aminotransferaza alaninowa
Aminotransferaza alaninowa (ALT, dawniej SGPT) to enzym występujący głównie w hepatocytach, którego stężenie wzrasta w surowicy krwi w przypadku uszkodzenia komórek wątroby. ALT katalizuje reakcję przeniesienia grupy aminowej z alaniny na kwas α-ketoglutarowy, tworząc pirogronian i glutaminian.
Podwyższone wartości ALT są czułym wskaźnikiem uszkodzenia hepatocytów, przy czym wzrost aktywności enzymu może wyprzedzać kliniczne objawy choroby wątroby. Najwyższe stężenia ALT obserwuje się w ostrym uszkodzeniu wątroby, wirusowym zapaleniu wątroby, toksycznym uszkodzeniu wątroby oraz w niealkoholowej stłuszczeniowej chorobie wątroby (NAFLD).
W diagnostyce chorób wątroby ALT jest zwykle oznaczana równolegle z AST (aminotransferazą asparaginianową), a stosunek AST/ALT (tzw. współczynnik de Ritisa) może mieć wartość diagnostyczną w różnicowaniu przyczyn uszkodzenia wątroby. Wartości referencyjne ALT zależą od płci, wieku i metody oznaczania, ale zazwyczaj mieszczą się w przedziale 10-40 U/l u dorosłych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Eltrombopag Glenmark 25 mg
Eltrombopag Glenmark, dostępny w tabletkach powlekanych 25 mg i 50 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 763 dorosłych pacjentów z małopłytkowością immunologiczną oraz 171 dzieci i młodzieży w wieku 1-17 lat. Najważniejszymi działaniami niepożądanymi wymagającymi szczególnej uwagi są hepatotoksyczność, manifestująca się wzrostem aktywności aminotransferazy alaninowej, oraz zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, które mogą prowadzić do poważnych powikłań naczyniowych. W populacji dorosłych najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to nudności, biegunka, ból pleców oraz podwyższenie enzymów wątrobowych, natomiast u dzieci i młodzieży dominują infekcje górnych dróg oddechowych, zapalenie części nosowej gardła, kaszel, gorączka oraz dolegliwości ze strony jamy ustnej i gardła (częstość ≥3%).
aminotransferaza alaninowa, dysfagia, eltrombopag, enzym wątrobowy, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, małopłytkowość immunologiczna, morfologia krwi, parametry funkcji wątroby, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, płytki krwi, tabletka powlekana, terapia eltrombopagiem, terapia hormonalna, zaburzenie funkcji wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie części nosowej gardła, zdarzenia zakrzepowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – ItraGen 100 mg
Itragen zawiera itrakonazol w dawce 100 mg na kapsułkę i jest stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych skóry i paznokci. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są bóle głowy, ból brzucha oraz nudności. Rzadziej występują poważne reakcje, takie jak ciężkie reakcje alergiczne, zastoinowa niewydolność serca, zapalenie trzustki, ostre hepatotoksyczne objawy (w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby zakończone zgonem) oraz ciężkie odczyny skórne, np. zespół Stevensa-Johnsona czy martwica toksyczno-rozpływna naskórka. W badaniach klinicznych u 8499 pacjentów zgłaszano również leukopenię, parestezje, zaburzenia widzenia, szumy uszne, duszność, biegunki, zaparcia, a także podwyższone wartości enzymów wątrobowych i kinazy fosfokreatynowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu działania niepożądane, które wymagają natychmiastowej interwencji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, choroba posurowicza, dehydrogenaza mleczanowa, dysfonia, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotranspeptydaza, granulocytopenia, grzybica paznokci, grzybica skóry, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hipoestezja, hipokaliemia, hipomagnezemia, itrakonazol, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, odczyn skórny, osutka krostkowa, parestezja, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, trombocytopenia, utrata słuchu, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zastoinowa niewydolność serca, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Banxiol 2,5 mg
Apiksaban (Banxiol 2,5 mg) był oceniany w siedmiu badaniach klinicznych fazy III obejmujących ponad 21 000 pacjentów w trzech głównych wskazaniach: profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po protezoplastyce stawów (ok. 5 000 pacjentów, średni czas ekspozycji 20 dni), leczenie niezastawkowego migotania przedsionków (NVAF) (ponad 11 000 pacjentów, średni czas ekspozycji 1,7 roku) oraz leczenie i zapobieganie nawrotowej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) (ponad 4 000 pacjentów, średni czas ekspozycji 221 dni). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były zdarzenia krwotoczne, w tym krwawienia z nosa, krwiaki i krwawienia z przewodu pokarmowego. Częstość działań niepożądanych związanych z krwawieniem wynosiła odpowiednio: 11% w profilaktyce ŻChZZ, 24,3% w NVAF (w porównaniu do warfaryny i kwasu acetylosalicylowego) oraz 15,6% i 13,3% w leczeniu i profilaktyce ZŻG/ZP. Poważne krwawienia z przewodu pokarmowego spełniające kryteria ISTH występowały z częstością 0,76% rocznie, a poważne krwawienia wewnątrzgałkowe 0,18% rocznie u pacjentów z NVAF.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, apiksaban, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipotonia okołozabiegowa, krew utajona, krwawienie dokomorowe, krwawienie wewnątrzbrzuszne, krwawienie wewnątrzgałkowe, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z żylaków odbytu, krwawienie zaotrzewnowe, krwiak pooperacyjny, krwiomocz, krwotok do móżdżku, krwotok do skorupy mózgowia, krwotok podtwardówkowy, krwotok śródmózgowy, małopłytkowość, nadwrażliwość, niedokrwistość pokrwotoczna, nieprawidłowe krwawienie z pochwy, niezastawkowe migotanie przedsionków, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, profilaktyka ŻChZZ, protezoplastyka stawu biodrowego, protezoplastyka stawu kolanowego, rumień wielopostaciowy, udar krwotoczny mózgu, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń krwionośnych skóry, zatorowość płucna, zdarzenie krwotoczne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Tyzanidyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tyzanidyna, będąca agonistą α2-adrenergicznym o działaniu miorelaksacyjnym, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza w kontekście interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Metabolizm tyzanidyny odbywa się głównie przez CYP1A2, dlatego jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami tego enzymu (np. fluwoksaminą, cyprofloksacyną) jest bezwzględnie przeciwwskazane, a z umiarkowanymi inhibitorami niezalecane ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia leku w osoczu. Należy monitorować ciśnienie tętnicze, gdyż tyzanidyna może powodować niedociśnienie, w tym ortostatyczne, a także ciężkie objawy niedociśnienia, takie jak utrata przytomności czy zapaść naczyniowa. Nagłe odstawienie, szczególnie po długotrwałym stosowaniu dawek 20-28 mg/dobę, może wywołać zespół z odbicia objawiający się nadciśnieniem tętniczym i tachykardią, co wymaga stopniowego zmniejszania dawki o 2-4 mg/dobę. U pacjentów z klirensem kreatyniny <25 ml/min ekspozycja na lek może wzrosnąć nawet 6-krotnie, co wymaga rozpoczęcia terapii od dawki 2 mg raz na dobę i stopniowego jej zwiększania w zależności od tolerancji i skuteczności.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, brak laktazy, brak sacharazy-izomaltazy, choroba wieńcowa, CYP1A2, cyprofloksacyna, EKG, fluwoksamina, halucynacja, halucynacje wzrokowe, inhibitor CYP1A2, inhibitor enzymu, klirens kreatyniny, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, psychoza, reakcja nadwrażliwości, sedacja, stężenie w osoczu, tachykardia z odbicia, udar mózgu, urojenia, wskaźniki czynności wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Suganet
