Leki w grupie
„leki przeciwłysieniowe”

Leki przeciwłysieniowe to grupa preparatów stosowanych w leczeniu różnych typów łysienia, głównie łysienia androgenowego, które jest najczęstszą przyczyną utraty włosów zarówno u mężczyzn, jak i kobiet. Działanie tych leków polega na hamowaniu procesu miniaturyzacji mieszków włosowych, stymulacji wzrostu włosów oraz wydłużeniu fazy anagenu (wzrostu) cyklu włosowego.

W grupie leków przeciwłysieniowych wyróżniamy kilka głównych kategorii: inhibitory 5α-reduktazy, leki rozszerzające naczynia krwionośne oraz leki o działaniu przeciwandrogennowym. Finasteryd i dutasteryd należą do inhibitorów 5α-reduktazy, blokując przekształcanie testosteronu w dihydrotestosteron (DHT), który jest głównym czynnikiem odpowiedzialnym za łysienie androgenowe. Minoksydyl działa poprzez rozszerzanie naczyń krwionośnych, zwiększając przepływ krwi do mieszków włosowych i stymulując ich aktywność.

Najpopularniejsze leki przeciwłysieniowe dostępne w Polsce to: Finasteryd (nazwy handlowe: Propecia, Finahit, Finaster), Minoksydyl (Loxon, Piloxidil, Alopexy, Minovivax), Dutasteryd (Avodart, Dutasteride Teva) oraz preparaty złożone jak Hairgrow czy Dermena. W przypadku kobiet stosuje się często preparaty z pochodnymi estrogenów lub antyandrogeny, takie jak octan cyproteronu (Androcur).

Największą zaletą stosowania leków przeciwłysieniowych jest ich skuteczność w hamowaniu procesu wypadania włosów oraz stymulacji odrostu nowych włosów u znacznej części pacjentów. Leczenie pozwala na zachowanie istniejącej masy włosów, a w wielu przypadkach prowadzi do zagęszczenia włosów, szczególnie przy wczesnym rozpoczęciu terapii. Dodatkowo, nowoczesne preparaty charakteryzują się wygodą stosowania i względnie dobrą tolerancją.

Do największych niebezpieczeństw stosowania tych leków należą potencjalne działania niepożądane. Finasteryd może powodować zaburzenia erekcji, obniżenie libido oraz depresję. W rzadkich przypadkach zgłaszano utrzymywanie się tych objawów po zaprzestaniu leczenia (zespół poinhibitorowy). Minoksydyl stosowany miejscowo może wywoływać podrażnienia skóry głowy, świąd, łupież oraz wzrost owłosienia w niepożądanych miejscach. W przypadku stosowania doustnego może powodować tachykardię, zatrzymanie płynów i spadki ciśnienia.

W zależności od mechanizmu działania, leki przeciwłysieniowe możemy podzielić na: inhibitory 5α-reduktazy (finasteryd, dutasteryd), leki rozszerzające naczynia krwionośne (minoksydyl), leki o działaniu przeciwandrogennowym (octan cyproteronu, flutamid), leki działające na cykl włosowy (amineksyl, stemoksydyna) oraz suplementy diety wspomagające wzrost włosów (biotyna, cynk, żelazo, aminokwasy siarkowe). Najnowszą podgrupą są preparaty stosowane w terapii łysienia plackowatego, takie jak inhibitory JAK (tofacytynib, baricitinib), które znajdują się obecnie w fazie badań klinicznych lub są stosowane off-label.

Lista leków w tej grupie

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl