AUC

Area Under the Curve (AUC) to parametr statystyczny używany w medycynie do oceny skuteczności diagnostycznej testów i wartości predykcyjnej biomarkerów. Najczęściej odnosi się do obszaru pod krzywą ROC (Receiver Operating Characteristic), która obrazuje zależność między czułością a swoistością testu diagnostycznego.

W farmakologii klinicznej AUC (Area Under the plasma Concentration-time curve) oznacza pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu. Parametr ten jest kluczowy w badaniach biorównoważności leków i farmakokinetyce, pozwalając na ocenę całkowitej ekspozycji organizmu na substancję czynną po podaniu pojedynczej dawki.

Wartość AUC ma istotne znaczenie w doborze dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie metabolizm i wydalanie substancji czynnych mogą być zmienione. W onkologii i innych dziedzinach medycyny parametr ten służy również do monitorowania odpowiedzi na leczenie i dostosowywania protokołów terapeutycznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ApoAmlo 5 mg

Amlodypina charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością wynoszącą 64-80% i osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy po 6-12 godzinach. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~97,5%) oraz dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm amlodypiny zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, a okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 35-50 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 10% substancji niezmienionej i 60% metabolitów, co ma znaczenie przy dostosowywaniu dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.
amlodypina, AUC, biodostępność, eliminacja przez nerki, farmakokinetyka, klirens doustny, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osobnicza zmienność, pacjent w podeszłym wieku, parametry farmakokinetyczne, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Acix 500 500 mg

Acyklowir jest eliminowany głównie przez aktywne wydzielanie kanalikowe w nerkach, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Leki takie jak probenecyd i cymetydyna hamują ten mechanizm, prowadząc do zwiększenia AUC acyklowiru i zmniejszenia jego wydalania nerkowego, choć zwykle nie wymaga to zmiany dawkowania ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru. Jednoczesne stosowanie mykofenolanu mofetylu powoduje wzrost AUC zarówno acyklowiru, jak i nieaktywnego metabolitu mykofenolanu, co wymaga monitorowania funkcji nerek. Acyklowir zwiększa również stężenie teofiliny w osoczu o około 50%, co uzasadnia konieczność monitorowania jej poziomu podczas terapii skojarzonej. W przypadku litu, szczególnie przy dożylnym podaniu acyklowiru, istnieje wysokie ryzyko toksyczności, dlatego wskazane jest kontrolowanie stężenia litu w surowicy.
acyklowir, AUC, cyklosporyna, cymetydyna, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lit, metabolit leku, metabolizm wątrobowy, mykofenolan mofetylu, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, przedział terapeutyczny, takrolimus, teofilina, terapia skojarzona, toksyczność leku, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatinib LEK-AM 400 mg

Imatynib charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz silnym wiązaniem z białkami osocza (95%), głównie albuminami i kwaśną alfa-glikoproteiną. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a głównym metabolitem jest pochodna N-demetylowa piperazyny, stanowiąca 16% AUC związku macierzystego. Okres półtrwania imatynibu wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Po podaniu doustnym około 81% dawki jest wydalane w ciągu 7 dni, głównie z kałem (68%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%), z czego 25% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Kumulacja leku przy wielokrotnym podawaniu wynosi 1,5-2,5-krotnie w stanie równowagi.
AGP, AUC, badania in vitro, biodostępność bezwzględna, biotransformacja imatynibu, Cmax, CML, CYP3A4, dystrybucja leku, farmakokinetyka populacyjna, GIST, imatynib, inhibitor kompetycyjny, kwaśna alfa-glikoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, mikrosomy wątrobowe, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa piperazyny, powierzchnia ciała, przerzuty nowotworowe wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Urimper 4 mg

Tolterodyna w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się opóźnionym osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (około 4 godziny, zakres 2-6 godzin) oraz okresem półtrwania zależnym od fenotypu metabolicznego pacjenta: około 6 godzin u osób intensywnie metabolizujących (CYP2D6 aktywny) i około 10 godzin u słabo metabolizujących (niedobór CYP2D6). Biodostępność leku wynosi 17% u metabolizujących intensywnie i 65% u słabo metabolizujących. Tolterodyna i jej aktywny metabolit 5-hydroksymetylowy wiążą się głównie z orozomukoidem, z frakcją wolną odpowiednio 3,7% i 36%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, jest metabolizowany głównie przez CYP2D6 do aktywnego metabolitu, a następnie do kwasu 5-karboksylowego i jego pochodnych, które stanowią większość wydalanych metabolitów (51% i 29% w moczu). Stan stacjonarny osiągany jest po 4 dniach stosowania, a przyjmowanie pokarmu nie wpływa na biodostępność.
AUC, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom CYP2D6, dawka terapeutyczna, dealkilacja, działanie kliniczne, eliminacja, farmakokinetyka, GFR, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens inuliny, klirens tolterodyny, marskość wątroby, metabolit 5-hydroksymetylowy, metabolit karboksylowany, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, orozomukoid, pochodna 5-hydroksymetylowa, polimorfizm enzymatyczny, stan stacjonarny, tolterodyna, wiązanie z białkami osocza, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Aurovitas 80 mg

Telmisartan wykazuje zmienną, ale stosunkowo szybką absorpcję z przewodu pokarmowego, z biodostępnością około 50%. Przyjmowanie leku z pokarmem powoduje umiarkowane zmniejszenie AUC0-∞ (6-19%), jednak nie wpływa to istotnie na skuteczność terapeutyczną. Farmakokinetyka telmisartanu charakteryzuje się nieliniowością, szczególnie w zakresie Cmax i AUC przy dawkach powyżej 40 mg. Lek silnie wiąże się z białkami osocza (>99,5%), a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 500 l, co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie do glukuronidów, które są farmakologicznie nieaktywne. Telmisartan jest eliminowany głównie z kałem w postaci niezmienionej, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1%), a okres półtrwania w fazie eliminacji przekracza 20 godzin, bez klinicznie istotnej kumulacji przy zalecanych dawkach.
alfa-1-glikoproteina, AUC, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia, dysfagia, hemodializa, klirens osoczowy, krzywa wykładnicza, nadciśnienie tętnicze, nieliniowość farmakokinetyki, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, pochodne glukuronidowe, pole powierzchni pod krzywą, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin Polpharma 50 mg

Sytagliptyna, podawana doustnie w dawce 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 950 nM w czasie 1-4 godzin (Tmax). Pole pod krzywą stężenia (AUC) wynosi średnio 8,52 µM•hr, a biodostępność bezwzględna leku to około 87%. Lek wykazuje liniowy wzrost AUC proporcjonalny do dawki, natomiast Cmax rośnie bardziej niż proporcjonalnie, a stężenie po 24 godzinach (C24h) mniej niż proporcjonalnie. Objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Sytagliptyna jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79% dawki), z metabolizmem ograniczonym do około 16% dawki, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min, z aktywnym wydzielaniem kanalikowym, w którym uczestniczą transportery hOAT-3 i glikoproteina P. Hemodializa usuwa około 13,5% dawki podczas 3-4 godzinnej sesji.
AUC, biodostępność sytagliptyny, BMI, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, glikoproteina p, hOAT-3, inhibitor DPP-4, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, metabolizm leku, OAT1, objętość dystrybucji, OCT2, okres półtrwania, PEPT1/2, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, Tmax, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby, zależność PK/PD
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxodil Combo (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę dostarczoną

Oxodil Combo to preparat złożony zawierający budezonid (160 µg) i formoterol fumaranu dwuwodnego (4,5 µg) w jednej dawce wziewnej. Farmakokinetyka obu substancji wykazuje szybkie wchłanianie – maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest odpowiednio po 30 minutach (budezonid) i 10 minutach (formoterol). Odkładanie się leku w płucach wynosi 32-44% dla budezonidu oraz 28-49% dla formoterolu, a biodostępność ogólnoustrojowa to około 49% i 61%. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 90%, formoterol w 50%, a ich objętość dystrybucji wynosi odpowiednio 3 l/kg i 4 l/kg. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min dla budezonidu i 1,4 l/min dla formoterolu, z okresem półtrwania 4 godziny dla budezonidu (po podaniu dożylnym) i 17 godzin dla formoterolu. Metabolizm budezonidu odbywa się głównie przez CYP3A4, natomiast formoterol jest unieczynniany głównie przez sprzęganie, bez istotnych interakcji metabolicznych między substancjami.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biorównoważność, budezonid, choroba wątroby, CYP3A4, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, formoterol, interakcje farmakokinetyczne, klirens ogólnoustrojowy, kortyzol, metabolity O-demetylowane, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, sprzęganie, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, związki sprzężone
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pazopanib Accord 200 mg

Pazopanib, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, charakteryzuje się umiarkowanym tempem wchłaniania z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 19 ± 13 µg/ml po pojedynczej dawce 800 mg, z medianą czasu do osiągnięcia Cmax wynoszącą 3,5 godziny. Pole pod krzywą (AUC0-∞) wynosi około 650 ± 500 µg·h/ml, a efekt kumulacji przy codziennym stosowaniu zwiększa AUC0-T od 1,23 do 4 razy. Dawki powyżej 800 mg nie zwiększają proporcjonalnie ekspozycji, co wskazuje na nasycenie wchłaniania. Podanie leku z posiłkiem podwaja AUC i Cmax, dlatego zaleca się przyjmowanie pazopanibu co najmniej godzinę przed lub dwie godziny po posiłku. Rozkruszenie tabletki 400 mg zwiększa biodostępność (AUC(0-72) o 46%, Cmax dwukrotnie) i skraca czas do Cmax o około 2 godziny. Lek wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, jest substratem P-gp i BCRP, a metabolizowany głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8. Aktywność farmakologiczna zależy głównie od niezmienionego leku, gdyż metabolity stanowią tylko 6% ekspozycji i mają mniejszą aktywność. Okres półtrwania wynosi około 30,9 godziny, eliminacja odbywa się głównie z kałem, z minimalnym (<4%) wydalaniem przez nerki.
aktywność AlAT, AUC, białko oporności raka piersi, bilirubina całkowita, biodostępność, chlorowodorek pazopanibu, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CYP2C8, glikoproteina p, guz lity, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, komórka śródbłonka, kumulacja leku, maksymalna tolerowana dawka, metabolit leku, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powierzchnia ciała, profil farmakokinetyczny, stężenie bilirubiny, stężenie leku w osoczu, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, VEGF, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml (30 000 j.m. (300 mg)/3 ml)

Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach. Aktywność anty-Xa jest liniowo zależna od dawki, osiągając wartości około 0,2 j.m./ml po 2000 j.m. (20 mg), 0,4 j.m./ml po 4000 j.m. (40 mg), 1,0 j.m./ml po 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml po 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Po wielokrotnym podaniu dawki 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę, stan stacjonarny osiągany jest w 3-4 dniu, z maksymalnym stężeniem około 1,2 j.m./ml i okresem półtrwania około 7 godzin. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnym stężeniem 0,13-0,19 j.m./ml w zależności od dawki. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 litra, a metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację. Klirens anty-Xa jest niski (0,74 l/h), a eliminacja jednofazowa z okresem półtrwania około 5-7 godzin. Wydalanie nerkowe stanowi około 40% dawki, z klirensem nerkowym aktywnych metabolitów na poziomie 10%.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność bezwzględna, bolus dożylny, ciężkie zaburzenia czynności nerek, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, okres półtrwania, podanie dożylne, schemat dawkowania, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wstrzyknięcie podskórne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rupaller 10 mg

Rupatadyna, podawana doustnie w dawce 10 mg (jako fumaran), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax około 0,75 godziny oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 10-20 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po jednorazowej dawce 10 mg wynosi średnio 2,6 ng/ml, a po dawce 20 mg wzrasta do 4,6 ng/ml. Przy stosowaniu wielokrotnym (10 mg raz na dobę przez 7 dni) Cmax wzrasta do 3,8 ng/ml. Okres półtrwania w fazie eliminacji u osób młodych wynosi 5,9 godziny, a u osób starszych wydłuża się do 8,7 godziny, co wiąże się z obniżoną aktywnością enzymów wątrobowych. Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (98,5-99%). Spożycie pokarmu zwiększa AUC o około 23% i wydłuża Tmax o około 1 godzinę, jednak nie wpływa istotnie na Cmax ani na efektywność kliniczną, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków.
aktywność farmakologiczna, AUC, Cmax, CYP 3A4, cytochrom P450, desloratadyna, dostępność biologiczna, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja, farmakokinetyka liniowa, fumaran, hydroksylowana pochodna, izotop 14C, lek przeciwhistaminowy, metabolit, metabolizm, mikrosom wątrobowy, model dwuwykładniczy, okres półtrwania eliminacji, podanie doustne, rupatadyna, stężenie maksymalne w osoczu, substancja czynna, Tmax, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Romazic 15 mg

Rozuwastatyna, dostępna w dawkach 15 mg i 30 mg (Romazic), charakteryzuje się niską biodostępnością około 20% oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) około 5 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6 w mniejszym stopniu. Metabolity N-demetylowane zachowują aktywność biologiczną, choć są około 50% mniej aktywne niż związek macierzysty, natomiast laktonowe pochodne są nieaktywne klinicznie. Lek hamuje ponad 90% aktywności reduktazy HMG-CoA, co stanowi podstawę jego działania w terapii dyslipidemii. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę bez ryzyka kumulacji. Eliminacja odbywa się głównie przez wątrobę i kał (~90%), z niewielkim udziałem nerek (~5%).
albumina, AUC, BCRP, biodostępność, cholesterol LDL, ciężka niewydolność nerek, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dyslipidemia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, genotyp, genotypowanie, hepatocyt, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lakton, metabolit, metabolizm leku, N-demetylacja, OATP-C, OATP1B1, okres półtrwania leku, osocze, pacjent dializowany, podanie doustne, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wychwyt wątrobowy, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eplenocard 25 mg

Eplerenon, selektywny antagonista aldosteronu, wykazuje biodostępność doustną na poziomie 69% przy dawce 100 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 1,5-2 godzinach. Parametry farmakokinetyczne (Cmax, AUC) rosną liniowo w zakresie dawek 10-100 mg, natomiast powyżej 100 mg obserwuje się nieliniowość. Stan stacjonarny osiągany jest po 2 dniach stosowania. Lek wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~50%), głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji wynosi 42-90 litrów. Eplerenon jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, bez aktywnych metabolitów w osoczu, a eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową (67% z moczem, 32% z kałem), z okresem półtrwania 3-6 godzin i klirensem osoczowym około 10 l/h. Wchłanianie leku nie jest zależne od przyjmowania pokarmu, co ułatwia stosowanie kliniczne.
alfa-1-glikoproteina, antagonista aldosteronu, AUC, badanie EPHESUS, biodostępność, CYP3A4, dystrybucja leku, farmakokinetyka, hemodializa, hipoalbuminemia, interakcja lekowa, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wydalanie nerkowe
Leksykon substancji czynnych
Epirubicyna – Interakcje

Epirubicyna, stosowana w terapii skojarzonej z innymi cytostatykami, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie toksyczności szpikowej, hematologicznej oraz działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, które mogą mieć charakter addytywny. Ryzyko kardiotoksyczności jest zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna, taksany (paklitaksel, docetaksel) oraz podczas radioterapii okolicy śródpiersia. Trastuzumab, ze względu na długi okres półtrwania (do 7 miesięcy), wymaga unikania podawania epirubicyny w tym czasie lub ścisłego monitorowania czynności serca. Metabolizm epirubicyny w wątrobie jest modyfikowany przez leki takie jak cymetydyna (zwiększająca AUC o 50%), co wymaga odstawienia cymetydyny na czas terapii. Paklitaksel podany przed epirubicyną zwiększa stężenie leku i jego metabolitów, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 24-godzinnego odstępu między podaniami oraz naprzemienne schematy leczenia.
amidopiryna, antagonista kanału wapniowego, antracyklina, AUC, chinina, chloramfenikol, cisplatyna, cyklofosfamid, cymetydyna, deksrazoksan, dekswerapamil, difenylohydantoina, docetaksel, działanie addytywne, działanie diuretyczne, działanie mielosupresyjne, epirubicyna, fluorouracyl, hematopoeza, heparyna, hiperurykemia, immunosupresja, interakcja fizykochemiczna, interferon alfa-2b, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, lek przeciwretrowirusowy, mielosupresja, morfologia krwi, neuropatia, nudności i wymioty, paklitaksel, radioterapia śródpiersia, sulfonamid, szczepionka przeciw polio, szczepionka żywa, szpik kostny, taksan, toksyczność szpikowa, trastuzumab
Leksykon leków
Interakcje leku – Sonlax 7,5 mg

Zopiklon, substancja czynna produktu Sonlax 7,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie zopiklonu z alkoholem, co prowadzi do synergistycznego nasilenia działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), manifestującego się nasileniem sedacji, zaburzeniami koordynacji, osłabieniem funkcji poznawczych, a w skrajnych przypadkach depresją oddechową. Wartość AUC zopiklonu wzrasta o około 80% w obecności inhibitora CYP3A4, erytromycyny, co wymaga redukcji dawki i ścisłego monitoringu działań niepożądanych. Ponadto, zopiklon nasila działanie leków o działaniu hamującym na OUN, takich jak neuroleptyki, anksjolityki, opioidy, leki przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe, przeciwhistaminowe oraz leki do znieczulenia ogólnego, co może prowadzić do nadmiernej sedacji i zwiększonego ryzyka powikłań, zwłaszcza u osób starszych.
anksjolityk, AUC, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja OUN, erytromycyna, euforia, fenytoina, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek uspokajający, lek zwiotczający mięśnie, metabolizm wątrobowy, neuroleptyk, opioidowy lek przeciwbólowy, pole pod krzywą stężenia, ryfampicyna, Sonlax, uzależnienie psychiczne, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Silodosin Accord 4 mg

Sylodosyna, aktywny składnik Silodosin Accord, jest intensywnie metabolizowana głównie przez CYP3A4, dehydrogenazę alkoholową oraz UGT2B7, a także jest substratem P-glikoproteiny, co warunkuje liczne potencjalne interakcje lekowe. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg), itrakonazol, rytonawir i cyklosporyna, powodują znaczące zwiększenie maksymalnego stężenia sylodosyny (Cmax) o 3,7-krotnie oraz całkowitej ekspozycji (AUC) o 3,1-krotnie, co wyklucza ich jednoczesne stosowanie. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. diltiazem, zwiększają AUC sylodosyny o około 30% bez wpływu na Cmax i okres półtrwania, co nie wymaga korekty dawki. Równoczesne stosowanie sylodosyny z innymi antagonistami receptorów α1-adrenergicznych jest niewskazane ze względu na ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego i działań niepożądanych. Interakcje farmakodynamiczne z inhibitorami PDE-5 (syldenafil 100 mg, tadalafil 20 mg) powodują nieistotne klinicznie obniżenie ciśnienia tętniczego (5-15 mmHg skurczowego, 0-10 mmHg rozkurczowego u pacjentów >65 r.ż.) oraz nieznacznie częstsze pozytywne testy ortostatyczne, bez objawów niedociśnienia ortostatycznego.
antagonista receptora alfa-adrenergicznego, antagonista receptorów alfa1A-adrenergicznych, antagonista wapnia, AUC, barbiturat, beta-adrenolityk, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE-5, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ryfampicyna, rytonawir, substancja czynna, syldenafil, tadalafil, UGT2B7, układ renina-angiotensyna, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Enalapryl – Właściwości farmakokinetyczne

Enalapryl, jako inhibitor ACE, charakteryzuje się szybką i efektywną farmakokinetyką po podaniu doustnym, z biodostępnością około 60% i osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy po około 1 godzinie. Po wchłonięciu ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnego metabolitu enalaprylatu, którego maksymalne stężenie pojawia się po około 4 godzinach, a efektywny okres półtrwania wynosi 11 godzin u dorosłych i 14 godzin u dzieci. Enalaprylat wiąże się z białkami osocza w około 60%, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 40% dawki w postaci enalaprylatu i 20% w formie niezmienionej. W przypadku niewydolności nerek obserwuje się znaczące zwiększenie ekspozycji na lek (AUC wzrasta dwukrotnie przy klirensie kreatyniny 40-60 ml/min i ośmiokrotnie przy klirensie ≤ 30 ml/min), co wymaga dostosowania dawkowania. Enalaprylat jest dializowalny, z klirensem dializy wynoszącym 62-64 ml/min, co ma znaczenie kliniczne w przypadku przedawkowania lub leczenia pacjentów dializowanych.
AUC, biodostępność doustna, biodostępność enalaprylu, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450, efektywny okres półtrwania, enalapryl maleinian, enalaprylat, hemodializa, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens dializy, klirens kreatyniny, metabolit, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, okres półtrwania, przedawkowanie leku, przewód pokarmowy, równowaga dynamiczna, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Calcium folinate Sandoz 10 mg/ml

Calcium folinate Sandoz 10 mg/ml, zawierający folinian wapnia jako racemat kwasu folinowego, wykazuje szybkie osiąganie maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) po podaniu dożylnym, już w ciągu 10 minut, co świadczy o szybkim rozprowadzeniu leku. Dostępność biologiczna po podaniu domięśniowym jest porównywalna do dożylnej, jednak Cmax jest niższe. Po podaniu dawki 25 mg, AUC dla aktywnej formy L-5-formylo-THF wynosi 28,4 ± 3,5 mg × min/l, a dla metabolitu 5-metylo-THF 129 ± 11 mg × min/l. Stężenie nieaktywnego izomeru D przewyższa stężenie formy L, co ma znaczenie dla farmakokinetyki i działania terapeutycznego.
AUC, dostępność biologiczna, dostępność układowa, eliminacja jelitowa, enancjomer aktywny, folinian wapnia, formylotetrahydrofolian, kinetyka eliminacji, kwas 5-metylotetrahydrofoliowy, kwas folinowy, L-5-formylotetrahydrofolian, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, racemat, roztwór do wstrzykiwań, stężenie leku w surowicy, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elvanse 30 mg

Lisdeksamfetaminy dimezylan (Elvanse) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax dla lisdeksamfetaminy około 1 godziny, a dla aktywnej deksamfetaminy około 3,5 godziny u dzieci z ADHD (6-12 lat) po dawkach 30-70 mg. Wartości AUC i Cmax deksamfetaminy nie ulegają istotnym zmianom po podaniu z pokarmem, choć posiłek bogaty w tłuszcze wydłuża Tmax z 3,8 do 4,7 godziny. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 30-70 mg, bez akumulacji po 7-dniowym stosowaniu. Metabolizm lisdeksamfetaminy zachodzi głównie przez hydrolizę w erytrocytach do D-amfetaminy i L-lizyny, bez udziału układu CYP450, natomiast deksamfetamina ulega dalszym przemianom, m.in. przez CYP2D6 do 4-hydroksyamfetaminy. Okres półtrwania lisdeksamfetaminy wynosi około 1 godziny, a deksamfetaminy 11 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z 96% dawki wydalanej z moczem, głównie jako amfetamina (42%) i kwas hipurowy (25%).
4-hydroksyamfetamina, 4-hydroksynorefedryna, ADHD, alfa-hydroksyamfetamina, AUC, biodostępność leku, ciężka niewydolność nerek, Cmax, CYP2D6, cytochrom P-450, D-amfetamina, Elvanse, erytrocyty, farmakokinetyka liniowa, fenyloaceton, kwas benzoesowy, kwas hipurowy, L-lizyna, lisdeksamfetamina dimezylan, norefedryna, okres półtrwania, PEPT1, schyłkowa niewydolność nerek, Tmax
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zocor 10 10 mg

Symwastatyna, będąca prolekiem w formie nieaktywnego laktonu, ulega w organizmie hydrolizie głównie w wątrobie do aktywnego beta-hydroksykwasu, który silnie hamuje reduktazę HMG-CoA. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem oraz znacznym efektem pierwszego przejścia wątrobowego, co skutkuje biodostępnością aktywnego metabolitu poniżej 5%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, a przyjmowanie z posiłkiem nie wpływa na farmakokinetykę. Symwastatyna i jej metabolity wykazują wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza, a ich transport do hepatocytów odbywa się m.in. przez OATP1B1 i BCRP. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (60% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13% dawki), a okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi około 1,9 godziny.
allel c.521T>C, AUC, beta-hydroksykwas, biodostępność beta-hydroksykwasu, biotransformacja, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, eliminacja z kałem, gen SLCO1B1, genotyp SLCO1B1, hepatocyt, hydroliza, inhibitor enzymu, interakcja lekowa, kumulacja leku, metabolit leku, metabolizm leku, OATP1B1, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, symwastatyna, transporter BCRP, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone Sandoz 500 mg

Octan abirateronu jest szybko przekształcany in vivo do abirateronu, silnego inhibitora biosyntezy androgenów, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 2 godziny po podaniu doustnym na czczo. Wchłanianie abirateronu jest silnie zależne od obecności pokarmu, co powoduje nawet 10-krotne zwiększenie AUC i 17-krotne zwiększenie Cmax przy podaniu z posiłkiem, zwłaszcza bogatym w tłuszcze. Z tego względu zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, a tabletki należy połykać w całości popijając wodą. Abirateron wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję w tkankach obwodowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, z dominującymi metabolitami siarczanem abirateronu i siarczanem N-tlenku abirateronu, stanowiącymi po około 43% całkowitej promieniotwórczości. Okres półtrwania u zdrowych osób wynosi około 15 godzin, a wydalanie odbywa się głównie z kałem (88%), z czego 55% stanowi niezmieniony octan abirateronu, a 22% abirateron.
AUC, biodostępność, biosynteza androgenów, biotransformacja, dystrybucja w tkankach obwodowych, hepatotoksyczność, hydroksylacja, hydroliza, klasa Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, narażenie na abirateron, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, rak gruczołu krokowego, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, stężenie w osoczu, sulfuryzacja, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azithromycin Teva 500 mg

Azytromycyna charakteryzuje się biodostępnością około 37% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 2-3 godzinach (dla dawki 500 mg Cmax wynosi około 0,4 μg/mL). Lek wykazuje szeroką dystrybucję, z objętością dystrybucji wynoszącą 31,1 L/kg, a stężenia w tkankach docelowych (płuca, migdałki, prostata) mogą być nawet do 50-krotnie wyższe niż w osoczu, przekraczając wartości MIC90 dla typowych patogenów. Azytromycyna jest aktywnie gromadzona i uwalniana przez fagocyty, co zwiększa jej stężenie w ogniskach zapalnych. Wiązanie z białkami osocza jest zmienne i zależne od stężenia (12% przy 0,5 μg/mL, 52% przy 0,05 μg/mL). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, co umożliwia stosowanie wygodnych schematów dawkowania. Eliminacja odbywa się głównie przez wątrobę (żółć) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (około 12% dawki dożylnie w postaci niezmienionej). Metabolity azytromycyny nie wykazują istotnej aktywności przeciwdrobnoustrojowej.
aktywność przeciwdrobnoustrojowa, antybiotyk makrolidowy, AUC, białko osocza, biodostępność azytromycyny, chromatografia cieczowa, demetylacja, dystrybucja leku, fagocyt, faza eliminacji, hydroksylacja, kladynoza, klirens wątrobowy, metabolit azytromycyny, MIC90, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stężenie azytromycyny, stężenie w osoczu, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xaleba 60 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Xaleba, charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną (~100%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 3,6 µg/mL przy dawce 120 mg i Tmax około 1 godziny na czczo. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 120 L, a wiązanie z białkami osocza sięga 92% w zakresie terapeutycznym (0,05-5 µg/mL). Farmakokinetyka etorykoksybu jest liniowa w dawkach klinicznych, a spożycie posiłku bogatotłuszczowego obniża Cmax o 36% i wydłuża Tmax o 2 godziny, jednak bez istotnego wpływu klinicznego. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (>99%), głównie przez CYP3A4, z wydalaniem metabolitów w 70% z moczem i 20% z kałem; mniej niż 2% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godziny, a stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę, ze wskaźnikiem kumulacji około 2. Klirens osoczowy po podaniu dożylnym 25 mg wynosi około 50 mL/min.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, Cmax, COX-1, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka, hemodializa, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wskaźnik kumulacji, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aropilo SR 8 mg

Dane przedkliniczne ropinirolu wskazują na wpływ na rozrodczość, toksyczność oraz bezpieczeństwo farmakologiczne, z uwzględnieniem różnic międzygatunkowych. U samic szczurów dawki 60 mg/kg/dobę (AUC ~2x MRHD) powodowały zmniejszenie masy ciała płodów, 90 mg/kg/dobę (AUC ~3x MRHD) zwiększały obumieranie płodów, a 150 mg/kg/dobę (AUC ~5x MRHD) wywoływały wady wrodzone palców. Nie stwierdzono teratogenności przy dawce 120 mg/kg/dobę (AUC ~4x MRHD). U królików dawka 20 mg/kg (Cmax 9,5x MRHD) nie wpływała na organogenezę, jednak łączone podanie ropinirolu (10 mg/kg, Cmax 4,8x MRHD) z L-dopą zwiększało częstość i nasilenie wad wrodzonych palców. Profil toksyczności obejmuje hipoprolaktynemię, zmiany zachowania, obniżenie ciśnienia tętniczego, bradykardię, opadanie powiek i ślinienie się. Długoterminowo u szczurów albinosów (50 mg/kg/dobę) obserwowano degenerację siatkówki, prawdopodobnie związaną z nadmierną ekspozycją na światło.
AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, Cmax, degeneracja siatkówki, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, implantacja zarodka, kanał hERG, komórki Leydiga, L-DOPA, mechanizm działania, MRHD, organogeneza, prolaktyna, ropinirol, toksyczność matczyna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atorvasterol 80 mg

Przedkliniczne badania atorwastatyny wykazały brak potencjału mutagennego i klastogennego w czterech testach in vitro oraz jednym in vivo. W badaniach kancerogennych na szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego, natomiast u myszy zaobserwowano występowanie gruczolaków wątrobowo-komórkowych u samców oraz raków wątrobowo-komórkowych u samic przy ekspozycji na dawki powodujące AUC 0-24h 6-11 razy wyższe niż u ludzi stosujących maksymalną dawkę terapeutyczną. Badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i psach nie wykazały wpływu atorwastatyny na płodność ani działania teratogennego. Jednakże przy wysokich dawkach toksycznych dla ciężarnych samic zaobserwowano toksyczność dla płodu, opóźniony rozwój potomstwa oraz zmniejszoną przeżywalność poporodową, co sugeruje związek z ogólną toksycznością matczyną, a nie specyficznym działaniem leku.
atorwastatyna, AUC, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak wątrobowo-komórkowy, metabolit, opóźniony rozwój potomstwa, płodność, potencjał kancerogenny, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, przenikanie przez łożysko, przeżywalność poporodowa, rak wątrobowo-komórkowy, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, wady wrodzone
Leksykon substancji czynnych
Tiagabina – Właściwości farmakokinetyczne

Tiagabina, substancja czynna leku Gabitril, cechuje się wysoką biodostępnością (89%) oraz szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Objętość dystrybucji wynosi około 1 L/kg, a wiązanie z białkami osocza sięga 96%, co ogranicza ilość wolnej, aktywnej farmakologicznie formy do 4%. Metabolizm tiagabiny odbywa się głównie w wątrobie z udziałem izoformy CYP3A cytochromu P450, bez wpływu na indukcję lub hamowanie tego układu enzymatycznego. Okres półtrwania wynosi standardowo 7-9 godzin, jednak u pacjentów stosujących induktory enzymów CYP3A (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon) ulega skróceniu do 2-3 godzin, co wymaga dostosowania dawkowania. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm wątrobowy, z mniej niż 1% wydalanym z moczem w formie niezmienionej oraz około 14% w postaci izomerów 5-okso-tiolenowych.
AUC, biodostępność, CYP3A, cytochrom P450, fenobarbital, fenytoina, Gabitril, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens wątrobowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm w organizmie, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, prymidon, stężenie leku w osoczu, stężenie terapeutyczne, tiagabina, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tertens-AM 1,5 mg + 5 mg

Tertens-AM to preparat łączący indapamid (1,5 mg, postać o zmodyfikowanym uwalnianiu) oraz amlodypinę (5 mg lub 10 mg, postać o natychmiastowym uwalnianiu). Indapamid charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem w przewodzie pokarmowym, maksymalne stężenie w surowicy osiąga po około 12 godzinach, a okres półtrwania wynosi średnio 18 godzin. Lek wiąże się z białkami osocza w 79%, jest eliminowany głównie przez nerki (70% z moczem) oraz w mniejszym stopniu z kałem (22%), w postaci nieaktywnych metabolitów. Parametry farmakokinetyczne indapamidu pozostają niezmienione u pacjentów z niewydolnością nerek, a stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania bez kumulacji leku.
amlodypina, AUC, białka osocza, biodostępność, czynność wątroby, faza eliminacji, indapamid, klirens, kumulacja leku, metabolizm wątrobowy, natychmiastowe uwalnianie, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, właściwości farmakokinetyczne, zastoinowa niewydolność serca, zmodyfikowane uwalnianie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bulgaplin 25 mg

Pregabalina, substancja czynna Bulgaplinu, wykazuje wysoką biodostępność doustną ≥90%, niezależną od dawki, z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (tmax około 1 godziny na czczo). Pokarm opóźnia wchłanianie (tmax do ~3,5 godziny) i zmniejsza Cmax o 25-30%, nie wpływając jednak istotnie na całkowitą biodostępność. Lek charakteryzuje się minimalnym metabolizmem (≤2%), z 98% wydalanym w postaci niezmienionej przez nerki, co implikuje konieczność dostosowania dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz po hemodializie (usuwanie ~50% pregabaliny po 4 godzinach dializy). Średni okres półtrwania u dorosłych wynosi 6,3 godziny, u dzieci 3-4 godziny (<6 lat) i 4-6 godzin (≥7 lat). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a międzyosobnicze różnice są niewielkie (<20%), co ułatwia przewidywanie stężeń leku i eliminuje potrzebę rutynowego monitorowania stężenia w osoczu.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, Bulgaplin, Cmax, dializa, farmakokinetyka, formy racemiczne, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, laktacja, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pregabalina, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, R-enancjomer, S-enancjomer, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amertil Bio 10 mg

Amertil Bio zawiera cetyryzynę dichlorowodorek w dawce 10 mg na tabletkę, charakteryzującą się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu około 300 ng/ml po 1,0 ± 0,5 h. Lek wykazuje liniową kinetykę w zakresie dawek 5-60 mg, a jego biodostępność jest niezależna od formy farmaceutycznej oraz obecności pokarmu, który jedynie spowalnia tempo wchłaniania. Cetyryzyna cechuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (93 ± 0,3%) i pozorną objętością dystrybucji 0,50 l/kg. Metabolizm pierwszego przejścia jest minimalny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z około 66% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 10 godzin u dorosłych, a stosowanie dawki 10 mg przez 10 dni nie powoduje kumulacji leku.
AUC, biodostępność cetyryzyny, cetyryzyna dichlorowodorek, choroba miąższu wątroby, Cmax, dysfagia, eliminacja cetyryzyny, hemodializa, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, kumulacja substancji czynnej, marskość żółciowa, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastój żółci
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suganet 12,5 mg

Farmakokinetyka sunitynibu, substancji czynnej leku Suganet, została oceniona u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry w obu grupach. Po podaniu doustnym w dawkach 25-100 mg obserwuje się liniową zależność dawka-odpowiedź, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax (maksymalne stężenie osiągane po 6-12 godzinach). Sunitynib ulega kumulacji 3-4-krotnie, a jego główny aktywny metabolit 7-10-krotnie, osiągając stan równowagi w 10-14 dni, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (95%), ma dużą objętość dystrybucji (2230 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do dezetylosunitynibu. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (61%) i nerki (16%), a okres półtrwania wynosi 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki podczas wielokrotnego podawania ani wpływu posiłku na biodostępność.
AUC, biodostępność sunitynibu, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dezetylosunitynib, farmakokinetyka sunitynibu, induktor enzymu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, metabolit czynny, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stała Ki, transaminazy wątrobowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tafen Nasal 50 mcg/dawkę donosową

Budezonid, substancja czynna leku Tafen Nasal (50 μg/dawkę donosową), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które wpływają na jego skuteczność terapeutyczną. Biodostępność ogólnoustrojowa wynosi 33%, a po podaniu dawki 256 μg u dorosłych maksymalne stężenie w osoczu osiąga 0,64 nmol/l w czasie 0,7 godziny, z AUC równym 2,7 nmol*h/l. Substancja charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~3 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (85-90%). Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie (~90%) z udziałem izoenzymu CYP3A, dając metabolity o minimalnej aktywności glikokortykosteroidowej (<1%). Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność do dawki, co ułatwia precyzyjne dostosowanie terapii.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, astma oskrzelowa, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, budezonid, CYP3A, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, epimer, glikokortykosteroid, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność do dawki, stężenie maksymalne, Tafen Nasal, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Sorafenib – Interakcje

Sorafenib, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i UGT1A9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Indukcja enzymów przez ryfampicynę, ziele dziurawca, leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital) oraz deksametazon prowadzi do obniżenia stężenia sorafenibu, co może wymagać modyfikacji dawki lub unikania jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, nie wpływają istotnie na AUC sorafenibu. Sorafenib nie wykazuje klinicznie istotnego hamowania CYP2B6, CYP2C8 i CYP2C9 in vivo, jednak u pacjentów przyjmujących warfarynę lub fenprokumon zaleca się regularne monitorowanie INR. Ponadto, sorafenib hamuje P-glikoproteinę, co może zwiększać stężenia substratów P-gp, np. digoksyny, wymagając monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
5-fluorouracyl, AUC, cyklofosfamid, CYP3A4, cytochrom P450, deksametazon, dekstrometorfan, digoksyna, docetaksel, doksorubicyna, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenprokumon, fenytoina, glukuronidacja, glukuronidaza, hepatotoksyczność, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor wielokinazowy, irynotekan, kapecytabina, karbamazepina, karboplatyna, ketokonazol, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm wątrobowy, midazolam, neomycyna, omeprazol, P-glikoproteina, paklitaksel, PT/INR, ryfampicyna, sorafenib, UGT1A1, UGT1A9, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Uronorm 10 mg

Solifenacyna, substancja czynna leku Uronorm, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, rytonawir) powodują dwukrotne do trzykrotne zwiększenie AUC solifenacyny, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 5 mg i jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenytoina) mogą obniżać stężenie solifenacyny, co wymaga monitorowania efektu terapeutycznego i ewentualnej korekty dawki. Współstosowanie z innymi lekami cholinolitycznymi nasila zarówno działanie terapeutyczne, jak i działania niepożądane, dlatego zaleca się zachowanie tygodniowej przerwy między terapiami. Agoniści receptorów cholinergicznych oraz leki stymulujące perystaltykę (metoklopramid, cyzapryd) mogą osłabiać efekt solifenacyny, co wymaga ostrożności i monitorowania efektów klinicznych.
agonista receptora cholinergicznego, AUC, bradykardia, CYP3A4, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, działanie terapeutyczne, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, hipokaliemia, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitory enzymu, interakcja z alkoholem, ketokonazol, lek cholinolityczny, metoklopramid, niedokrwienie mięśnia sercowego, pęcherz nadreaktywny, perystaltyka przewodu pokarmowego, ryfampicyna, solifenacyna, stężenie w osoczu, substancja czynna, substrat enzymu, warfaryna, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Requip 0,5 mg

Ropinirol, agonista receptorów dopaminowych stosowany w terapii choroby Parkinsona, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Nie stwierdzono znaczących interakcji z lewodopą i domperydonem, co nie wymaga korekty dawkowania. Natomiast leki neuroleptyczne i antagoniści dopaminy (np. sulpiryd, metoklopramid) obniżają skuteczność ropinirolu poprzez blokadę receptorów dopaminowych, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Estrogeny i hormonalna terapia zastępcza (HTZ) mogą zwiększać stężenie ropinirolu w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawki przy rozpoczynaniu lub odstawianiu HTZ. Ropinirol metabolizowany jest głównie przez CYP1A2; inhibitory tego enzymu, takie jak cyprofloksacyna, enoksacyna i fluwoksamina, powodują wzrost Cmax o 60% i AUC o 84%, zwiększając ryzyko działań niepożądanych i wymagając dostosowania dawki.
antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, AUC, choroba Parkinsona, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, domperydon, działanie niepożądane, enoksacyna, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, hormonalna terapia zastępcza, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lewodopa, metoklopramid, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie krwotoczne, ropinirol, stężenie leku w osoczu, sulpiryd, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Glandex 25 mg

Eksemestan jest metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 oraz aldoketoreduktazy, jednak nie wykazuje właściwości hamujących izoenzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakodynamicznych. Badania kliniczne wykazały, że silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, nie wpływają istotnie na farmakokinetykę eksemestanu, nie wymagając modyfikacji dawkowania. Natomiast silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg jednorazowo), obniżają AUC eksemestanu o 54% i Cmax o 41%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii. Podobne ryzyko dotyczy leków przeciwdrgawkowych (fenytoina, karbamazepina) oraz preparatów ziołowych zawierających dziurawiec zwyczajny, które indukują metabolizm eksemestanu.
aldoketoreduktaza, AUC, chinidyna, Cmax, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, dziurawiec zwyczajny, eksemestan, erytromycyna, estrogen, fenytoina, hormonalna terapia zastępcza, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor aromatazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwdrgawkowy, pimozyd, ritonawir, ryfampicyna, środek hormonalny, takrolimus, uszkodzenie wątroby, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin +pharma 100 mg

Sytagliptyna, będąca składnikiem aktywnym leku Sitagliptin +pharma (dawki 25 mg, 50 mg, 100 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając Cmax 950 nM w medianie 1-4 godzin po dawce 100 mg u zdrowych ochotników. Biodostępność bezwzględna wynosi około 87%, a AUC dla dawki 100 mg to 8,52 mM•hr. Lek wykazuje liniową zależność AUC od dawki, natomiast Cmax i C24h nie rosną proporcjonalnie. Sytagliptyna jest słabo wiązana z białkami osocza (38%) i ma objętość dystrybucji około 198 litrów. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (79% w postaci niezmienionej), z metabolizmem ograniczonym do udziału enzymów CYP3A4 i CYP2C8. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy to około 350 ml/min. Lek nie wykazuje istotnej indukcji ani inhibicji cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
AUC, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, CYP3A4, ekspozycja na lek, eliminacja nerkowa, enzym CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, metabolizm sytagliptyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne, szybkie wchłanianie, transporter anionów organicznych, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolpidem Vitabalans 10 mg

Zolpidem Vitabalans w dawce 10 mg charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych, z biodostępnością około 70% i maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 0,5-3 godzinach. Stężenia terapeutyczne mieszczą się w zakresie 80-200 ng/ml. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~92%) oraz objętość dystrybucji u dorosłych wynoszącą 0,54 l/kg, która u osób starszych zmniejsza się do 0,34 l/kg. Okres półtrwania wynosi średnio 2,4 godziny (zakres 0,7-3,5 h), a klirens około 300 ml/min. Zmienność farmakokinetyczna jest znaczna, z wariancją AUC na poziomie 60-70% i Cmax 40-50%, co może wpływać na indywidualną odpowiedź terapeutyczną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a metabolity są wydalane przez nerki (48-67%) i kał (29-42%).
AUC, białka osocza, biodostępność, biodostępność zolpidemu, biotransformacja wątrobowa, ekspozycja na lek, farmakokinetyka zolpidemu, klirens leku, krzywa stężenia leku, marskość wątroby, metabolity, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie terapeutyczne zolpidemu, stężenie w osoczu, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cozaar 100 mg

Losartan potasowy, substancja czynna leku COZAAR 100 mg, charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną na poziomie około 33% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po około 1 godzinie. Jego aktywny metabolit osiąga szczyt stężenia po 3-4 godzinach. Oba związki wykazują wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry, co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm wątrobowy jest kluczowy dla działania terapeutycznego, z około 14% dawki przekształcanej w czynny metabolit. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu 50 ml/min, z klirensem nerkowym odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Okres półtrwania losartanu to około 2 godziny, natomiast metabolitu 6-9 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę do 100 mg bez istotnej kumulacji. Eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (4% losartanu i 6% metabolitu w moczu), jak i drogą żółciową, z 35-43% dawki wydalanej z moczem i 50-58% z kałem, w zależności od drogi podania.
albuminy, AUC, COZAAR, czynny metabolit, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka losartanu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, liniowość farmakokinetyczna, losartan potasowy, marskość wątroby poalkoholowa, metabolit kwasu karboksylowego, metabolizm losartanu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crosuvo 20 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna leku Crosuvo, charakteryzuje się niską bezwzględną biodostępnością około 20% oraz Tmax około 5 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje szeroką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest niewielki (~10%), głównie przez izoenzymy CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, z powstawaniem metabolitów N-demetylowanych (o 50% mniejszej aktywności) oraz laktonowych (nieaktywnych klinicznie). Lek hamuje ponad 90% aktywności reduktazy HMG-CoA, kluczowego enzymu w biosyntezie cholesterolu. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~5% niezmienionej substancji), z okresem półtrwania około 19 godzin i klirensem osoczowym około 50 l/h. Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu.
AUC, autoindukcja metabolizmu, bezwzględna biodostępność, białko BCRP, białko OATP1B1, biodostępność, cholesterol LDL, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, cytochrom P450, dyslipidemia, farmakokinetyka liniowa, genotypowanie, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, izoenzym cytochromu P450, klirens osoczowy, ludzki hepatocyt, metabolit laktonowy, metabolizm in vitro, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, pochodna N-demetylowana, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, transporter OATP-C, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atorvagen 40 mg

