Właściwości farmakokinetyczne
Finapil 1 mg

Właściwości farmakokinetyczne finasterydu

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych produktu leczniczego Finapil zawierającego 1 mg finasterydu w postaci tabletek powlekanych. Analizę oparto na danych farmakokinetycznych obejmujących procesy: wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji substancji czynnej z organizmu.¹

Wchłanianie

Finasteryd charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą około 80% w porównaniu z dawką referencyjną podaną dożylnie. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, spożywanie pokarmu nie wpływa na biodostępność substancji, co eliminuje konieczność uwzględniania pory posiłków przy dawkowaniu leku. Maksymalne stężenie finasterydu w osoczu (Cmax) występuje stosunkowo szybko – po około 2 godzinach od podania. Proces wchłaniania przebiega efektywnie i zostaje całkowicie zakończony w ciągu 6-8 godzin po przyjęciu leku.²

Dystrybucja

Finasteryd wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza – około 93%, co ogranicza jego wolną frakcję dostępną do działania farmakologicznego. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 76 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację leku do tkanek. Po podawaniu dawki 1 mg na dobę, maksymalne stężenie finasterydu w osoczu w stanie stacjonarnym osiąga średnio 9,2 ng/ml i występuje po 1-2 godzinach od przyjęcia preparatu. Pole pod krzywą stężenia (AUC0-24h) wynosi 53 ng × h/ml.³

Istotną informacją z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania i dystrybucji leku jest fakt, że finasteryd został wykryty w płynie mózgowo-rdzeniowym, jednak nie wykazuje szczególnego powinowactwa do tego płynu. Bardzo małe ilości finasterydu wykrywano również w nasieniu pacjentów przyjmujących preparat, co może mieć znaczenie przy ocenie bezpieczeństwa stosowania leku u mężczyzn planujących potomstwo.⁴

Metabolizm

Finasteryd podlega biotransformacji w wątrobie, głównie za pośrednictwem specyficznej podgrupy enzymów cytochromu P450 – izoenzymów 3A4. Badania z wykorzystaniem finasterydu znakowanego węglem 14C wykazały, że powstają metabolity finasterydu, z których tylko dwa wykazują słabe działanie hamujące aktywność 5α-reduktazy – enzymu kluczowego dla mechanizmu działania leku. Oznacza to, że metabolity finasterydu prawdopodobnie mają marginalne znaczenie w ogólnym efekcie terapeutycznym preparatu.⁵

Eliminacja

Drogi wydalania finasterydu obejmują zarówno układ moczowy jak i przewód pokarmowy. Po podaniu doustnym finasterydu znakowanego węglem 14C, 39% dawki było wydalane z moczem w postaci metabolitów, przy czym lek w formie niezmienionej praktycznie nie był wydalany tą drogą. Większa część – 57% dawki – była wydalana z kałem. Klirens osoczowy finasterydu wynosi około 165 ml/min, co świadczy o efektywnym usuwaniu leku z krążenia.⁶

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku

Zaobserwowano, że u osób starszych szybkość wydalania finasterydu nieznacznie maleje. Średni okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 5-6 godzin u mężczyzn w wieku 18-60 lat, natomiast wydłuża się do około 8 godzin u pacjentów powyżej 70. roku życia. Jednak te różnice farmakokinetyczne nie mają istotnego znaczenia klinicznego, dlatego nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.⁷

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani dializoterapii, modyfikacja dawkowania finasterydu nie jest konieczna. Jest to istotna informacja z punktu widzenia praktyki klinicznej, szczególnie dla pacjentów z współistniejącymi chorobami nerek.⁸