Sunitynib wymaga ścisłego monitorowania ze względu na liczne działania niepożądane, w tym ryzyko poważnych reakcji skórnych (SJS, TEN, EM), krwotoków (np. z przewodu pokarmowego, nosa, mózgu), zaburzeń hematologicznych (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), oraz powikłań sercowo-naczyniowych takich jak niewydolność serca, kardiomiopatia, zmniejszenie LVEF, wydłużenie QT i zdarzenia zakrzepowo-zatorowe. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami lub induktorami CYP3A4 ze względu na wpływ na stężenia leku. Monitorowanie parametrów obejmuje morfologię krwi, funkcję wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina), czynność tarczycy co 3 miesiące, ciśnienie tętnicze, oraz ocenę LVEF przed i w trakcie terapii. W przypadku ciężkiego nadciśnienia (ciśnienie skurczowe >200 mmHg lub rozkurczowe 110 mmHg) lub objawów niewydolności serca zaleca się przerwanie lub modyfikację dawki sunitynibu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, bisfosfonian, bradykardia, czas protrombinowy, encefalopatia hiperamonemiczna, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor VEGF, kardiomiopatia, komorowe zaburzenie rytmu, krwioplucie, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, perforacja, piodermia zgorzelinowa, przejściowy napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, sunitynib, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, torsade de pointes, udar mózgu, udar naczyniowy mózgu, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności tarczycy, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie krwotoczne, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pioglitazone Bioton 30 mg
Pioglitazon, stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 8100 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami są obrzęki, występujące u 6-9% pacjentów w ciągu roku terapii, co jest istotnie wyższe niż w grupach kontrolnych (2-5%). Ponadto, średni przyrost masy ciała wynosił 2-3 kg po roku leczenia, co wiąże się zarówno z retencją płynów, jak i zwiększeniem tkanki tłuszczowej. Niewydolność serca, choć występuje z podobną częstością jak w grupach placebo i innych leków przeciwcukrzycowych, wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu insuliny, gdzie ryzyko to wzrasta. Zaburzenia widzenia, głównie na początku terapii, są związane z przemijającymi zmianami stężenia glukozy i obrzękami soczewki. Monitorowanie enzymów wątrobowych, zwłaszcza AlAT, jest zalecane, choć częstość podwyższenia aktywności tego enzymu nie przekraczała częstości obserwowanej w grupie placebo.
aminotransferaza alaninowa, anafilaksja, białkomocz, cukromocz, dehydrogenaza mleczanowa, duszność, enzym wątrobowy, fosfokinaza keratynowa, hipoglikemia, krwiomocz, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, metformina, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, podwójnie ślepa próba, pokrzywka, preparat farmakologiczny, profil bezpieczeństwa, rak pęcherza moczowego, reakcja nadwrażliwości, zaburzenie czucia, zaburzenie erekcji, zaburzenie widzenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Eltrombopag Glenmark
Eltrombopag Glenmark, dostępny w tabletkach powlekanych 25 mg i 50 mg, jest stosowany w leczeniu małopłytkowości, w tym u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C (WZW C) oraz ciężką niedokrwistością aplastyczną (SAA). U pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby (albuminy ≤35 g/l lub MELD ≥10) leczonych eltrombopagiem w skojarzeniu z interferonem obserwuje się zwiększone ryzyko dekompensacji wątroby i zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym zakrzepicy żyły wrotnej (2% w grupie leczonej). Monitorowanie czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina) jest kluczowe, a leczenie należy przerwać przy wzroście AlAT ≥3 x GGN u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby lub ≥3 x wartości wyjściowej u pacjentów z podwyższonymi transaminazami, zwłaszcza jeśli utrzymuje się ≥4 tygodni lub towarzyszy mu wzrost bilirubiny bezpośredniej lub objawy kliniczne. Eltrombopag może indukować pośrednią hiperbilirubinemię poprzez hamowanie UGT1A1 i OATP1B1. U pacjentów z SAA zaleca się niższą dawkę początkową i ścisłe monitorowanie morfologii krwi, ze względu na ryzyko progresji włókien retikulinowych w szpiku oraz pojawienia się nieprawidłowości cytogenetycznych (17-23% pacjentów w badaniach klinicznych). W przypadku nowych lub postępujących nieprawidłowości morfologicznych lub cytopenii konieczne jest przerwanie terapii i rozważenie biopsji szpiku.
agonista receptora trombopoetyny, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina w surowicy, ciężka niedokrwistość aplastyczna, czynnik V Leiden, dekompensacja wątroby, eltrombopag z olaminą, encefalopatia wątrobowa, krwawienie z żylaków, krwotok siatkówkowy, marskość wątroby, nieprawidłowości cytogenetyczne, nietolerancja fruktozy, ostra białaczka szpikowa, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, skala MELD, spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej, toksyczny wpływ na wątrobę, trwała odpowiedź wirusologiczna, wydłużenie odstępu QTc, zaawansowana choroba wątroby, zakrzepica żyły wrotnej, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, zespół antyfosfolipidowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fingolimod Aristo 0,5 mg
Fingolimod, stosowany w dawce 0,5 mg w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych FREEDOMS i FREEDOMS II oraz danych po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to ból głowy (24,5%), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (15,2%), biegunka (12,6%), kaszel (12,3%), grypa (11,4%), zapalenie zatok (10,9%) oraz ból pleców (10,0%). Zakażenia występują z częstością 65,1%, z przewagą infekcji dolnych dróg oddechowych i zakażeń herpeswirusami, w tym przypadków śmiertelnych. Obrzęk plamki żółtej dotyczy 0,5% pacjentów, szczególnie w pierwszych 3-4 miesiącach terapii, z podwyższonym ryzykiem u osób z zapaleniem błony naczyniowej oka (17%) i cukrzycą. Początkowe podanie leku wiąże się z przemijającą bradykardią (redukcja HR o 12-13 uderzeń/min) oraz zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego (blok I stopnia u 4,7%, blok II stopnia <0,2%).
aminotransferaza alaninowa, asystolia, atypowa mykobakteria, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, bradykardia, chłoniak nieziarniczy, chłoniak skórny z limfocytów T, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, fingolimod, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, natężona objętość wydechowa, obrzęk plamki, ostra niewydolność wątroby, ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, stan padaczkowy, stwardnienie rozsiane, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie drobnoustrojem oportunistycznym, zakażenie herpeswirusem, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zdolność dyfuzyjna płuc, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin + Tazobactam Kalceks 4 g + 0,5 g
Produkt leczniczy Piperacillin + Tazobactam Kalceks, dostępny w dawkach 2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g do infuzji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowaną reakcją jest biegunka, występująca u około 10% pacjentów, zwykle o charakterze przejściowym. Poważne powikłania obejmują rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego oraz toksyczną rozpływną martwicę naskórka, z częstością 1-10 na 10 000 pacjentów. Inne istotne działania niepożądane to małopłytkowość, niedokrwistość, leukopenia, agranulocytoza oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, których częstość nie została precyzyjnie określona. U pacjentów z mukowiscydozą obserwuje się zwiększoną częstość gorączki i wysypki. Ponadto, lek może indukować objawy neurologiczne, takie jak bóle głowy i napady drgawkowe, co jest charakterystyczne dla antybiotyków beta-laktamowych.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, bezsenność, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Coombsa, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, piperacylina z tazobaktamem, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowo-plamkowa, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flukonazol Actavis 200 mg
Flukonazol Actavis, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg oraz 200 mg, jest lekiem przeciwgrzybiczym, którego stosowanie wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o różnej częstości. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują ból głowy, ból brzucha, biegunkę, nudności, wymioty, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej) oraz wysypkę. Rzadziej mogą wystąpić poważne reakcje hematologiczne, takie jak agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i neutropenia, które wymagają monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne, w tym zespół DRESS, zespół Stevens-Johnsona, martwicę toksyczno-rozpływną naskórka oraz inne poważne zmiany skórne, które mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ciężka reakcja skórna, drżenie, enzymy wątrobowe, flukonazol, fosfataza alkaliczna, gorączka, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza narządów płciowych, lek przeciwgrzybiczy, leukopenia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, osutka krostowa, pokrzywka, reakcja polekowa z eozynofilią, świąd, trombocytopenia, wymioty, wysypka, wysypka polekowa, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół DRESS, zespół Stevens-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tarfazolin 1 g
Lek Tarfazolin (cefazolina), cefalosporyna I generacji, może wywoływać liczne działania niepożądane, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjentów i monitorowania terapii. Do najpoważniejszych należą reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, eozynofilia i gorączka polekowa, o nieokreślonej częstości występowania. Zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, leukopenia, małopłytkowość oraz trombocytoza, również mogą wystąpić, zwiększając ryzyko infekcji i krwawień. Reakcje skórne obejmują wysypki, świąd oraz zespół Stevensa-Johnsona, potencjalnie zagrażający życiu. W obrębie przewodu pokarmowego obserwuje się rzadkie objawy, takie jak biegunka, nudności, wymioty, anoreksja i skurcze żołądka, a także bardzo rzadkie rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego związane z Clostridioides difficile. Cefazolina może także powodować bardzo rzadkie zapalenie wątroby oraz przejściowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, ALP), a także bardzo rzadkie, przejściowe wzrosty stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anoreksja, antybiotyk beta-laktamowy, azot mocznikowy, biegunka, Candida, cefalosporyna pierwszej generacji, cefazolina, Clostridioides difficile, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, gorączka polekowa, grzybica jamy ustnej, grzybica narządów płciowych, hipotonia, kreatynina w surowicy, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, nudności, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, Tarfazolin, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluconazole Aurobindo 50 mg
Flukonazol, substancja czynna leku Fluconazole Aurobindo, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥ 1/10) to ból głowy, ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty, podwyższone aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej) oraz wysypka. Szczególnie istotne są potencjalnie ciężkie powikłania, takie jak uszkodzenia wątroby (niewydolność, martwica, zapalenie), ciężkie reakcje skórne (martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, ostra uogólniona osutka krostkowa) oraz zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT. Rzadkie, ale poważne są także reakcje anafilaktyczne oraz zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia, neutropenia). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem leczenia kandydozy narządów płciowych.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cholestaza, drgawki, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, leukopenia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, senność, świąd, terapia przeciwgrzybicza, torsade de pointes, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, wysypka polekowa, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gynoxin Optima 200 mg
Azotan fentikonazolu, substancja czynna preparatu Gynoxin Optima, wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z dawką DL50 wynoszącą 3000 mg/kg mc. po podaniu doustnym u myszy i szczurów, natomiast po podaniu dootrzewnowym toksyczność wzrasta (myszy: 1276 mg/kg mc. u samców, 1265 mg/kg mc. u samic; szczury: 440 mg/kg mc. u samców, 309 mg/kg mc. u samic). Podawanie doustne przez 6 miesięcy dawek 40-160 mg/kg mc. u szczurów i psów wykazało dobrą tolerancję, z jedynie umiarkowanymi objawami toksyczności, takimi jak zwiększenie masy wątroby i przemijające podwyższenie aktywności AlAT. Badania mutagenności potwierdziły brak działania mutagennego, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa stosowania leku przeciwgrzybiczego. Preparat charakteryzuje się również dobrą tolerancją miejscową, potwierdzoną na modelach zwierzęcych o skórze podobnej do ludzkiej, bez objawów uczulenia, fototoksyczności czy fotoalergii.
aminotransferaza alaninowa, azotan fentikonazolu, błona śluzowa pochwy, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, fentikonazol, fotoalergia, fototoksyczność, kapsułka dopochwowa, lek przeciwgrzybiczny, podanie dootrzewnowe, świnia karłowata, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dailiport 2 mg
Przedawkowanie takrolimusu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się szerokim spektrum objawów obejmujących układ nerwowy (drżenia mięśniowe, bóle głowy, ospałość), pokarmowy (nudności, wymioty), immunologiczny (zwiększona podatność na infekcje), skórny (pokrzywka) oraz narządy wewnętrzne, w tym nerki (wzrost stężenia kreatyniny i azotu mocznikowego) i wątrobę (podwyższona aktywność aminotransferazy alaninowej). Ze względu na brak swoistej odtrutki, leczenie opiera się na podtrzymywaniu funkcji życiowych, leczeniu objawowym oraz monitorowaniu parametrów hemodynamicznych, neurologicznych i laboratoryjnych, w tym regularnym oznaczaniu stężenia takrolimusu we krwi.