Przedkliniczne badania atorwastatyny (substancji czynnej leku Atorvagen) nie wykazały potencjału mutagennego ani klastogennego w serii czterech testów in vitro oraz jednym badaniu in vivo, co potwierdza brak uszkodzeń genetycznych na poziomie genowym i chromosomowym. W badaniach rakotwórczych u szczurów nie stwierdzono działania kancerogennego przy żadnej dawce, natomiast u myszy przy ekspozycji 6-11-krotnie wyższej niż u ludzi stosujących maksymalną dawkę terapeutyczną (AUC 0-24h) zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe, wskazując na gatunkowo specyficzną wrażliwość. Badania reprodukcyjne wykazały brak wpływu atorwastatyny na płodność i teratogenność u szczurów, królików i psów, jednak dawki toksyczne dla ciężarnych samic indukowały toksyczność płodową, opóźniony rozwój potomstwa oraz obniżoną przeżywalność poporodową.
atorwastatyna, AUC, badanie bezpieczeństwa leku, badanie in vitro, badanie in vivo, bariera łożyskowa, działanie teratogenne, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klastogenność, mleko ludzkie, mutagenność, mysz laboratoryjna, opóźnienie rozwoju płodu, przeżywalność poporodowa, rak wątrobowokomórkowy, rakotwórczość, szczur laboratoryjny, toksyczność ciążowa, toksyczność płodowa, wpływ na płodność
Leksykon leków
Interakcje leku – Nimotop S 0,2 mg/ml

Nimodypina, substancja czynna Nimotop S 0,2 mg/ml roztworu do infuzji, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotna jest interakcja z fluoksetyną, która zwiększa stężenie nimodypiny w surowicy o około 50%, jednocześnie zmniejszając ekspozycję na fluoksetynę, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej redukcji dawki nimodypiny. Nieznaczne zmniejszenie ekspozycji na nimodypinę obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu nortryptyliny. Nimodypina nasila działanie hipotensyjne leków przeciwnadciśnieniowych, co wymaga systematycznej kontroli ciśnienia tętniczego. Dożylne podawanie β-adrenolityków z nimodypiną może prowadzić do nasilenia działania inotropowego ujemnego i niewyrównanej niewydolności serca, dlatego takie połączenie jest przeciwwskazane. Ponadto, nimodypina może nasilać nefrotoksyczność aminoglikozydów, cefalosporyn i furosemidu, co wymaga monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek.
alkohol etylowy, antagonista wapnia, antybiotyk aminoglikozydowy, AUC, cefalosporyna, disulfiram, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, działanie wazodylatacyjne, efekt hipotensyjny, etanol, fluoksetyna, furosemid, hipoglikemia, inhibitor PDE5, interakcja lekowa, klirens, kurczliwość mięśnia sercowego, lek działający na OUN, lek nefrotoksyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek β-adrenolityczny, metronidazol, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, nimodypina, norfluoksetyna, nortryptylina, objętość dystrybucji, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja disulfiramowa, zydowudyna, α-bloker, α-metylodopa, β-bloker
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatinib Zentiva 400 mg

Imatynib charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (98%) oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza (95%), głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Po podaniu doustnym wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-1000 mg, z okresem półtrwania około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Wchłanianie leku jest minimalnie modyfikowane przez posiłek wysokotłuszczowy (11% obniżenie Cmax, wydłużenie tmax o 1,5 h, 7,4% zmniejszenie AUC). Głównym metabolitem jest N-demetylowa pochodna piperazyny, stanowiąca około 16% AUC imatynibu, metabolizowana głównie przez CYP3A4. Imatynib wykazuje właściwości inhibitora kompetycyjnego izoenzymów CYP2C9, CYP2D6 i CYP3A4/5, co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy, zwłaszcza przy stężeniach terapeutycznych 2–4 μmol/l.
AGP, AUC, białko osocza, biotransformacja imatynibu, Cmax, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka imatynibu, GIST, hamowanie kompetycyjne, klirens imatynibu, kwaśna alfa-glikoproteina, metabolit imatynibu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa, posiłek wysokotłuszczowy, przewlekła białaczka szpikowa, Tmax, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Simvacard 20 20 mg

Symwastatyna jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4 oraz transportery takie jak OATP1B1, co czyni ją podatną na liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna czy inhibitory proteazy HIV, mogą powodować ponad 10-krotne zwiększenie stężenia symwastatyny i jej aktywnego metabolitu w osoczu, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie tych leków z symwastatyną. Interakcje z fibratami, zwłaszcza gemfibrozylem, prowadzą do 1,9-krotnego wzrostu AUC kwasu symwastatyny i zwiększonego ryzyka miopatii, co również stanowi przeciwwskazanie do łącznego stosowania. Inne istotne interakcje dotyczą leków kardiologicznych, takich jak amiodaron, werapamil, diltiazem i amlodipina, które zwiększają ekspozycję na symwastatynę (od 1,6- do 2,7-krotnego wzrostu), dlatego dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 20 mg/dobę w tych przypadkach. Tikagrelor zwiększa Cmax symwastatyny o 81% i AUC o 56%, co ogranicza maksymalną dawkę symwastatyny do 40 mg/dobę.
amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, AUC, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, daptomycyna, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna, indukcja enzymatyczna, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lomitapid, miopatia, pochodna kumaryny, rabdomioliza, sok grejpfrutowy, tikagrelor, werapamil
Leksykon substancji czynnych
Gefitynib – Interakcje

Gefitynib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2D6, co determinuje jego liczne interakcje lekowe o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą zwiększać stężenie gefitynibu w osoczu nawet o 80% (AUC), co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych zależnych od dawki. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) obniżają stężenie leku o 83%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii. Leki podnoszące pH soku żołądkowego, takie jak inhibitory pompy protonowej czy ranitydyna, zmniejszają biodostępność gefitynibu (np. ranitydyna obniża AUC o 47%), co również wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub zachowania odstępu czasowego. Ponadto, gefitynib hamuje CYP2D6, co może zwiększać stężenie substratów tego enzymu (np. metoprololu o 35%), zwłaszcza leków o wąskim indeksie terapeutycznym, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania pacjenta.
antagonista receptora H2, antagonista witaminy K, antybiotyki makrolidowe, AUC, BCRP, biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, gefitynib, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, INR, itrakonazol, leczenie przeciwnowotworowe, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, leki cytostatyczne, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, metabolizm leku, metoprolol, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, ranitydyna, ryfampicyna, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon substancji czynnych
Wenlafaksyna – Właściwości farmakokinetyczne

