch głównych procesów: intensywnego gromadzenia się leku w erytrocytach oraz wiązania z białkami osocza.^{9 10}

Chlortalidon wykazuje duże powinowactwo do anhydrazy węglanowej erytrocytów, co powoduje, że jedynie około 1,4% całkowitej ilości leku znajdowano we krwi w stanie równowagi dynamicznej podczas leczenia dawką 50 mg.¹¹

Wiązanie chlortalidonu z białkami osocza, głównie z albuminą, wynosi około 75-76%. Objętość dystrybucji wynosi 4 l/kg.^{12 13}

Chlortalidon przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany do mleka matki. U matek stosujących dawkę 50 mg chlortalidonu na dobę przed i po porodzie, stężenie leku we krwi płodu stanowiło około 15% wartości stężenia, które obserwowano we krwi matki. Stężenie chlortalidonu w płynie owodniowym i mleku kobiecym stanowiło około 4% wartości stężenia we krwi matczynej.^{14 15}

Metabolizm

Metabolizm chlortalidonu stanowi drugorzędną drogę eliminacji leku. Metabolizm wątrobowy i wydalanie leku do żółci mają niewielki udział w całkowitej eliminacji substancji.^{16 17}

W ciągu 120 godzin około 70% dawki leku jest wydalane z moczem i kałem, głównie w postaci niezmienionej.^{18 19}

Eliminacja

Chlortalidon jest wydalany z krwi i osocza przeważnie w postaci niezmienionej. Okres półtrwania (t1/2) leku wynosi przeciętnie 50 godzin i pozostaje niezmieniony nawet po długotrwałym podawaniu.^{20 21}

Większa część wchłoniętej dawki chlortalidonu jest wydalana przez nerki, ze średnim klirensem nerkowym wynoszącym 60 ml/min.^{22 23}

Na szybkość eliminacji leku z krwi i osocza prawdopodobnie wpływa powinowactwo leku do anhydrazy węglanowej erytrocytów.²⁴

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Zaburzenia czynności nerek nie wpływają na farmakokinetykę chlortalidonu. Zmiana dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie jest konieczna.²⁵

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku eliminacja chlortalidonu przebiega wolniej niż u zdrowych, młodych dorosłych, chociaż wchłanianie ma przebieg taki sam. Z tego powodu wskazana jest ścisła obserwacja lekarska podczas stosowania chlortalidonu u pacjentów z tej grupy wiekowej.^{26 27}

Parametry farmakokinetyczne chlortalidonu

^{28 29}