hepatotoksyczność
Hepatotoksyczność to zjawisko uszkodzenia wątroby wywołane przez substancje chemiczne, leki, suplementy diety lub toksyny. Wątroba, jako główny narząd odpowiedzialny za metabolizm i detoksykację, jest szczególnie narażona na działanie związków szkodliwych, co może prowadzić do różnych form uszkodzenia – od łagodnego podwyższenia enzymów wątrobowych po ciężką niewydolność narządu.
Mechanizmy hepatotoksyczności obejmują bezpośrednie uszkodzenie hepatocytów, reakcje immunologiczne, zaburzenia przepływu żółci czy stres oksydacyjny. Klinicznie może manifestować się jako ostre zapalenie wątroby, przewlekłe zapalenie, stłuszczenie, cholestaza lub nawet marskość. Wśród najczęstszych czynników hepatotoksycznych wymienia się leki (np. paracetamol w dużych dawkach, niektóre antybiotyki, statyny), alkohol, związki przemysłowe oraz niektóre suplementy ziołowe.
Diagnostyka hepatotoksyczności opiera się na ocenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, ALP, GGTP), stężenia bilirubiny, badaniach obrazowych oraz niekiedy biopsji wątroby. Kluczową rolę odgrywa dokładny wywiad dotyczący przyjmowanych substancji. Leczenie polega przede wszystkim na eliminacji czynnika toksycznego, wsparciu funkcji wątroby oraz w ciężkich przypadkach – terapii objawowej. W przypadku zatrucia paracetamolem stosuje się specyficzną odtrutkę – N-acetylocysteinę.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Mezavant 1200 mg
Lek Mezavant 1200 mg (mesalazyna) w formie tabletek dojelitowych o przedłużonym uwalnianiu, stosowany w leczeniu zapalenia jelita grubego, może wywoływać działania niepożądane, które wystąpiły u części z 3611 pacjentów objętych badaniami klinicznymi. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie jelita grubego (5,8%), ból brzucha (4,9%), ból głowy (4,5%), nieprawidłowe wyniki prób wątrobowych (2,1%), biegunka (2,0%) oraz nudności (1,9%). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zgodny z obserwowanym u dorosłych. Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów i narządów, w tym hematologiczne (np. trombocytopenia, agranulocytoza), immunologiczne (wstrząs anafilaktyczny), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka), a także zaburzenia wątroby i nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak podwyższone ciśnienie śródczaszkowe z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego, które może prowadzić do trwałej utraty wzroku, oraz ciężkie reakcje skórne SCARs wymagające natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie płuc, atopowe zapalenie skóry, badanie czynności wątroby, biegunka, ból brzucha, ból głowy, eozynofilowe zapalenie płuc, guz rzekomy mózgu, hepatotoksyczność, kamica moczowa, kamica żółciowa, łagodne nadciśnienie śródczaszkowe, leukopenia, mesalazyna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neuropatia, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, obrzęk twarzy, oligospermia, pancytopenia, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, polip odbytnicy, reakcja polekowa z eozynofilią, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, tabletka dojelitowa o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk atopowy, wzdęcia brzucha, zapalenie jelita grubego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Interakcje leku – Torvacard neo 20 mg
Atorwastatyna, substancja czynna Torvacard neo, jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4 oraz transportowana przez białka OATP1B1, OATP1B3, P-gp i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco podwyższają stężenie atorwastatyny w osoczu, zwiększając ryzyko miopatii, dlatego ich jednoczesne stosowanie należy unikać lub wymagać redukcji dawki i ścisłego monitorowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil) również podnoszą ekspozycję na lek, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać efekt terapeutyczny, zwłaszcza przy ryfampicynie, gdzie zaleca się jednoczesne podawanie i monitorowanie skuteczności. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję ogólnoustrojową, a stosowanie atorwastatyny z letermovirem i cyklosporyną jest przeciwwskazane.
amiodaron, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, erytromycyna, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, inhibitor białka transportowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, letermowir, miopatia, P-glikoproteina, pochodna kumaryny, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, telitromycyna, warfaryna, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Methofill 10 mg
Metotreksat, substancja czynna leku Methofill (tabletki 2,5 mg i 10 mg zawierające odpowiednio 12,5 mg i 50 mg laktozy jednowodnej), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na metotreksat lub składniki pomocnicze, zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina >5 mg/dl, tj. 85,5 µmol/l), ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), oraz u osób nadużywających alkohol ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Ponadto, niezalecane jest stosowanie u pacjentów z hipoplazją szpiku, leukopenią, małopłytkowością, istotną niedokrwistością, niedoborami odporności, ciężkimi zakażeniami (np. gruźlica, HIV), aktywnymi owrzodzeniami przewodu pokarmowego i jamy ustnej, a także u kobiet karmiących piersią i kobiet w ciąży ze względu na działanie teratogenne i przenikanie do mleka matki. Stosowanie żywych szczepionek jest przeciwwskazane podczas terapii metotreksatem z uwagi na ryzyko infekcji szczepionkowej.
działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, gruźlica, hepatotoksyczność, hipoalbuminemia, hipoplazja szpiku kostnego, infekcja oportunistyczna, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leukopenia, małopłytkowość, metotreksat, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość na metotreksat, niedobór odporności, niedokrwistość, niewydolność nerek, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie przewodu pokarmowego, stężenie bilirubiny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krwi, zakażenie HIV, zapalenie jamy ustnej, żywa szczepionka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lonamo 100 mg
Lonamo zawiera sytagliptynę, inhibitor DPP-4, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg, stosowany w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na zwiększeniu stężenia aktywnych inkretyn (GLP-1 i GIP), co prowadzi do glukozozależnej stymulacji wydzielania insuliny oraz hamowania sekrecji glukagonu, skutkując obniżeniem stężenia glukozy na czczo i po posiłku oraz redukcją HbA1c. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, sytagliptyna nie wywołuje hipoglikemii przy niskim stężeniu glukozy, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa terapii. Sytagliptyna jest wysoce selektywnym inhibitorem DPP-4, nie wpływającym na enzymy DPP-8 i DPP-9 w stężeniach terapeutycznych.
ataksja, chlorowodorek, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, duszność, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, GIP, GLP-1, glukagon, hemoglobina glikowana, hepatotoksyczność, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, kancerogenność, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, produkcja glukozy, rak wątroby, synteza insuliny, sytagliptyna, toksyczność reprodukcyjna, wydzielanie insuliny - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprom Max Sprint 400 mg
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) o dawce 400 mg w preparacie Ibuprom Max Sprint, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Ibuprofen może obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-blokery) oraz leków moczopędnych (hydrochlorotiazyd, furosemid), co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek. Istotne jest także monitorowanie stężenia digoksyny i litu w osoczu, gdyż ibuprofen może zwiększać ich toksyczność. W przypadku metotreksatu i zydowudyny konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych i funkcji nerek oraz czasu krwawienia.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, beta-bloker, choroba afektywna dwubiegunowa, ciprofloksacyna, cyklosporyna, digoksyna, działanie przeciwpłytkowe, fluoksetyna, furosemid, gastroprotekcja, heparyna drobnocząsteczkowa, hepatotoksyczność, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas gamma-aminomasłowy, lek hamujący agregację płytek, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, lit, metotreksat, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paroksetyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, takrolimus, warfaryna, zydowudyna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib G.L. Pharma
Leczenie sunitynibem wymaga ścisłego monitorowania ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane, w tym reakcje skórne (np. odbarwienie, pęcherze, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), które mogą być ciężkie i zagrażać życiu. Należy unikać jednoczesnego stosowania silnych induktorów i inhibitorów CYP3A4, gdyż wpływają one na stężenie leku w osoczu i jego skuteczność. Zgłaszano także zdarzenia krwotoczne (np. z przewodu pokarmowego, układu oddechowego, mózgu), które w niektórych przypadkach prowadziły do zgonu, szczególnie u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe. Do najczęstszych działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego należą biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha i zapalenie jamy ustnej, a u pacjentów z nowotworami jamy brzusznej możliwe są ciężkie powikłania, w tym perforacje. Monitorowanie parametrów hematologicznych (morfologia krwi) jest niezbędne ze względu na ryzyko neutropenii, małopłytkowości i niedokrwistości, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym krwotoków i zakażeń.
amylaza, encefalopatia hiperamonemiczna, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok płucny, lipaza, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutrofilia, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, sunitynib, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zator tętnicy płucnej, zawał mózgu, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pirfenidone Aurovitas 267 mg
Pirfenidone Aurovitas, stosowany w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) w dawce 2403 mg/dobę, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 1650 pacjentów, w tym długoterminowe obserwacje do 10 lat. Najczęściej występujące działania niepożądane to zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności (32,4% vs 12,2% placebo), biegunka (18,8% vs 14,4%) i niestrawność (16,1% vs 5,0%), a także wysypka (26,2% vs 7,7%) oraz reakcje nadwrażliwości na światło (9,3% vs 1,1%). Zmniejszenie apetytu (20,7% vs 8,0%) może prowadzić do istotnej utraty masy ciała, wymagającej interwencji. W badaniach fazy 3 oceniono 623 pacjentów, potwierdzając podobny profil bezpieczeństwa u chorych z zaawansowaną i niezaawansowaną postacią IPF. Monitorowanie parametrów wątrobowych jest kluczowe ze względu na ryzyko ciężkiego polekowego uszkodzenia wątroby, w tym przypadków śmiertelnych, oraz występowanie ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i zespół DRESS, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, anafilaksja, bilirubina całkowita, choroba refluksowa przełyku, fotoprotekcja, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, hiponatremia, idiopatyczne włóknienie płuc, nadwrażliwość na światło, obrzęk naczynioruchowy, odkrztuszanie, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcje skórne, rumień, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uderzenia gorąca, wysypka plamkowa, wysypka rumieniowa, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie żołądka, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sintrom 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa acenokumarolu wykazały zróżnicowany profil toksyczności zależny od gatunku zwierząt. Po jednorazowym podaniu doustnym lub dożylnym toksyczność była niska u myszy, szczurów i królików, natomiast u psów odnotowano wyższą toksyczność. W badaniach przewlekłych głównym narządem docelowym była wątroba, co jest charakterystyczne dla pochodnych kumaryny. Podanie dawek znacznie przekraczających terapeutyczne może prowadzić do krwotoków. Brak specyficznych badań dotyczących wpływu na reprodukcję i teratogenności, jednak na podstawie danych dla innych kumaryn wiadomo, że interferencja z witaminą K może powodować nieprawidłowości rozwojowe zarodka i płodu oraz krwotoki u noworodków narażonych in utero.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pramolan 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne opipramolu dichlorowodorku, substancji czynnej preparatu Pramolan, wykazały niską ostrą toksyczność, z dominującymi objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego przy dużych dawkach. W badaniach subchronicznych i chronicznych zaobserwowano toksyczność wielonarządową, obejmującą neurotoksyczność, hepatotoksyczność, uszkodzenia płuc, zmiany skórne oraz powstawanie zaćmy, jednak efekty te występowały przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Kompleksowe testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego, co potwierdza brak ryzyka mutacji genowych i aberracji chromosomowych związanych z opipramolem.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, hepatotoksyczność, neurotoksyczność, opipramol dichlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, Pramolan, toksyczność matczyna, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność subchroniczna, zaburzenie lękowe, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fordiab 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Fordiab, zawierający sytagliptynę (50 mg) w skojarzeniu z metforminą (850 mg lub 1000 mg), nie był poddany kompleksowym badaniom przedklinicznym jako preparat złożony, jednak dostępne dane wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach na psach, 16-tygodniowa terapia skojarzona nie wykazała dodatkowej toksyczności w porównaniu do monoterapii metforminą. Poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił około 6-krotność ekspozycji u ludzi, a dla metforminy około 2,5-krotność. Toksyczność narządowa sytagliptyny obserwowano u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotność narażenia klinicznego, natomiast neurotoksyczność u psów pojawiła się przy 23-krotnym przekroczeniu ekspozycji, z objawami takimi jak ataksja, drżenie i ślinienie. Nie stwierdzono genotoksyczności, a zwiększona częstość nowotworów wątroby u szczurów przy wysokich dawkach (>58x) była prawdopodobnie wtórna do hepatotoksyczności, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego przy marginesie bezpieczeństwa 19-krotności ekspozycji.
ataksja, badanie przedkliniczne, dyspnea, działanie rakotwórcze, ekspozycja ustrojowa, Fordiab, genotoksyczność, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, metformina, monoterapia metforminą, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, NOEL, profil bezpieczeństwa przedkliniczny, rak wątroby, rozrodczość, rozwój pourodzeniowy, rozwój siekaczy, sytagliptyna, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątroby, toksyczność wielokrotna, wskaźnik mleko/osocze, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Micafungin Zentiva
Mykafungina wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, w tym rozwoju ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz nowotworów wątrobowokomórkowych, co potwierdzono w badaniach przedklinicznych u szczurów przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej. W trakcie terapii obserwowano istotne podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz bilirubiny całkowitej, przekraczające trzykrotnie górną granicę normy, a także przypadki zapalenia i niewydolności wątroby, w tym śmiertelne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, przewlekłymi chorobami wątroby o charakterze przednowotworowym (marskość, zaawansowane włóknienie, wirusowe zapalenie wątroby), u noworodków oraz u osób przyjmujących jednocześnie leki hepatotoksyczne lub genotoksyczne. W przypadku utrzymującego się wzrostu AlAT/AspAT wskazane jest wczesne przerwanie leczenia, aby ograniczyć ryzyko adaptacyjnej regeneracji i potencjalnej kancerogenezy.
AlAT AspAT, bilirubina całkowita, choroba wątroby noworodków, dezoksycholan amfoterycyny B, hemoliza śródnaczyniowa, hepatotoksyczność, itrakonazol, marskość wątroby, mykafungina, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nifedypina, nowotwór wątrobowokomórkowy, powikłanie hemolityczne, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, syrolimus, toksyczna nekroliza naskórka, wirusowe zapalenie wątroby, włóknienie wątroby, wrodzony niedobór enzymatyczny, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca reakcja skórna, zmienione hepatocyty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Inegy 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy INEGY, zawierający ezetymib oraz symwastatynę, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w okresie ciąży i laktacji, przy czynnej chorobie wątroby oraz przy utrzymującym się, niewyjaśnionym wzroście aktywności aminotransferaz. Szczególną uwagę należy zwrócić na metabolizm symwastatyny w wątrobie, co zwiększa ryzyko hepatotoksyczności i miopatii w przypadku zaburzeń funkcji tego narządu. Zawartość laktozy w tabletkach waha się od 58,2 mg (10 mg + 10 mg) do 535,8 mg (10 mg + 80 mg), co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy.
aminotransferazy, antybiotyki makrolidowe, boceprewir, choroba wątroby, cyklosporyna, danazol, erytromycyna, ezetymib, fibraty, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, laktoza jednowodna, leki przeciwgrzybicze azolowe, lomitapid, miopatia, nadwrażliwość na leki, nefazodon, nelfinawir, pozakonazol, rabdomioliza, symwastatyna, telaprewir, telitromycyna, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Anapran EC 250 mg
Naproksen, substancja czynna Anapran EC, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Leki zobojętniające i cholestyramina opóźniają wchłanianie naproksenu, nie zmieniając jego biodostępności. Naproksen silnie wiąże się z białkami osocza, co może prowadzić do wypierania innych leków (pochodne hydantoiny, sulfonamidy, sulfonylomocznik) i zwiększenia ryzyka ich przedawkowania. Istotne jest monitorowanie pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna, heparyna), ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego i krwawień. Długotrwałe stosowanie naproksenu z kwasem acetylosalicylowym w małych dawkach może osłabiać działanie przeciwpłytkowe ASA. Jednoczesne stosowanie NLPZ zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym owrzodzeń przewodu pokarmowego i krwawień, zwłaszcza w połączeniu z kortykosteroidami lub lekami przeciwagregacyjnymi i SSRI.
antagonista receptora angiotensyny II, białko osocza, chinolon, cyklosporyna, drgawki, działanie drażniące, działanie sedatywne, furosemid, glikozyd nasercowy, hemofilia, heparyna, hepatotoksyczność, HIV, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, kortykosteroid, krwotok do stawu, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwagregacyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit, metotreksat, mifepriston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, owrzodzenie przewodu pokarmowego, płytka krwi, pochodna hydantoiny, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, SSRI, sulfonamid, takrolimus, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, warfaryna, wydalanie kanalikowe, zydowudyna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fluconazole Aurobindo
Flukonazol, stosowany w produkcie Fluconazole Aurobindo, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, ze względu na ryzyko kumulacji leku oraz potencjalne ciężkie toksyczne uszkodzenie wątroby, które może prowadzić do zgonu. W przypadku zaburzeń czynności wątroby konieczne jest monitorowanie parametrów wątrobowych, a w razie pojawienia się objawów takich jak znaczna astenia, jadłowstręt, nudności, wymioty czy żółtaczka, należy przerwać terapię. Flukonazol nie jest zalecany do leczenia grzybicy skóry owłosionej głowy ze względu na skuteczność poniżej 20%, a także brak precyzyjnych zaleceń dawkowania w kryptokokozie płucnej i skórnej oraz głębokich grzybicach endemicznych (parakokcydioidomkoza, sporotrychoza, histoplazmoza) z powodu ograniczonych danych klinicznych.
astenia, cytochrom CYP2C19, cytochrom CYP2C9, cytochrom CYP3A4, gryzeofulwina, grzybica endemiczna, grzybica powierzchowna, grzybica skóry owłosionej głowy, halofantryna, hepatotoksyczność, hipokaliemia, histoplazmoza, indeks terapeutyczny, jadłowstręt, ketokonazol, kryptokokoza, kryptokokoza płuc, laktoza jednowodna, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, nudności, parakokcydioidomkoza, prednizon, reakcja alergiczna skórna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, sporotrychoza limfatyczno-skórna, terfenadyna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze układowe, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartanum Teva B.V. 80 mg
Telmisartan, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo, z częstością działań niepożądanych wynoszącą odpowiednio 41,4% vs 43,9%. Nie zaobserwowano zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku czy rasy pacjenta. Do poważnych, choć rzadkich działań niepożądanych (≥1/10000 do <1/1000) należą reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy oraz ostra niewydolność nerek, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Najczęściej zgłaszane objawy dotyczą układu moczowego, oddechowego, nerwowego i pokarmowego, a szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia czynności wątroby u pacjentów japońskich, co sugeruje genetyczne predyspozycje do hepatotoksyczności.
badanie PRoFESS, bradykardia, dyspepsja, eozynofilia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nieprawidłowa czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, toksyczne uszkodzenie skóry, zaburzenia wątroby, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ścięgien, zapalenie zatok - Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvastatin Aurovitas 20 mg
Atorwastatyna Aurovitas jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4 oraz transportowana przez białka OATP1B1, OATP1B3, P-gp i BCRP, co determinuje jej farmakokinetykę i potencjalne interakcje lekowe. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki leku. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil) również podwyższają ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać jej efekt terapeutyczny, zwłaszcza przy ryfampicynie, która dodatkowo hamuje transporter OATP1B1. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ogólnoustrojową ekspozycję na atorwastatynę, a ich jednoczesne stosowanie wymaga zmniejszenia dawki i ścisłego monitorowania, przy czym połączenie letermowiru z cyklosporyną jest przeciwwskazane.
amiodaron, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, dysfagia, efawirenz, erytromycyna, ezetymib, fibrat, flukonazol, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, inhibitor białka transportowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kumaryna, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, letermowir, miopatia, P-glikoproteina, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A4, stężenie atorwastatyny, styrypentol, telitromycyna, warfaryna, wchłanianie leku, werapamil, worykonazol, wydalanie z żółcią, ziele dziurawca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abirateron Aristo 500 mg
Abirateron Aristo (abirateronu octan) jest stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego z przerzutami. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych fazy 3 (występujące u ≥10% pacjentów) to obrzęk obwodowy (23% vs. 17% placebo), hipokaliemia (18% vs. 8%), nadciśnienie tętnicze (22% vs. 16%), zakażenia dróg moczowych oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT). Ciężkie działania niepożądane stopnia 3 i 4 według CTCAE obejmowały hipokaliemię (6% vs. 1%), nadciśnienie tętnicze (7% vs. 5%) oraz obrzęk obwodowy (1% vs. 1%). Mechanizm działania abirateronu wiąże się z aktywnością mineralokortykosteroidową, co tłumaczy występowanie nadciśnienia, hipokaliemii i zastojów płynów, które można skutecznie kontrolować stosując jednocześnie kortykosteroidy. W badaniach wykluczono pacjentów z niepoddającym się leczeniu nadciśnieniem, istotnymi chorobami serca oraz niewydolnością serca klasy II-IV wg NYHA lub frakcją wyrzutową <50%.
abirateronu octan, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia, biegunka, bilirubina całkowita, choroba serca, dławica piersiowa, dusznica bolesna, działanie mineralokortykosteroidowe, frakcja wyrzutowa serca, górna granica normy, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niestrawność, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność wątroby, posocznica, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego z przerzutami, tachykardia, tętnicze zdarzenie zakrzepowe, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zakażenie dróg moczowych, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, złamanie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Curacne 40 mg 40 mg
Curacne 40 mg, zawierający 40 mg izotretynoiny w kapsułkach miękkich, posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie respektować dla zapewnienia bezpieczeństwa terapii. Izotretynoina jest silnie teratogenna, dlatego jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym niespełniających wymogów Programu Zapobiegania Ciąży. Ponadto lek nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na izotretynoinę, substancje pomocnicze (w tym olej sojowy 191,50 mg/kapsułkę) lub alergią na orzeszki ziemne. Przeciwwskazania obejmują także niewydolność wątroby, hiperlipidemię oraz hiperwitaminozę A, ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, pogorszenia profilu lipidowego oraz nasilenia objawów hiperwitaminozy. Izotretynoina jest również przeciwwskazana w skojarzeniu z tetracyklinami, witaminą A oraz innymi retynoidami ze względu na ryzyko nadciśnienia wewnątrzczaszkowego, kumulacji toksyczności i hiperwitaminozy.
acytretyna, alitretynoina, antybiotyki tetracyklinowe, compliance, depresja, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, hiperwitaminoza A, izotretynoina, myśli samobójcze, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność wątroby, olej sojowy, podwyższone enzymy wątrobowe, Program Zapobiegania Ciąży, retynoidy, stężenie lipidów, tetracykliny, zaburzenia nastroju, zaburzenia psychiczne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fluconazole Polfarmex 200 mg
Flukonazol, niezależnie od dawki (50 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, inne azole lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (od 80 mg do 160 mg w zależności od dawki). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z nietolerancją laktozy. Przeciwwskazania obejmują także istotne interakcje lekowe, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak terfenadyna (przy dawkach flukonazolu ≥400 mg/dobę), cyzapryd, astemizol, pimozyd, chinidyna i erytromycyna. Hamowanie CYP3A4 przez flukonazol może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków, co skutkuje ryzykiem groźnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes.
antybiotyk makrolidowy, astemizol, chinidyna, cytochrom P450, cyzapryd, dysfagia, erytromycyna, flukonazol, hepatotoksyczność, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, laktoza jednowodna, leczenie przeciwgrzybicze, lek antyarytmiczny, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, odstęp QT, pimozyd, terapia flukonazolem, terfenadyna, torsade de pointes, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie rytmu serca, związek azolowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin MSN 40 mg
Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej metabolizm nie jest istotnie zależny od cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z tym układem enzymatycznym. Jednakże, inhibitory transporterów, takie jak cyklosporyna (7-krotny wzrost AUC) oraz inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir powodujące 3,1-krotny wzrost AUC i 7-krotny wzrost Cₘₐₓ), znacząco zwiększają ekspozycję na rozuwastatynę, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Gemfibrozyl podwaja Cₘₐₓ i AUC rozuwastatyny, a jednoczesne stosowanie dawki 40 mg z fibratami jest przeciwwskazane. Kwas fusydynowy i tikagrelor również zwiększają ryzyko działań niepożądanych mięśniowych i nefrotoksyczności, co wymaga monitorowania kinazy kreatynowej i funkcji nerek. Leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cₘₐₓ o 30%, co należy uwzględnić w planowaniu terapii.
antagonista witaminy K, atazanawir, BCRP, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, erytromycyna, ezetymib, fibrat, fostamatinib, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, INR, kampatynib, kinaza kreatynowa, klopidogrel, kwas fusydynowy, lek przeciw nadkwaśności, lopinawir, mialgia, miopatia, niewydolność nerek, OATP1B1, ombitaswir, rabdomioliza, regorafenib, sofosbuwir, teryflunomid, tikagrelor, welpataswir, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rosutrox 10 mg
Przedawkowanie rozuwastatyny (lek Rosutrox) nie posiada ustalonego protokołu terapeutycznego, dlatego postępowanie opiera się na monitorowaniu i leczeniu objawowym. Kluczowe jest ścisłe monitorowanie czynności wątroby (enzymy ALT, AST) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), które mogą ulec znacznemu podwyższeniu wskutek hepatotoksyczności i miotoksyczności. Objawy przedawkowania obejmują hepatotoksyczność (żółtaczka, ból w prawym podżebrzu), miopatię/rabdomiolizę (bóle mięśniowe, podwyższony poziom CK, mioglobinuria), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, parestezje), zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz nefrotoksyczność (białkomocz, podwyższony poziom kreatyniny, zmniejszenie GFR). W ciężkich przypadkach konieczne jest leczenie podtrzymujące, w tym odpowiednie nawodnienie i hospitalizacja.
białkomocz, działanie nefrotoksyczne, enzymy wątrobowe, hemodializa, hepatocyt, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, leczenie nerkozastępcze, mioglobinuria, miopatia, miotoksyczność, ostra niewydolność nerek, parestezja, rabdomioliza, Rosutrox, rozuwastatyna, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia elektrolitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Larus 20 mg
Przedawkowanie atorwastatyny (substancji czynnej leku Larus 20 mg) nie posiada specyficznego antidotum, a leczenie ma charakter wyłącznie objawowy i podtrzymujący funkcje życiowe. Kluczowe jest monitorowanie parametrów czynności wątroby (AspAT, AlAT) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) w surowicy, co pozwala na wczesne wykrycie hepatotoksyczności i uszkodzeń mięśni, takich jak rabdomioliza. Hemodializa nie jest skuteczna ze względu na wysokie wiązanie atorwastatyny z białkami osocza, co ogranicza eliminację leku tą metodą. Standardowe postępowanie obejmuje płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego oraz leczenie objawowe, a w ciężkich przypadkach intensywną terapię z monitorowaniem funkcji życiowych.
aminotransferazy, atorwastatyna, cytochrom P450, enzymy wątrobowe, hemodializa, hepatotoksyczność, hipotensja, kinaza kreatynowa, klirens leku, Larus, mioglobina, mioglobinuria, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, przedawkowanie statyn, rabdomioliza, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie mięśni, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlator 10 mg + 10 mg
Lek Amlator, będący kombinacją atorwastatyny i amlodypiny w dawkach 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa wynikający z działań niepożądanych obu składników. Najczęściej obserwowane działania niepożądane amlodypiny obejmują senność, zawroty głowy, bóle głowy, kołatanie serca, uderzenia gorąca, nudności oraz obrzęki, zwłaszcza obrzęk kostek, co jest związane z jej działaniem wazodylatacyjnym. Atorwastatyna charakteryzuje się dobrą tolerancją, jednak w badaniach klinicznych z udziałem 16066 pacjentów odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny versus 4% w grupie placebo, co podkreśla konieczność monitorowania pacjentów. Profil działań niepożądanych klasyfikuje się według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000), co umożliwia precyzyjną ocenę ryzyka podczas terapii.
atorwastatyna i amlodypina, bezpieczeństwo farmakoterapii, bloker kanałów wapniowych, ból brzucha, ból głowy, diagnostyka różnicowa, dyslipidemia, działanie wazodylatacyjne, hepatotoksyczność, kołatanie serca, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność serca, nudności, obrzęk, obrzęk kostek, obrzęk obwodowy, ośrodkowy układ nerwowy, raport spontaniczny, senność, tolerancja leczenia, uderzenia gorąca, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Accord 600 mg
Darunavir Accord jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na darunawir lub substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (do 113,90 mg w tabletce 600 mg) oraz glikol propylenowy (do 83,33 mg w tabletce 600 mg). Nie zaleca się stosowania u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia leku i hepatotoksyczności. Ponadto, darunavir w połączeniu z małą dawką rytonawiru jest silnym inhibitorem CYP3A, co wyklucza jednoczesne stosowanie z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanymi przez ten enzym, np. alfuzosyną, dapoksetyną, amiodaronem, beprydylem, dronedaronem, iwabradyną, chinidyną, ranolazyną, tikagrelorem, astemizolem, terfenadyną, kolchicyną (przy zaburzeniach nerek/wątroby), pochodnymi alkaloidów sporyszu, elbaswirem z grazoprewirem, cyzaprydem, domperidonem, nalokseggolem, a także lekami psychiatrycznymi jak lurazydon, pimozyd, kwetiapina i sertindol. Takie interakcje mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym zaburzeń rytmu serca, miotoksyczności, nasilenia sedacji czy ryzyka krwawień.
alfuzosyna, alkaloidy sporyszu, amiodaron, astemizol, awanafil, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyzapryd, dapoksetyna, darunawir, domperydon, elbaswir z grazoprewirem, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, kolchicyna, kwetiapina, lomitapid, lopinawir z rytonawirem, lowastatyna, lurazydon, midazolam, miopatia, nadwrażliwość na darunawir, naloksegol, odstęp QT, pimozyd, rabdomioliza, ryfampicyna, sertindol, skala Child-Pugh, syldenafil, symwastatyna, terfenadyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, torsade de pointes, triazolam, ziele dziurawca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Axocar 10 mg + 80 mg
Lek Axocar, zawierający ezetymib i symwastatynę w dawkach od 10 mg + 10 mg do 10 mg + 80 mg, posiada istotne przeciwwskazania kliniczne, które należy bezwzględnie respektować. Przede wszystkim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (od 51,6 mg do 483,0 mg w zależności od dawki). Nie należy stosować go w okresie ciąży i laktacji ze względu na ryzyko teratogenne wynikające z hamowania syntezy cholesterolu. Ponadto, u pacjentów z czynną chorobą wątroby lub niewyjaśnionym wzrostem aminotransferaz stosowanie Axocar jest przeciwwskazane z powodu ryzyka hepatotoksyczności i zaburzonego metabolizmu symwastatyny.
antybiotyk makrolidowy, ciąża i karmienie piersią, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, danazol, erytromycyna i klarytromycyna, ezetymib i symwastatyna, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, laktoza jednowodna, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lomitapid, miopatia i rabdomioliza, nadwrażliwość na substancje czynne, syntetyczny steroid, terapia hipolipemizująca, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon substancji czynnych
Walproinian magnezu – Przeciwwskazania stosowania
Walproinian magnezu, substancja czynna preparatu Dipromal, jest stosowany w terapii padaczki oraz choroby afektywnej dwubiegunowej, jednak jego podanie wymaga uwzględnienia licznych przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, obecność porfirii, a także choroby wątroby (zarówno aktualne, jak i przebyte), ciężkie zaburzenia czynności wątroby i trzustki oraz choroby wątroby w wywiadzie rodzinnym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hepatotoksyczności, zwłaszcza u pacjentów, których rodzeństwo zmarło z powodu niewydolności wątroby podczas terapii walproinianem. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami mitochondrialnymi związanymi z mutacjami genu POLG, w tym u dzieci poniżej 2. roku życia z podejrzeniem tych zaburzeń, oraz u kobiet w ciąży lub w wieku rozrodczym bez spełnienia warunków programu zapobiegania ciąży ze względu na wysokie ryzyko teratogenne.
choroba afektywna dwubiegunowa, choroba wątroby, Dipromal, hepatotoksyczność, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, padaczka, polimeraza gamma, porfiria, Program Zapobiegania Ciąży, substancja czynna, teratogenność, walproinian magnezu, zaburzenie czynności trzustki, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie mitochondrialne, zespół Alpersa-Huttenlochera - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Micafungin Viatris 50 mg
Micafungin Viatris to lek przeciwgrzybiczy dostępny w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, zawierający mykafunginę sodową w dawkach 50 mg i 100 mg, co odpowiada stężeniom 10 mg/ml i 20 mg/ml po rekonstytucji. Wskazania obejmują leczenie inwazyjnej kandydozy u dorosłych, młodzieży ≥16 lat oraz osób starszych, a także kandydozy przełyku wymagającej terapii dożylnej. Ponadto lek jest stosowany profilaktycznie u pacjentów po alogenicznym przeszczepie krwiotwórczych komórek macierzystych oraz u osób z przewidywaną neutropenią (< 500 komórek/µl) trwającą ≥10 dni. U dzieci i młodzieży poniżej 16 lat wskazania ograniczają się do leczenia inwazyjnej kandydozy i profilaktyki w tych samych grupach ryzyka, bez zastosowania w kandydozie przełyku.
bezwzględna liczba neutrofilów, Candida, hepatotoksyczność, inwazyjna kandydoza, kandydoza przełyku, koncentrat roztworu do infuzji, leczenie dożylne, lek przeciwgrzybiczy, mykafungina, mykafungina sodowa, neutropenia, nowotwór wątroby, profilaktyka zakażeń, przeszczep alogenicznych krwiotwórczych komórek macierzystych, terapia parenteralna, zakażenie Candida, zakażenie systemowe