Wenlafaksyna jest intensywnie metabolizowanym lekiem psychotropowym, którego głównym aktywnym metabolitem jest O-demetylowenlafaksyna (ODV). Okres półtrwania wynosi 5±2 godziny dla wenlafaksyny i 11±2 godziny dla ODV, a stężenia stacjonarne osiągane są w ciągu 3 dni podawania doustnego. W zakresie dawek terapeutycznych 75-450 mg/dobę wykazuje kinetykę liniową. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi 40-45%, mimo że wchłanianie jest wysokie (≥92%), co wynika z efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Forma o natychmiastowym uwalnianiu osiąga maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV odpowiednio po 2 i 3 godzinach, natomiast forma o przedłużonym uwalnianiu po 5,5 i 9 godzinach. Wenlafaksyna wiąże się z białkami osocza w 27%, a ODV w 30%, a objętość dystrybucji wynosi 4,4±1,6 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6 (do ODV) i CYP3A4 (do N-demetylowenlafaksyny), przy czym wenlafaksyna jest słabym inhibitorem CYP2D6, nie wpływając na CYP1A2, CYP2C9 i CYP3A4. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem 87% dawki w ciągu 48 godzin, w tym 5% w postaci niezmienionej, 29% ODV niesprzężonego i 26% sprzężonego.
AUC, biodostępność, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka wenlafaksyny, fenotyp metaboliczny, inhibitor enzymu, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, izoenzymy cytochromu P450, kinetyka liniowa, klirens wenlafaksyny, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm genetyczny, skala Child-Pugh, stężenie stacjonarne, substancja psychotropowa, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wenlafaksyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Glikopironium – Właściwości farmakokinetyczne

Glikopironium, będący antagonistą muskarynowych receptorów acetylocholiny, stosowany jest miejscowo w leczeniu pierwotnej nadpotliwości pach w postaci kremu Axhidrox o stężeniu 8 mg/g. Jedna dawka dostarcza 2,2 mg substancji. Farmakokinetyka po miejscowej aplikacji wykazuje umiarkowane wchłanianie, z osiągnięciem stanu stacjonarnego między 7 a 14 dniem terapii. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 24,39 (±15,23) pg/mL, osiągane około 4 godzin po aplikacji, a pole pod krzywą AUC0-8h to 128,61 (±94,63) h*pg/mL. Ekspozycja systemowa rośnie proporcjonalnie do dawki (4,3–17,3 mg), jednak wykazuje dużą zmienność międzyosobniczą. Po jednorazowej aplikacji stężenia w osoczu utrzymują się co najmniej 24 godziny. W badaniach dożylnych objętość dystrybucji wynosi 0,64 L/kg u dorosłych i 1,4 L/kg u dzieci, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% dawki) w postaci niezmienionej, co ma istotne implikacje u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, u których klirens jest znacznie opóźniony.
AUC, badanie przedkliniczne, bromek glikopironiowy, Cmax, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, pierwotna nadpotliwość pach, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, receptor muskarynowy acetylocholiny, stan stacjonarny leku, szlak metaboliczny, Tmax, zaburzenie czynności nerek, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Revival 20 mg

Olmesartan medoksomil, prolek przekształcany szybko do aktywnego olmesartanu przez esterazy jelitowe i wrotne, charakteryzuje się bezwzględną biodostępnością 25,6% po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest około 2 godziny po podaniu, a farmakokinetyka wykazuje liniową zależność do dawki 80 mg. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (99,7%), a jego objętość dystrybucji wynosi 16-29 l, co wskazuje na dystrybucję głównie w płynie pozakomórkowym. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1,3 l/godz, z eliminacją zarówno nerkową (około 40%), jak i wątrobową (około 60%). Okres półtrwania wynosi 10-15 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po kilku dawkach bez dalszej kumulacji. U pacjentów pediatrycznych klirens jest porównywalny do dorosłych po uwzględnieniu masy ciała. Posiłki nie wpływają istotnie na biodostępność, co umożliwia podawanie leku niezależnie od jedzenia.
AUC, biodostępność olmesartanu, esteraza, farmakokinetyka olmesartanu, frakcja niezwiązana olmesartanu, interakcja olmesartanu z warfaryną, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesewelam chlorowodorek, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwasy żółciowe, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, olmesartan medoksomil, prolek, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Klertis 12,5 mg

Sunitynib wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z metabolizmem przez enzym CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, klarytromycyna i erytromycyna, powodują wzrost Cmax o 49% oraz AUC o 51%, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki sunitynibu do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET). Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i deksametazon, obniżają Cmax o 23% i AUC o 46%, co może wymagać stopniowego zwiększania dawki sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET). Dodatkowo, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów BCRP oraz unikać spożywania soku grejpfrutowego ze względu na umiarkowane ryzyko zwiększenia stężenia leku. Alkohol może nasilać hepatotoksyczność i działania niepożądane sunitynibu, dlatego zaleca się ograniczenie jego spożycia podczas terapii.
AUC, dawka jednorazowa, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka leku, hepatotoksyczność, hipotensja, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, krwawienie, metabolit sunitynibu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odstęp QT, polipragmazja, repolaryzacja mięśnia sercowego, ryfampicyna, stężenie maksymalne leku, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Contix ZRD 20 mg

Pantoprazol wykazuje liniową kinetykę osoczową w zakresie dawek 10-80 mg, zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, bez kumulacji przy stosowaniu wielokrotnym. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi około 77%, a maksymalne stężenie (Cmax) 1-1,5 μg/ml osiągane jest po 2,0-2,5 godzinach (tmax). Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%) oraz objętością dystrybucji około 0,15 l/kg. Pantoprazol jest metabolizowany głównie w wątrobie do demetylopantoprazolu, który jest wydalany głównie przez nerki (80%). Okres półtrwania substancji czynnej wynosi około 1 godziny, jednak efekt farmakologiczny utrzymuje się dłużej dzięki trwałemu wiązaniu z pompą protonową. U pacjentów z niewydolnością nerek farmakokinetyka leku pozostaje niezmieniona, a dializa usuwa jedynie niewielkie ilości pantoprazolu, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
AUC, białka osocza, biotransformacja, demetylopantoprazol, dializoterapia, dostępność biologiczna, hamowanie wydzielania kwasu, interakcje lekowe, kinetyka osoczowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, komórki okładzinowe, kwas solny, marskość wątroby, metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, pompa protonowa, przewód pokarmowy, stężenie leku w surowicy, surowica krwi, tabletki dojelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Belaristo 10 mg

Solifenacyna bursztynian, substancja czynna preparatu Belaristo, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 5-40 mg, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-8 godzinach (tmax niezależny od dawki). Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%), głównie z kwaśną α1-glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem CYP3A4, prowadząc do powstania czterech metabolitów, z których 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Klirens układowy wynosi około 9,5 l/h, a okres półtrwania t1/2 jest długi (45-68 h), co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie drogą nerkową (70% w moczu) oraz z kałem (23%), z udziałem zarówno substancji niezmienionej, jak i metabolitów.
4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, białko osocza, biodostępność solifenacyny, biotransformacja, bursztynian solifenacyny, Cmax, cytochrom P450 3A4, dawkowanie leku, ekspozycja na lek, farmakokinetyka solifenacyny, hemodializa, interakcja lekowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens solifenacyny, kwaśna α1-glikoproteina, liniowość farmakokinetyki, metabolit czynny, N-glukuronid, N-tlenek, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, radioizotop 14C, stężenie solifenacyny, szlak metaboliczny, T1/2
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Escitalopram Actavis 20 mg

Escytalopram charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% po podaniu doustnym, niezależnie od spożycia pokarmu, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) około 4 godzin po dawce wielokrotnej. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, z pozorną objętością dystrybucji w zakresie 12-26 l/kg masy ciała oraz wiązaniem z białkami osocza poniżej 80%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanych i didemetylowanych, które mają dłuższy okres półtrwania niż lek macierzysty. Okres półtrwania escytalopramu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
AUC, biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka escytalopramu, glukuronidacja, interakcja lekowa, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, maksymalne stężenie, metabolit demetylowany, metabolizm escytalopramu, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, poor metabolizer, racemiczny cytalopram, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby