Właściwości farmakokinetyczne
Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 12,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Telmisartan HCT EGIS

Produkt leczniczy Telmisartan HCT EGIS, zawierający połączenie telmisartanu (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazydu (12,5 mg lub 25 mg), charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne. Istotne jest, że jednoczesne podawanie tych dwóch substancji czynnych nie wpływa na profil farmakokinetyczny żadnej z nich u zdrowych pacjentów.¹

Wchłanianie

Telmisartan po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu stosunkowo szybko – w czasie od 0,5 do 1,5 godziny. Biodostępność tej substancji jest zależna od dawki i wynosi 42% dla dawki 40 mg oraz 58% dla dawki 160 mg. Na absorpcję telmisartanu nieznacznie wpływa obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym, która skutkuje zmniejszeniem pola pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) o około 6% po podaniu tabletki 40 mg oraz o około 19% po dawce 160 mg. Co istotne, po trzech godzinach od podania stężenie telmisartanu w osoczu osiąga porównywalny poziom niezależnie od tego, czy lek został przyjęty na czczo czy po posiłku. Niewielkie zmniejszenie AUC związane z przyjmowaniem leku po posiłku nie powinno prowadzić do redukcji skuteczności terapeutycznej. Ponadto, podczas regularnego stosowania telmisartan nie wykazuje znaczącej kumulacji w osoczu.²

Hydrochlorotiazyd, druga składowa produktu, po doustnym podaniu w skojarzeniu z telmisartanem osiąga maksymalne stężenie w przedziale czasowym od 1 do 3 godzin. Całkowita biodostępność hydrochlorotiazydu, określona na podstawie skumulowanego wydalania nerkowego, wynosi około 60%.³

Dystrybucja

Telmisartan charakteryzuje się wyjątkowo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99,5%. Wiąże się głównie z albuminą oraz kwaśną glikoproteiną alfa-1. Pozorna objętość dystrybucji telmisartanu jest znaczna i wynosi około 500 litrów, co wskazuje na dodatkowe wiązanie tej substancji z tkankami. ^{99,5%), głównie z albuminą i z kwaśną glikoproteiną alfa-1. Pozorna objętość dystrybucji telmisartanu wynosi około 500 litrów, wskazuje na dodatkowe łączenie się z tkankami.”>4}

Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami osocza w mniejszym stopniu niż telmisartan – na poziomie 68%. Jego pozorna objętość dystrybucji mieści się w zakresie 0,83-1,14 l/kg.⁵

Metabolizm

Telmisartan podlega biotransformacji poprzez proces sprzęgania, w wyniku którego powstaje farmakologicznie nieaktywny acyloglukuronid. Glukuronid związku macierzystego jest jedynym metabolitem zidentyfikowanym u ludzi. Badania z użyciem telmisartanu znakowanego izotopem węgla 14C wykazały, że glukuronid stanowi około 11% mierzonej radioaktywności w osoczu. W procesie metabolizmu telmisartanu nie uczestniczą izoenzymy cytochromu P450.⁶

Hydrochlorotiazyd nie podlega procesom metabolicznym w organizmie ludzkim, jest wydalany w postaci niezmienionej.⁷

Eliminacja

Telmisartan jest eliminowany głównie poprzez wydalanie z żółcią do kału. Badania z użyciem znakowanego izotopowo telmisartanu wykazały, że ponad 97% podanej dawki jest usuwane z kałem drogą wydalania żółciowego. Jedynie nieznaczne ilości telmisartanu są wykrywane w moczu. Całkowity klirens osoczowy telmisartanu po podaniu doustnym przekracza 1500 ml/min. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji jest relatywnie długi i wynosi ponad 20 godzin. ^{97%) została usunięta z kałem drogą wydalania żółciowego. Jedynie niewielkie ilości zostały wykryte w moczu. Całkowity klirens osoczowy telmisartanu po podaniu doustnym jest większy niż 1500 ml/min. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił > 20 godzin.”>8}

Hydrochlorotiazyd, w przeciwieństwie do telmisartanu, jest eliminowany prawie całkowicie w postaci niezmienionej przez nerki. Około 60% dawki doustnej jest wydalane w ciągu 48 godzin od przyjęcia. Klirens nerkowy hydrochlorotiazydu wynosi 250-300 ml/min, a końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji mieści się w zakresie 10-15 godzin.⁹

Liniowość lub nieliniowość

Telmisartan wykazuje nieliniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 20 mg do 160 mg, co przejawia się zwiększeniem stężenia w osoczu (parametry Cmax i AUC) większym niż proporcjonalne do zwiększenia dawki.¹⁰

Z kolei hydrochlorotiazyd charakteryzuje się farmakokinetyką liniową.¹¹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

Profil farmakokinetyczny telmisartanu nie wykazuje istotnych różnic między pacjentami w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) a młodszymi osobami dorosłymi.¹²

Płeć

Stężenia telmisartanu w osoczu są zazwyczaj 2-3 razy wyższe u kobiet niż u mężczyzn. Jednakże badania kliniczne nie wykazały istotnie zwiększonej reakcji na lek ani zwiększonej częstości występowania niedociśnienia ortostatycznego u kobiet. Z tego względu nie ma konieczności modyfikacji dawkowania w zależności od płci.¹³

W przypadku hydrochlorotiazydu obserwuje się tendencję do wyższych stężeń w osoczu u kobiet w porównaniu z mężczyznami, jednak nie uznaje się tej różnicy za istotną klinicznie i nie wymaga ona dostosowania dawkowania.¹⁴

Zaburzenia czynności nerek

Wydalanie nerkowe nie ma istotnego wpływu na klirens telmisartanu. Na podstawie doświadczeń klinicznych z pacjentami z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min, średnio około 50 ml/min) nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z obniżoną czynnością nerek. Telmisartanu nie można usunąć z krwi za pomocą hemodializy.¹⁵

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek szybkość eliminacji hydrochlorotiazydu jest zmniejszona. W typowym badaniu u pacjentów ze średnim klirensem kreatyniny na poziomie 90 ml/min okres półtrwania eliminacji hydrochlorotiazydu był wydłużony. U pacjentów bez czynności nerek okres półtrwania eliminacji wynosi 34 godziny.¹⁶

Zaburzenia czynności wątroby

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały zwiększenie całkowitej biodostępności telmisartanu do prawie 100%. Okres półtrwania eliminacji nie uległ zmianie u pacjentów z niewydolnością wątroby.¹⁷

Właściwości farmakokinetyczne – tabela zbiorcza