aminotransferaza alaninowa, azot mocznikowy, bąbel pokrzywkowy, ból głowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drżenie mięśniowe, enzym wątrobowy, funkcja nerek, hemodiafiltracja, hemofiltracja, interwencja medyczna, kreatynina w surowicy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwymiotny, nudności i wymioty, oddział intensywnej terapii, osłona antybiotykowa, ospałość, ośrodek toksykologiczny, parametr hemodynamiczny, parametr nerkowy, parametr wątrobowy, płukanie żołądka, pokrzywka, profilaktyka antybiotykowa, przedawkowanie takrolimusu, stan neurologiczny pacjenta, stężenie takrolimusu, węgiel aktywowany, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie świadomości, zakażenie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Entecavir Ranbaxy 1 mg
Entekawir, będący nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy, wykazuje wysoką selektywność i skuteczność wobec polimerazy HBV, z wewnątrzkomórkowym okresem półtrwania aktywnej formy trifosforanu wynoszącym 15 godzin. Jego stała Ki wobec polimerazy HBV wynosi 0,0012 μM, co świadczy o silnym działaniu hamującym syntezę DNA wirusa, przy jednoczesnym minimalnym wpływie na polimerazy komórkowe (Ki 18-40 μM) oraz mitochondrialne (Ki >160 μM). Entekawir skutecznie hamuje replikację dzikiego typu HBV już przy stężeniu EC50 0,004 µM, a także pozostaje aktywny wobec szczepów opornych na lamiwudynę (EC50 mediana 0,026 µM) oraz adefowir, nie wykazując antagonistycznego działania w połączeniu z innymi NRTI. W odniesieniu do HIV-1, entekawir wykazuje zmienną aktywność (EC50 0,026 do >10 µM), z możliwością selekcji mutacji M184I przy wysokich stężeniach.
aminotransferaza alaninowa, analog guanozyny, antygen HBeAg, entekawir, fosforylacja, komórki HepG2, marskość wątroby, mitochondrialne DNA, mutacje HBV, niewyrównana czynność wątroby, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, odwrotna transkrypcja, odwrotna transkryptaza, oporność na adefowir, oporność na lamiwudynę, oporność wirusa HBV, polimeraza DNA HBV, polimeraza wirusa HBV, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, skala Knodella, substytucja rtL180M, substytucja rtN236T, trifosforan, zmiany martwiczo-zapalne, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluconazole Aurobindo 200 mg
Flukonazol, lek przeciwgrzybiczy z grupy triazoli, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej (>10%) obserwuje się ból głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty) oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej) i wysypkę skórną. Rzadziej występują poważne zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia, neutropenia), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia), a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy martwica toksyczno-rozpływna naskórka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca lub zaburzeniami elektrolitowymi.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, ból głowy, cholestaza, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, drgawki, dysfagia, fosfataza alkaliczna, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza narządów płciowych, lek przeciwgrzybiczny triazolowy, leukopenia, martwica komórek wątrobowych, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostowa, parestezja, profil bezpieczeństwa leku, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wysypka skórna, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvachol
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, niesie ryzyko miopatii objawiającej się bólami mięśni, osłabieniem i podwyższoną aktywnością kinazy kreatynowej (CK) powyżej 10-krotnej górnej granicy normy, co może prowadzić do rabdomiolizy i ostrej niewydolności nerek. Ryzyko to jest dawkozależne: w badaniu klinicznym częstość miopatii wynosiła 0,03% przy dawce 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę oraz 0,61% przy 80 mg/dobę, a u pacjentów po zawale mięśnia sercowego przy dawce 80 mg/dobę wzrosło do około 1,0%. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów azjatyckiego pochodzenia oraz u nosicieli allelu c.521T>C genu SLCO1B1, u których ryzyko miopatii jest znacząco wyższe (do 15% u homozygot). Aktywność CK powinna być monitorowana, zwłaszcza przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, płeć żeńska, zaburzenia nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny) oraz w trakcie terapii w przypadku wystąpienia objawów mięśniowych. Przerwanie leczenia jest wskazane przy CK >5-krotnej górnej granicy normy lub nasilonych objawach mięśniowych.
allel c.521T>C, aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, białko transportujące aniony organiczne, brak laktazy, cholesterol LDL, ciężka hipercholesterolemia, daptomycyna, fenofibrat, fibrat, genotyp CC, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, miastenia oczna, mioglobinuria, miopatia, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, powikłania sercowo-naczyniowe, rabdomioliza, rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, symwastatyna, transporter BCRP, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alerprof 10 mg
Rupatadyna w dawce 10 mg (w postaci fumaranu) została przebadana klinicznie na ponad 2025 pacjentach, w tym 120 stosujących lek przez minimum rok, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowej terapii. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były senność (9,5%), bóle głowy (6,9%) oraz zmęczenie (3,2%), głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, nie wymagającym przerwania leczenia. Działania niepożądane klasyfikowano według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Wśród zgłaszanych objawów znalazły się m.in. suchość w jamie ustnej, zawroty głowy, zaburzenia koncentracji, reakcje alergiczne (w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy), a także zmiany w wynikach badań laboratoryjnych, takie jak podwyższenie aktywności fosfokinazy kreatynowej oraz aminotransferaz (ALT, AST).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, ból brzucha, ból jamy ustnej, ból mięśni, ból nadbrzusza, ból pleców, ból stawów, bóle głowy, działania niepożądane produktów leczniczych, fosfokinaza kreatynowa, kołatanie serca, krwawienie z nosa, niestrawność, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rupatadyna fumaran, suchość błony śluzowej nosa, tachykardia, zaburzenia koncentracji, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zolaxa
Olanzapina (Zolaxa) wykazuje poprawę stanu klinicznego po kilku dniach lub tygodniach stosowania, jednak wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Nie zaleca się jej stosowania u osób z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania w przebiegu otępienia ze względu na dwukrotnie zwiększoną śmiertelność (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie wyższe ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo), niezależnie od dawki (średnia 4,4 mg/dobę) i czasu leczenia. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy, nie wykazując przewagi nad placebo w leczeniu psychozy. Istotne jest monitorowanie metaboliczne: glikemia przed leczeniem, po 12 tygodniach i następnie raz w roku; lipidogram przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat; masa ciała przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie dalej. Należy zwracać uwagę na ryzyko hiperglikemii, cukrzycy, zaburzeń lipidowych oraz przyrostu masy ciała.
agonista dopaminy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferaza wątrobowa, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, mioglobinuria, neutropenia, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja galaktozy, olanzapina, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, przemijający napad niedokrwienny, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, schizofrenia, walproinian, wątrobowokomórkowe uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zakrzep z zatorami, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon substancji czynnych
Etylefryna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Etylefryna, substancja czynna Effortilu, wykazuje istotne różnice międzygatunkowe w toksyczności ostrej, z LD50 po podaniu doustnym wahającym się od 66,4 mg/kg u szczurów do 2300 mg/kg u myszy, natomiast dożylne podanie skutkuje znacznie niższymi wartościami LD50 (6,8-16,7 mg/kg u myszy, królików i psów). Objawy toksyczności obejmują m.in. jeżenie się sierści, wytrzeszcz oczu, sinicę, tachypnoe, ataksję i drgawki u gryzoni oraz rozszerzenie źrenic, drżenia i wymioty u psów. W badaniach przewlekłych NOAEL dla podania doustnego wynosił 3 mg/kg u szczurów i 0,6 mg/kg u psów, przy czym wyższe dawki indukowały zmiany zwłóknieniowe w mięśniu sercowym i zastawce dwudzielnej, a u psów dodatkowo wzrost masy serca i rozrost tunica media małych tętnic. Dożylne podanie przez 4 tygodnie u psów wykazało NOAEL na poziomie 0,625 mg/kg, z działaniami niepożądanymi przy 3,1 mg/kg, takimi jak wymioty i podwyższona aktywność fosfatazy alkalicznej.
akcja serca, aminotransferaza alaninowa, ataksja, badanie przedkliniczne, ciśnienie śródgałkowe, ciśnienie tętnicze, dawkowanie, drgawki, drżenia, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Effortil, etylefryna, fosfataza alkaliczna, LD50, NOAEL, potencjał mutagenny, przepływ maciczny, rozszerzenie źrenic, sinica, ślinotok, stężenie glukozy, tachypnoe, toksyczność ciążowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wada rozwojowa, wada wrodzona, wymioty, wytrzeszcz oczu, zastawka dwudzielna, zwłóknienie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Stada 125 mg; 80 mg
Profil bezpieczeństwa aprepitantu został oceniony na podstawie szerokich badań klinicznych obejmujących około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych. U dorosłych leczonych chemioterapią o wysokim ryzyku wymiotów (HEC) najczęściej obserwowano czkawkę (4,6% vs 2,9%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (2,8% vs 1,1%), niestrawność (2,6% vs 2,0%), zaparcie (2,4% vs 2,0%), ból głowy (2,0% vs 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs 0,5%). W przypadku chemioterapii o umiarkowanym ryzyku wymiotów (MEC) najczęstszym działaniem niepożądanym było zmęczenie (1,4% vs 0,9%). U dzieci najczęściej zgłaszano czkawkę (3,3% vs 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Dodatkowo, u dorosłych leczonych aprepitantem w profilaktyce nudności i wymiotów pooperacyjnych (PONV) zaobserwowano zwiększoną częstość występowania bólu w nadbrzuszu, zaparcia, dyzartrii, duszności, bezsenności oraz innych objawów ze strony układu pokarmowego i nerwowego, zwłaszcza przy wyższych dawkach.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aprepitant, bradykardia, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, dyzartria, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, gorączka neutropeniczna, infekcja gronkowcowa, kołatanie serca, neutropeniczne zapalenie okrężnicy, niedoczulica, niedokrwistość, nudności i wymioty pooperacyjne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, świszczący oddech, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzód dwunastnicy, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaczerwienienie twarzy, zakażenie drożdżakowe, zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – INZOLFI 0,25 mg
Fingolimod w dawce 0,25 mg (INZOLFI) stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania. Najczęstsze objawy to ból głowy (24,5%), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (15,2%), biegunka (12,6%), kaszel (12,3%) oraz grypa (11,4%). Terapia zwiększa podatność na zakażenia, w tym oportunistyczne, takie jak zakażenia herpeswirusami, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych czy PML wywołane wirusem JC, które mogą być śmiertelne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zakażeń HPV i rozwój nowotworów zależnych od HPV, co uzasadnia rozważenie szczepienia przeciw HPV oraz regularne badania przesiewowe, w tym cytologię szyjki macicy. Ponadto, terapia wiąże się z ryzykiem bradykardii (spadek HR o 12-13 uderzeń/min przy dawce 0,5 mg) i bloków przedsionkowo-komorowych, zwłaszcza w pierwszych 6 godzinach po podaniu pierwszej dawki, co wymaga monitorowania kardiologicznego. Wzrost ciśnienia tętniczego o około 3 mmHg skurczowego i 1 mmHg rozkurczowego obserwowany jest od około miesiąca terapii.
aminotransferaza alaninowa, atypowe mykobakterie, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, chłoniak, chłoniak nieziarniczy, chłoniak skórny z limfocytów T, chłoniak z komórek T, cukrzyca, depresja, drgawki, enzymy wątrobowe, fingolimod, kryptokoki, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, lęk, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, migrena, nadciśnienie, natężona objętość wydechowa, obrzęk plamki, ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, pełny blok przedsionkowo-komorowy, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, stan padaczkowy, stwardnienie rozsiane, udar niedokrwienny i krwotoczny, wirus JC, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zakażenie HPV, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zdolność dyfuzyjna płuc dla tlenku węgla, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Inegy
Produkt leczniczy INEGY, łączący ezetymib i symwastatynę, wiąże się z ryzykiem miopatii i rabdomiolizy, szczególnie przy wyższych dawkach symwastatyny. Częstość miopatii wzrasta wraz z dawką: 0,03% przy 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę oraz 0,61% przy 80 mg/dobę. Najwyższa dawka INEGY (10 mg + 80 mg) powinna być stosowana wyłącznie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, gdy korzyści przewyższają ryzyko. W badaniu IMPROVE-IT częstość miopatii dla dawki 10 mg + 40 mg wyniosła 0,2%, a rabdomiolizy 0,1%. Ryzyko miopatii zwiększa się u pacjentów z wariantem genetycznym SLCO1B1 c.521T>C, zwłaszcza homozygotycznych nosicieli allelu C, u których ryzyko miopatii przy dawce 80 mg symwastatyny wynosi około 15% rocznie. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka, a leczenie należy przerwać przy CK >5x GGN lub nasilonych objawach mięśniowych.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, białko transportowe OATP, brak laktazy, choroba wieńcowa, ciężka hipercholesterolemia, cukrzyca, daptomycyna, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, heterozygotyczny nosiciel allelu C, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczny nosiciel allelu C, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia oczna, miastenia rzekomoporaźna, miopatia i rabdomioliza, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ostry zespół wieńcowy, powikłania sercowo-naczyniowe, przewlekła choroba nerek, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fingolimod Alvogen 0,5 mg
Fingolimod Alvogen w dawce 0,5 mg, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, charakteryzuje się specyficznym profilem bezpieczeństwa, wymagającym ścisłego monitorowania pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane obejmują ból głowy (24,5%), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (15,2%), biegunkę (12,6%), kaszel (12,3%) oraz infekcje, w tym zakażenia dolnych dróg oddechowych i herpeswirusami. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zakażeń oportunistycznych, takich jak PML wywołane przez wirusa JC, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych oraz atypowe mykobakteriozy. Obrzęk plamki występuje u 0,5% pacjentów, głównie w ciągu pierwszych 3-4 miesięcy terapii, z wyższym ryzykiem u osób z zapaleniem błony naczyniowej oka i cukrzycą. Początkowo obserwuje się spowolnienie czynności serca, ze średnim spadkiem częstości akcji serca o 12-13 uderzeń/min w ciągu 6 godzin od rozpoczęcia leczenia, a także blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia u 4,7% pacjentów.
aminotransferaza alaninowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, ból głowy, bradykardia, chłoniak, czerniak złośliwy, enzymy wątrobowe, herpeswirus, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, limfopenia, łupież pstry, łysienie, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, natężona objętość wydechowa, obrzęk obwodowy, obrzęk plamki, ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak z komórek Merkla, stwardnienie rozsiane, udar niedokrwienny, wirus brodawczaka ludzkiego, wyprysk, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zawroty głowy, zdolność dyfuzyjna płuc dla tlenku węgla, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii - Leksykon substancji czynnych
Hydroksyetyloskrobia – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hydroksyetyloskrobia (HES) w stężeniu 60 mg/ml (6%) stosowana w preparacie Tetraspan wykazuje istotne zmiany patologiczne w badaniach toksykologicznych na zwierzętach, zwłaszcza przy wielokrotnym podawaniu w warunkach hiperwolemii. Obserwowane efekty obejmują krwawienia, rozległą histiocytozę z nagromadzeniem piankopodobnych histiocytów i makrofagów, organomegalię (wzrost masy wątroby, nerek i śledziony), infiltrację tłuszczu, wakuolizację komórek oraz podwyższone poziomy enzymów wątrobowych AlAT i AspAT. Mechanizmy tych zmian mogą być związane z hemodylucją, zwiększonym obciążeniem układu krążenia oraz akumulacją cząsteczek HES w komórkach fagocytujących. Parametry fizykochemiczne preparatu, takie jak stopień podstawienia 0,42, średnia masa cząsteczkowa około 130 000 Da, pH 5,6-6,4 oraz teoretyczna osmolarność 296 mOsmol/l, wpływają na farmakokinetykę, farmakodynamikę oraz biokompatybilność produktu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biokompatybilność, działanie przeciwkrzepliwe, działanie teratogenne, hemodylucja, hiperwolemia, histiocytoza, hydroksyetyloskrobia, komórka Kupffera, komórki fagocytujące, krzepnięcie krwi, organomegalia, potencjał genotoksyczny, preparat krwiozastępczy, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, właściwości onkotyczne, zaburzenie osmotyczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Augmentin 250 mg + 125 mg
Augmentin, zawierający 250 mg amoksycyliny (amoksycylina trójwodna) oraz 125 mg kwasu klawulanowego (klawulanian potasu), jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania, który może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości występowania. Najczęściej obserwuje się dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka (≥1/10), nudności i wymioty (≥1/100 do <1/10), które można złagodzić przez przyjmowanie leku podczas posiłku. Niezbyt często występują niestrawność oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych AspAT i/lub AlAT. Rzadziej obserwuje się reakcje skórne, takie jak wysypka, świąd i pokrzywka, a w bardzo rzadkich przypadkach ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka). Ponadto, mogą wystąpić przemijające zaburzenia hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, amoksycylina trójwodna, aseptyczne zapalenie opon, choroba posurowicza, czas protrombinowy, dysbioza jelitowa, enzymy wątrobowe, IgA dermatoza, język włochaty, kandydoza, klawulanian potasu, krwotoczne zapalenie jelita, krystaluria, kwas klawulanowy, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, osutka krostkowa, polekowe zapalenie jelit, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvastatin Bluefish
Symwastatyna (Simvastatin Bluefish) jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w leczeniu hipercholesterolemii, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem miopatii i rabdomiolizy, szczególnie przy dawce 80 mg/dobę. Częstość miopatii wzrasta z dawką: 0,03% przy 20 mg, 0,08% przy 40 mg oraz 0,61% przy 80 mg. U pacjentów po zawale serca przy dawce 80 mg ryzyko miopatii wynosi około 1%. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów pochodzenia azjatyckiego oraz u nosicieli allelu SLCO1B1 c.521T>C, zwłaszcza homozygotycznych (genotyp CC), u których ryzyko miopatii może sięgać 15%. Przed rozpoczęciem terapii lub zwiększeniem dawki zaleca się oznaczenie aktywności kinazy kreatynowej (CK) oraz monitorowanie jej poziomu podczas leczenia, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek >65 lat, płeć żeńska, zaburzenia nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny). W przypadku CK >5-krotnej normy lub nasilonych objawów mięśniowych należy przerwać leczenie.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, białko transportujące aniony organiczne, białko warunkujące oporność w raku piersi, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, mioglobinuria, miopatia, niacyna, nietolerancja laktozy, niewydolność wątroby, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, symwastatyna, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asertin 100 100 mg
Lek Asertin zawierający sertralinę w dawkach 50 mg i 100 mg wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami takimi jak nudności (24%), bóle głowy (21%), bezsenność (19%), biegunka (18%) oraz suchość w ustach (14%). Zaburzenia seksualne, zwłaszcza u mężczyzn (14% zaburzeń wytrysku), stanowią istotny problem kliniczny. Działania niepożądane dotyczą wielu układów, w tym psychicznych (bezsenność, lęk, depresja, rzadziej omamy i zaburzenia psychotyczne), neurologicznych (zawroty głowy, drgawki, objawy pozapiramidowe) oraz przewodu pokarmowego (nudności, biegunka, ryzyko krwawień). Profil ten jest spójny niezależnie od wskazania terapeutycznego i częstość oraz nasilenie działań niepożądanych zależy od dawki, z tendencją do zmniejszania się w trakcie kontynuacji terapii. U pacjentów pediatrycznych obserwuje się podobne działania niepożądane, z dodatkowymi ryzykami, takimi jak wydłużenie QT i próby samobójcze.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, bruksizm, choreoatetoza, depersonalizacja, dysfagia, dyskineza, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hiponatremia, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita, myśli samobójcze, napady paniki, niewydolność wątroby, niezdolność do ejakulacji, nudności, parestezja, podwyższenie enzymów wątrobowych, senność, SSRI, suchość w ustach, TLPD, wydłużenie odcinka QT, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia wytrysku, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołędzi, zawroty głowy, zespół lęku społecznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złamanie kości, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – FluControl Max
FluControl MAX to preparat zawierający 650 mg paracetamolu, 10 mg fenylefryny chlorowodorku oraz 4 mg chlorofenaminy maleinianu, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami serca (zwłaszcza ciężką bradykardią i zespołem Raynaude’a), chorobami nerek, rozrostem gruczołu krokowego, cukrzycą, chorobami układu oddechowego, zapaleniem trzustki, zwężeniem połączenia odźwiernika i dwunastnicy oraz chorobami tarczycy. U osób starszych zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego ze względu na ryzyko bradykardii i zmniejszenia pojemności minutowej serca. Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat ze względu na wysoką dawkę paracetamolu. Należy unikać jednoczesnego stosowania innych leków zawierających paracetamol, sympatykomimetyki lub leki przeciwhistaminowe ze względu na ryzyko przedawkowania, sumowania działań niepożądanych oraz interakcji farmakologicznych.
aminotransferaza alaninowa, astma oskrzelowa, bradykardia, choroba zakrzepowo-zatorowa, czas protrombinowy, działanie przeciwcholinergiczne, hepatotoksyczność, lek przeciwdepresyjny, methemoglobinemia, nadwrażliwość krzyżowa, nefropatia analgetyczna, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór reduktazy methemoglobiny, niedrożność porażenna jelit, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, przerost gruczołu krokowego, przewlekły nieżyt oskrzeli, reakcja alergiczna, rozedma płuc, skurcz oskrzeli, stężenie glukozy, suchość jamy ustnej, uszkodzenie nerek, zaleganie moczu, zapalenie trzustki, zespół Gilberta, zespół Raynauda - Leksykon substancji czynnych
Roksytromycyna – Działania niepożądane
Roksytromycyna, makrolidowy antybiotyk, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy narządów. Najczęstsze objawy dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, bóle w nadbrzuszu oraz biegunkę, która może być krwawa, a także rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridium difficile. Zaburzenia wątroby manifestują się cholestatycznym lub ostrym zapaleniem wątroby z możliwą żółtaczką oraz podwyższeniem enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, fosfataza alkaliczna). Roksytromycyna może wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne, a w skrajnych przypadkach wstrząs anafilaktyczny. Poważne powikłania skórne to zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP). Występują także zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, parestezje, omamy, dezorientacja), zaburzenia smaku i węchu, a także zaburzenia słuchu i równowagi.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk makrolidowy, ból głowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridium difficile, częstoskurcz komorowy, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, hipotensja, kandydoza, leukocytoza, neutropenia, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, parestezja, parosmia, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, roksytromycyna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie smaku, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Reddy 50 mg
Pregabalina, stosowana u ponad 8900 pacjentów w badaniach klinicznych, wykazuje przewidywalny profil bezpieczeństwa z dominującymi działaniami niepożądanymi o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosi 12% w grupie leczonej pregabaliną, w porównaniu do 5% w grupie placebo, z najczęstszymi przyczynami odstawienia będącymi zawrotami głowy i sennością. Do bardzo często występujących działań niepożądanych (≥1/10) należą zawroty głowy, senność oraz bóle głowy. W przypadku leczenia ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych ze strony OUN, zwłaszcza senności. Profil działań niepożądanych obejmuje szeroki zakres objawów ze strony układów: nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, pokarmowego, wątrobowego, skórnego, mięśniowo-szkieletowego oraz moczowo-płciowego, z częstością występowania od bardzo często do rzadko, w tym potencjalnie poważne reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) i rabdomiolizę.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anoreksja, arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, duszność, dyskineza, dyzuria, enzymy wątrobowe, fosfokinaza kreatynowa, ginekomastia, hipoglikemia, kurcz mięśni, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, napady padaczkowe częściowe, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, oczopląs, parestezja, parkinsonizm, pokrzywka, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, skąpomocz, tachykardia, tachykardia zatokowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rifamazid 150 mg + 100 mg
Podczas terapii produktem Rifamazid, zawierającym ryfampicynę i izoniazyd, obserwuje się szereg działań niepożądanych o różnej częstości występowania, zgodnie z klasyfikacją CIOMS. Ryfampicyna może powodować poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość (niezbyt często), niedokrwistość hemolityczna (rzadko), leukopenia (rzadko) oraz eozynofilia (niezbyt często). Reakcje immunologiczne obejmują objawy grypopodobne (często, do 50% przy dawce ≥25 mg/kg), obrzęk twarzy i kończyn (niezbyt często), zaburzenia oddechowe i wstrząs anafilaktyczny (rzadko). Ryfampicyna wywołuje także zaburzenia neurologiczne (ból i zawroty głowy, senność – często; ataksja, splątanie – niezbyt często), dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (zgaga, bóle w nadbrzuszu, nudności, wymioty – często; biegunka – niezbyt często) oraz zmiany w czynności wątroby, w tym zwiększenie stężenia bilirubiny i aktywności fosfatazy zasadowej (często), a także rzadko toksyczne zapalenie wątroby. Charakterystycznym efektem jest pomarańczowe lub czerwonobrązowe zabarwienie płynów ustrojowych (bardzo często w ślinie i moczu).
agranulocytoza, aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ataksja, bilirubina, bilirubinemia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, hemoglobina, hemoglobinuria, izoniazyd, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, napad padaczkowy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, opryszczkowe zapalenie jamy ustnej, ryfampicyna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie miesiączkowania, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wielonerwowe, zespół DRESS, zespół Lyella, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klabax 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny, substancji czynnej preparatu Klabax, wykazały niską toksyczność ostrą, z dawką letalną przekraczającą 5 g/kg mc. u gryzoni. W badaniach wielokrotnego dawkowania tolerancja leku różniła się w zależności od gatunku: naczelne tolerowały do 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni, szczury do 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, a psy, jako najbardziej wrażliwy gatunek, do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni bez działań niepożądanych. Głównym narządem docelowym toksyczności była wątroba, z podwyższeniem enzymów wątrobowych (fosfataza alkaliczna, ALT, AST, γ-GT, dehydrogenaza mleczanowa), które ulegały normalizacji po odstawieniu leku. Działania niepożądane przy dawkach toksycznych obejmowały m.in. wymioty, osłabienie, ślinotok oraz zmiany oczne (zaczerwienienie spojówek, zmętnienie rogówki) szczególnie u psów i małp. U małp podawanie bardzo wysokich dawek (400 mg/kg mc./dobę) przez 28 dni skutkowało 20% śmiertelnością oraz żółtym zabarwieniem kału.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dawka letalna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, Klabax, klarytromycyna, obrzęk rogówki, parametry biochemiczne, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotnego dawkowania, wczesne poronienie, γ-glutamylotransferaza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Verpyllo 20 mg
Bilastyna w dawce 20 mg wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa u dorosłych i młodzieży z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną, z częstością działań niepożądanych porównywalną do placebo (12,7% vs 12,8%). Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (4,01% vs 3,38%), senność (3,06% vs 2,86%), zawroty głowy (0,83% vs 0,59%) oraz zmęczenie (0,83% vs 1,32%). Działania te miały charakter łagodny lub umiarkowany. Rzadziej obserwowano m.in. zaburzenia serca (blok prawej odnogi pęczka Hisa 0,24%, arytmia zatokowa 0,30%, wydłużenie odstępu QT 0,53%) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną i obrzęk naczynioruchowy, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. U dzieci w wieku 2-11 lat stosujących bilastynę 10 mg częstość działań niepożądanych była zbliżona do placebo (68,5% vs 67,5%), z najczęstszymi objawami takimi jak ból głowy (2,1% vs 1,2%) i alergiczne zapalenie spojówek (1,4% vs 2,0%).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczne zapalenie spojówek, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia zatokowa, bilastyna, blok prawej odnogi pęczka Hisa, częstoskurcz, dyskomfort w jamie brzusznej, gamma-glutamylotransferaza, kołatanie serca, kreatynina we krwi, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk warg, opryszczka wargowa, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, szumy uszne, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, triglicerydy we krwi, wydłużenie odstępu QT, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rosuvastatin Medical Valley 10 mg
Przedawkowanie rozuwastatyny wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, mimo braku ściśle określonego protokołu postępowania. Zaleca się leczenie objawowe z monitorowaniem funkcji wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) jako wskaźnika uszkodzenia mięśni. Objawy przedawkowania obejmują bóle mięśniowe, osłabienie siły mięśniowej, nudności, wymioty, żółtaczkę, zmniejszenie diurezy, obrzęki obwodowe i hiperkaliemię. Diagnostyka powinna uwzględniać podwyższone stężenia CK, kreatyniny, mocznika oraz elektrolitów w surowicy. Monitorowanie parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, temperatura) jest niezbędne, a w ciężkich przypadkach wskazana jest hospitalizacja i leczenie podtrzymujące.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antidotum, ból mięśniowy, cytochrom P450, hemodializa, hepatotoksyczność, hiperkalemia, inhibitor CYP3A4, kinaza kreatynowa, kurcz mięśniowy, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, miopatia, niewydolność nerek, rabdomioliza, rozuwastatyna, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Polimiozyt – Diagnostyka i diagnoza
Polimiozyt (PM) to rzadka, autoimmunologiczna miopatia zapalna charakteryzująca się symetrycznym osłabieniem mięśni proksymalnych, głównie obręczy barkowej i biodrowej. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, badaniach laboratoryjnych (w tym podwyższonym poziomie kinazy kreatynowej (CK) nawet 5-50-krotnie powyżej normy, podwyższonych enzymach mięśniowych: aldolaza, ALT, AST, LDH oraz markerach zapalnych OB i CRP u około 50% pacjentów), obecności specyficznych przeciwciał (anty-Jo-1 u 15-30%, ANA u około 33%, RF u ponad 50%) oraz badaniach dodatkowych takich jak elektromiografia (EMG) i rezonans magnetyczny (MRI). Biopsja mięśnia pozostaje złotym standardem diagnostycznym, wykazując nacieki limfocytów T CD8+ i makrofagów w endomysium, martwicę włókien mięśniowych oraz ekspresję MHC klasy I. Diagnostyka różnicowa obejmuje inne idiopatyczne miopatie zapalne, choroby nerwowo-mięśniowe, endokrynopatie oraz polekowe uszkodzenia mięśni.
aldolaza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białko C-reaktywne, biopsja mięśnia, choroba autoimmunologiczna, czynnik reumatoidalny, dehydrogenaza mleczanowa, dysfagia, dystrofia mięśniowa, elektromiografia, endomysium, idiopatyczna miopatia zapalna, kinaza kreatynowa, limfocyty T CD8+, miastenia gravis, mięśnie proksymalne, mioglobinuria, miopatia nekrotyzująca, naciek zapalny, niedoczynność tarczycy, odczyn Biernackiego, osłabienie mięśniowe, polimiozyt, przeciwciała anty-Jo-1, przeciwciała przeciwjądrowe, rabdomioliza, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, śródmiąższowa choroba płuc, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, twardzina układowa, zapalenie skórno-mięśniowe, zespół antysyntetazowy, zespół Cushinga, zespół Sjögrena - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Teriflunomide Glenmark
Teriflunomid, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i biochemicznych ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza hepatotoksyczności i hematotoksyczności. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić ciśnienie tętnicze, aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT/SGPT) oraz wykonać pełną morfologię krwi. W trakcie terapii zaleca się kontrolę AlAT co 4 tygodnie przez pierwsze 6 miesięcy, a następnie regularnie, a morfologię krwi w zależności od objawów klinicznych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, stosujących leki hepatotoksyczne lub spożywających alkohol. W przypadku wzrostu AlAT powyżej 2-3-krotnej górnej granicy normy, badania enzymów wątrobowych powinny być wykonywane co tydzień, a przy podejrzeniu uszkodzenia wątroby leczenie należy przerwać i rozważyć procedurę przyspieszonej eliminacji leku. Ze względu na długi okres półtrwania teriflunomidu (średnio 8 miesięcy do stężenia <0,02 mg/L), eliminacja może trwać nawet do 2 lat bez interwencji.
aminotransferaza alaninowa, ciśnienie tętnicze krwi, dysfunkcja wątroby, działanie immunomodulacyjne, fingolimod, hipoproteinemia, interferon beta, krwinki białe, leflunomid, lek hepatotoksyczny, lek immunomodulujący, leukopenia, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, natalizumab, neuropatia obwodowa, octan glatirameru, okres półtrwania leku, pancytopenia, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja polekowa z eozynofilią, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, transaminaza pirogronianowo-glutaminowa, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zakażenie prątkami gruźlicy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żywa szczepionka atenuowana - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin + Tazobactam Eugia 2 g + 0,25 g
Preparat Piperacillin + Tazobactam Eugia (2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji) jest antybiotykiem beta-laktamowym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najcięższe powikłania obejmują rzekomobłoniaste zapalenie jelit oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, występujące u 1-10 na 10 000 pacjentów. Inne poważne działania niepożądane, takie jak pancytopenia, wstrząs anafilaktyczny czy zespół Stevensa-Johnsona, mają nieokreśloną częstość występowania. U pacjentów z mukowiscydozą obserwuje się zwiększoną częstość gorączki i wysypki. Ponadto, beta-laktamy mogą indukować encefalopatię i drgawki, co wymaga szczególnej uwagi u chorych z zaburzeniami neurologicznymi.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dreszcze, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, gorączka, hipokaliemia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, krwawienie z nosa, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Combsa, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie drożdżakami, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – AGARTHA 50 mg
Wildagliptyna (lek AGARTHA) jest dostępna w tabletkach po 50 mg i stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2. Standardowa dawka wynosi 100 mg na dobę, podzielona na 50 mg rano i 50 mg wieczorem, niezależnie od schematu terapeutycznego (monoterapia, skojarzenie z metforminą, tiazolidynodionem, insuliną lub pochodną sulfonylomocznika). Wyjątkiem jest terapia dwulekowa z pochodną sulfonylomocznika, gdzie zaleca się 50 mg raz na dobę rano, z możliwością zmniejszenia dawki sulfonylomocznika w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 100 mg. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, bez podwajania dawki w tym samym dniu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, górna granica normy, hipoglikemia, insulina, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, metformina, monoterapia, pochodna sulfonylomocznika, podanie doustne, schyłkowa niewydolność nerek, terapia dwulekowa, tiazolidynodion, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Bozentan – Przeciwwskazania stosowania
Bozentan, stosowany w dawce 125 mg w leczeniu nadciśnienia płucnego, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, umiarkowanym do ciężkiego zaburzeniem czynności wątroby (klasa B lub C wg Childa-Pugha) oraz u osób z aminotransferazami AspAT i/lub AlAT przekraczającymi trzykrotnie górną granicę normy przed rozpoczęciem terapii. Ponadto, jednoczesne stosowanie cyklosporyny A jest zabronione ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia bozentanu w osoczu i potencjalnych działań niepożądanych. Przed wdrożeniem leczenia konieczna jest szczegółowa ocena funkcji wątroby oraz dokładny wywiad alergiczny.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy wątrobowe, bozentan, cyklosporyna A, działanie niepożądane, działanie teratogenne, górna granica normy, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, klasyfikacja Childa-Pugha, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość, przeciwwskazanie w ciąży, stężenie w osoczu, toksyczność reprodukcyjna, wydolność wątroby, zaburzenie czynności wątroby