AUC

Area Under the Curve (AUC) to parametr statystyczny używany w medycynie do oceny skuteczności diagnostycznej testów i wartości predykcyjnej biomarkerów. Najczęściej odnosi się do obszaru pod krzywą ROC (Receiver Operating Characteristic), która obrazuje zależność między czułością a swoistością testu diagnostycznego.

W farmakologii klinicznej AUC (Area Under the plasma Concentration-time curve) oznacza pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu. Parametr ten jest kluczowy w badaniach biorównoważności leków i farmakokinetyce, pozwalając na ocenę całkowitej ekspozycji organizmu na substancję czynną po podaniu pojedynczej dawki.

Wartość AUC ma istotne znaczenie w doborze dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie metabolizm i wydalanie substancji czynnych mogą być zmienione. W onkologii i innych dziedzinach medycyny parametr ten służy również do monitorowania odpowiedzi na leczenie i dostosowywania protokołów terapeutycznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Viatris 80 mg

Telmisartan charakteryzuje się zmiennym, szybkim wchłanianiem z biodostępnością około 50%, z nieistotnym klinicznie wpływem pokarmu na AUC0-∞ (spadek o 6% przy dawce 40 mg i do 19% przy 160 mg). Farmakokinetyka wykazuje nieliniowość, szczególnie w zakresie Cmax i AUC przy dawkach powyżej 40 mg. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i alfa-1-glikoproteiną, z dużą objętością dystrybucji (~500 l). Metabolizm polega na sprzęganiu do nieaktywnych glukuronidów. Okres półtrwania eliminacyjnego przekracza 20 godzin, a klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min. Telmisartan jest wydalany głównie z kałem, z mniej niż 1% dawki wydalanej z moczem. U dzieci i młodzieży (6-<18 lat) farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych, z potwierdzoną nieliniowością Cmax i dawkowaniem zależnym od masy ciała.
albuminy, alfa-1-glikoproteina kwaśna, AUC, białka osocza, biodostępność, biodostępność bezwzględna, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens osoczowy, kumulacja leku, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne glukuronidowe, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, telmisartan, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Fresenius Kabi 0,5 mg

Fingolimod w dawce 0,5 mg charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Lek wykazuje znaczną dystrybucję do erytrocytów (86%) i tkanek (objętość dystrybucji około 1200±260 l), a jego czynny metabolit, fosforan fingolimodu, jest farmakologicznie aktywny. Stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach stosowania raz na dobę i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na AUC ani Cmax fingolimodu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z eliminacją w postaci nieaktywnych metabolitów, a okres półtrwania wynosi 6-9 dni. Klirens wynosi 6,3±2,3 l/h, a około 81% dawki jest wydalane z moczem jako metabolity nieaktywne. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg/dobę, bez różnic płciowych i etnicznych.
analogi ceramidowe, AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, Cmax, CYP3A4, CYP4F2, cytochrom P450, ejakulat, farmakokinetyka liniowa, fosforan fingolimodu, klirens fingolimodu, metabolit czynny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stwardnienie rozsiane
Leksykon leków
Interakcje leku – Cinacalcet Aristo 30 mg

Cynakalcet wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jego metabolizm odbywa się głównie przez enzymy CYP3A4 i częściowo CYP1A2, co powoduje, że inhibitory tych enzymów (np. ketokonazol 200 mg 2x/dobę) mogą podwajać stężenie cynakalcetu w osoczu, wymagając dostosowania dawki. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, obniżają stężenie leku, co również może wymagać modyfikacji dawkowania. Palenie tytoniu indukuje CYP1A2, zwiększając klirens cynakalcetu o 36-38%, co może osłabiać jego skuteczność. Cynakalcet jest silnym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu ekspozycji na leki metabolizowane przez ten enzym, np. 3,6-krotne zwiększenie stężenia dezypraminy (50 mg) oraz 11-krotne zwiększenie AUC dekstrometorfanu (30 mg). W związku z tym konieczne jest dostosowanie dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak beta-blokery (metoprolol), leki przeciwarytmiczne (flekainid, propafenon) i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Jednoczesne stosowanie cynakalcetu z etelkalcetydem jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko hipokalcemii, podobnie jak łączenie z innymi lekami obniżającymi stężenie wapnia.
AUC, beta-bloker, cynakalcet, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, działanie hipokalcemiczne, etelkalcetyd, farmakodynamika warfaryny, farmakokinetyka cynakalcetu, farmakokinetyka populacyjna, hipokalcemia, indeks terapeutyczny, indukcja CYP1A2, induktor CYP3A4, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP3A4, interakcja z alkoholem, klirens cynakalcetu, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, metabolizm cynakalcetu, metabolizm wątrobowy, remisja, stężenie wapnia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Perindopril/Amlodipine Krka 8 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Perindopril/Amlodipine Krka łączy peryndopryl, prolek wymagający aktywacji do peryndoprylatu, oraz amlodypinę, antagonista kanałów wapniowych. Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax po 1 godzinie), krótkim okresem półtrwania (1 godzina), a jego aktywny metabolit peryndoprylat osiąga maksymalne stężenie po 3-4 godzinach i ma okres półtrwania około 17 godzin. Biodostępność peryndoprylu jako metabolitu wynosi 27%, a jego wiązanie z białkami osocza to około 20%. Wchłanianie peryndoprylu jest obniżone przez pokarm, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. Eliminacja peryndoprylu odbywa się głównie przez nerki, a u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością serca lub nerek obserwuje się zmniejszoną eliminację, co wymaga monitorowania funkcji nerek i potasu oraz ewentualnej modyfikacji dawkowania.
antagonista kanałów wapniowych, AUC, biodostępność bezwzględna, dializa, działanie hipotensyjne, działanie synergistyczne, klirens leku, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl i amlodypina, peryndoprylat, prolek, stan stacjonarny, stężenie kreatyniny i potasu, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vastaloma 250 mg/5 ml

Fulwestrant, podawany domięśniowo w dawce 500 mg (Vastaloma, 250 mg/5 ml), charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 5 dni po podaniu. W pierwszym miesiącu leczenia uzyskuje się stabilne wartości ekspozycji, z AUC wynoszącym średnio 475 ng·dni/ml (CV 33,4%), Cmax 25,1 ng/ml (CV 35,3%) oraz Cmin 16,3 ng/ml (CV 25,9%). Fulwestrant wykazuje proporcjonalną zależność dawka-ekspozycja w zakresie 50-500 mg. Lek cechuje się dużą pozorną objętością dystrybucji (Vdss 3-5 l/kg), wskazującą na rozległą dystrybucję w przestrzeni pozanaczyniowej, oraz wysokim (99%) wiązaniem z białkami osocza, głównie lipoproteinami VLDL, LDL i HDL. Metabolizm fulwestrantu jest złożony i obejmuje przemiany podobne do endogennych steroidów, z udziałem CYP3A4 in vitro, jednak w warunkach in vivo dominują enzymy niezwiązane z cytochromem P-450. Lek jest eliminowany głównie z kałem w postaci metabolitów, z klirensem około 11±1,7 ml/min/kg, a jego końcowy okres półtrwania wynosi około 50 dni, zależny głównie od szybkości wchłaniania.
AUC, białka osocza, Cmax, CYP 3A4, cytochrom CYP450, działanie antyestrogenowe, fulwestrant, globulina wiążąca hormony płciowe, HDL, klirens, LDL, metabolizacja leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja leku, podanie domięśniowe, przedwczesne dojrzewanie płciowe, roztwór do wstrzykiwań, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie minimalne, stężenie w osoczu, VLDL, zaburzenia czynności wątroby, zespół McCune-Albrighta
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Opral 40 mg/ fiolkę

Omeprazol charakteryzuje się umiarkowaną dystrybucją w tkankach (objętość dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała) oraz bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (około 97%), co może wpływać na jego biodostępność i potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, przy czym polimorfizm genetyczny CYP2C19 znacząco wpływa na farmakokinetykę leku – u osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie wyższe, a maksymalne stężenia w osoczu 3-5-krotnie wyższe niż u osób z aktywnym enzymem. Pomimo tych różnic, nie zaleca się modyfikacji dawkowania w zależności od statusu metabolizującego. Klirens osoczowy wynosi 30-40 l/h, a okres półtrwania jest krótki (<1 godzina), co zapobiega kumulacji leku przy dawkowaniu raz na dobę. Omeprazol jest eliminowany głównie z moczem (80% w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu z kałem (20%).
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Alfuzosyna – Właściwości farmakokinetyczne

Alfuzosyna, stosowana głównie w terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, wykazuje różne profile farmakokinetyczne w zależności od postaci farmaceutycznej. Biodostępność po podaniu tabletek o natychmiastowym uwalnianiu (2,5 mg) wynosi około 64%, natomiast tabletki o przedłużonym uwalnianiu (10 mg) charakteryzują się względną biodostępnością 104,4% w porównaniu do postaci natychmiastowej. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) dla formy o przedłużonym uwalnianiu osiągane jest po około 9 godzinach (13,6 ng/ml, SD=5,6), a stężenie minimalne (Ctrough) wynosi 3,1-3,2 ng/ml (SD=1,6). Średnia wartość AUC0-24 to 194 ng×godz./ml (SD=75). Alfuzosyna wiąże się z białkami osocza w około 90%, a jej objętość dystrybucji wynosi 2,5 l/kg. Substancja wykazuje preferencyjną dystrybucję w gruczole krokowym, co jest kluczowe dla skuteczności terapeutycznej. Okres półtrwania w fazie eliminacji dla tabletek o przedłużonym uwalnianiu wynosi około 9 godzin, a dla natychmiastowego uwalniania około 5 godzin.
alfuzosyna, AUC, biodostępność alfuzosyny, Cmax, Ctrough, CYP3A4, eliminacja wątrobowa, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, inhibitor, izoenzym wątrobowy, ketokonazol, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedłużone uwalnianie, przewlekła niewydolność serca, stężenie minimalne, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lisinopril Grindeks 10 mg

Lizynopryl jest doustnym inhibitorem ACE, charakteryzującym się około 25% wchłanianiem (zakres 6-60%) i osiągającym maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po około 7 godzinach. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, z klirensem około 50 mL/min u osób zdrowych oraz okresem półtrwania wynoszącym 12,6 godziny. Pokarm nie wpływa na wchłanianie, a lizynopryl słabo przenika przez barierę krew-mózg. W grupach pacjentów z niewydolnością serca, marskością wątroby, zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku obserwuje się zmiany farmakokinetyczne, które wpływają na biodostępność i narażenie systemowe leku, co wymaga dostosowania dawkowania. W szczególności u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (GFR 5-30 mL/min) AUC wzrasta 4,5-krotnie, a u osób z niewydolnością serca o 125%, mimo zmniejszonego wchłaniania o około 16%.
AUC, bariera krew-mózg, farmakokinetyka, GFR, grupa sulfhydrylowa, hemodializa, inhibitor ACE, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, klirens lizynoprylu, lizynopryl, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, narażenie systemowe, niewydolność serca, okres półtrwania, ostry zawał mięśnia sercowego, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia leku, stan równowagi dynamicznej, stężenie lizynoprylu, wiązanie z białkami osocza, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symfaxin ER 150 mg

Symfaxin ER to preparat zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu dostępnych w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg. Wenlafaksyna charakteryzuje się intensywnym metabolizmem wątrobowym, głównie przez CYP2D6 do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV), z okresami półtrwania odpowiednio 5 ± 2 godziny dla wenlafaksyny i 11 ± 2 godziny dla ODV. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu wykazują wolniejsze wchłanianie (maksymalne stężenia wenlafaksyny osiągane po około 5,5 godziny, a ODV po około 9 godzinach) przy zachowaniu całkowitej biodostępności 40-45%, niezależnie od obecności pokarmu. Zarówno wenlafaksyna, jak i ODV wykazują kinetykę liniową w dawkach terapeutycznych 75-450 mg/dobę, a ich wiązanie z białkami osocza jest niskie (27% i 30%), co zapewnia znaczącą frakcję wolnego leku. Metabolity i lek są głównie wydalane przez nerki (87% dawki w ciągu 48 godzin), a klirens wenlafaksyny i ODV wynosi odpowiednio 1,3 ± 0,6 l/h/kg i 0,4 ± 0,2 l/h/kg.
ADME, AUC, biodostępność leku, chlorowodorek wenlafaksyny, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, dializoterapia, działanie antycholinergiczne, efekt pierwszego przejścia, formulacja o przedłużonym uwalnianiu, inhibitor CYP2D6, inhibitor wychwytu zwrotnego dopaminy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja lekowa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klirens, mechanizm przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania wenlafaksyny, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny, powinowactwo do receptorów, powolny metabolizm, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, skala Child-Pugh, stężenie stacjonarne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roswera 15 mg

Rozuwastatyna, podawana doustnie, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, z bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~134 l) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6. Metabolity N-demetylowane wykazują około 50% aktywności farmakologicznej, natomiast laktonowe są nieaktywne klinicznie. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (~5% w postaci niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 20 godzin, a średni klirens osoczowy to około 50 l/h (zmienność 21,7%). Farmakokinetyka leku jest liniowa, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu.
ABCG2, AUC, BCRP, biodostępność, Cmax, CYP2C9, cytochrom P450, dysfagia, dyslipidemia, ekspozycja na lek, hepatocyty, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, izoenzymy cytochromu, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolity laktonowe, metabolity N-demetylowane, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cipronex 500 mg

Cipronex, zawierający cyprofloksacynę, jest fluorochinolonem o działaniu bakteriobójczym, który hamuje topoizomerazę II (gyrazę DNA) oraz topoizomerazę IV, kluczowe enzymy w replikacji i naprawie DNA bakterii. Skuteczność terapeutyczna leku zależy od parametrów farmakokinetyczno-farmakodynamicznych, takich jak stosunek Cmax do MIC oraz AUC do MIC. EUCAST definiuje wartości graniczne MIC dla różnych patogenów, np. Enterobacteriaceae i Pseudomonas spp. są wrażliwe przy MIC ≤0,5 mg/l, a oporne przy MIC >1 mg/l. Wartości te są istotne dla oceny wrażliwości i doboru terapii, zwłaszcza w kontekście regionalnych różnic w oporności. Oporność na cyprofloksacynę rozwija się przez mutacje w genach kodujących gyrazę i topoizomerazę IV, zmniejszenie przepuszczalności błony komórkowej, aktywny transport leku poza komórkę oraz mechanizmy plazmidowe (geny qnr).
AUC, Bacillus anthracis, bakterie beztlenowe, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, bariera przepuszczalności, Chlamydia pneumoniae, Chlamydia trachomatis, Cmax, cyprofloksacyna, działanie bakteriobójcze, Escherichia coli, EUCAST, fluorochinolon, gyraza DNA, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae, lekowrażliwość, MIC, minimalne stężenie hamujące, MRSA, mutacja genowa, mycoplasma pneumoniae, oporność bakteryjna, oporność plazmidowa, Pseudomonas aeruginosa, replikacja DNA bakteryjnego, Staphylococcus aureus, stężenie leku w osoczu, topoizomeraza IV, topoizomeraza typu II, wąglik, wartość graniczna MIC, zakażenie bakteryjne
Leksykon substancji czynnych
Celiprolol – Właściwości farmakokinetyczne

Celiprolol jest hydrofilnym, selektywnym antagonistą receptorów β-adrenergicznych o biodostępności doustnej zależnej od dawki, mieszczącej się w zakresie 30-70%, przy czym dla dawki 100 mg wynosi około 30%, a dla 400 mg wzrasta do 74%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2-4 godzinach, a lek wiąże się z białkami osocza w 20-30%. Celiprolol jest substratem glikoproteiny P, co ogranicza jego biodostępność, zwłaszcza przy niskich dawkach, a także jest obniżana przez obecność pokarmu oraz jednoczesne stosowanie leków takich jak chlortalidon, hydrochlorotiazyd czy teofilina. Metabolizm celiprololu jest minimalny, a eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie z kałem (około 84%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 10% w formie niezmienionej). Okres półtrwania wynosi 5-6 godzin, jednak działanie farmakodynamiczne utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
antagonista receptorów beta-adrenergicznych, AUC, białka osocza, biodostępność doustna, chlorowodorek, chlortalidon, dawkowanie leku, działanie farmakodynamiczne, glikoproteina p, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne leku, substrat glikoproteiny P, teofilina, transport przezbłonowy, wydzielanie z żółcią
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Konaten 18 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa atomoksetyny, substancji czynnej preparatu Konaten, obejmowały szeroki zakres analiz farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych, rakotwórczych oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Wyniki nie wskazały na istotne zagrożenia dla człowieka w standardowych parametrach bezpieczeństwa farmakologicznego. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt powodowały ekspozycję na atomoksetynę porównywalną lub nieznacznie wyższą niż u ludzi z wolnym metabolizmem CYP2D6 przy maksymalnej dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. Badania na młodych szczurach wykazały nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, opóźnienia w oddzielaniu napletka oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc/dobę, jednak bez wpływu na płodność i zdolność reprodukcyjną.
atomoksetyna, AUC, badanie teratologiczne, brak tętnicy podobojczykowej, CYP2D6, genotoksyczność, intensywny metabolizm CYP2D6, organogeneza, rakotwórczość, rozwój neurobehawioralny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wczesna resorpcja, wolny metabolizm CYP2D6, zmniejszenie liczby plemników
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazuje złożony, ale dobrze poznany profil farmakokinetyczny. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny po podaniu, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, eliminowany głównie drogą żółciową (>97%), z okresem półtrwania >20 godzin i bardzo wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99,5%). Amlodypina charakteryzuje się Tmax 6-12 godzin, biodostępnością 64-80%, wiązaniem z białkami na poziomie 97,5%, objętością dystrybucji około 21 l/kg oraz długim okresem półtrwania 35-50 godzin, eliminowana głównie wątrobowo. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax 1-3 godziny, biodostępność około 60%, wiązanie z białkami 68%, objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg, a jego okres półtrwania wynosi 10-15 godzin, eliminowany niemal całkowicie w postaci niezmienionej przez nerki. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych między składnikami preparatu, a podawanie leku z pokarmem nie wpływa klinicznie na skuteczność terapii.
acyloglukuronid, AUC, biodostępność, biodostępność amlodypiny, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, klirens doustny, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja w osoczu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, profil farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, telmisartan amlodypina hydrochlorotiazyd, Tolutris, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zmienność ekspozycji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ridlip 20 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna leku Ridlip, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym typowym dla inhibitorów reduktazy HMG-CoA. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach, z biodostępnością bezwzględną około 20%, co wynika z efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Lek wykazuje znaczną dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji około 134 l) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~90%, głównie albuminy). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (około 10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, co minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych. Metabolity N-demetylowane zachowują około 50% aktywności farmakologicznej, natomiast pochodne laktonowe są klinicznie nieaktywne. Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (około 90% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 10%, w tym 5% w postaci niezmienionej). Transport hepatocytarny rozuwastatyny jest zależny od OATP-C, co jest kluczowe dla jej eliminacji wątrobowej.
ABCG2, AUC, BCRP, białko transportowe, biodostępność bezwzględna, biosynteza cholesterolu, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dyslipidemia, efekt pierwszego przejścia, genotyp SLCO1B1, genotypowanie, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens LDL-C, klirens osoczowy, N-demetylowany metabolit, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna laktonowa, pochodna N-demetylowana, pole pod krzywą, polimorfizm SLCO1B1, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, transporter OATP-C, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asolfena 10 mg

Solifenacyny bursztynian, substancja czynna Asolfeny, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w czasie 3-8 godzin (tmax), niezależnie od dawki, a wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z klirensem około 9,5 l/h i okresem półtrwania 45-68 godzin. W osoczu obecny jest aktywny metabolit 4R-hydroksysolifenacyna oraz trzy metabolity nieaktywne. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (70%) i kał (23%), z około 11% leku wydalanym w postaci niezmienionej.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, białka osocza, biodostępność, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450 3A4, farmakokinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, kwaśna α1-glikoproteina, N-glukuronid, N-tlenek, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, solifenacyna bursztynian, stężenie osoczowe, umiarkowana niewydolność wątroby
Leksykon substancji czynnych
Feksofenadyna – Interakcje

Feksofenadyna, jako lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, nie ulega metabolizmowi wątrobowemu, co eliminuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez wątrobę. Jest substratem transporterów P-gp oraz OATP, co warunkuje jej interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory P-gp, takie jak erytromycyna i ketokonazol, powodują 2-3-krotne zwiększenie stężenia feksofenadyny w osoczu, wynikające ze zwiększonego wchłaniania oraz zmniejszonego wydalania (żółć przy erytromycynie, wydzielanie żołądkowo-jelitowe przy ketokonazolu). Mimo wzrostu stężenia leku, nie obserwuje się wydłużenia odstępu QT ani zwiększenia częstości działań niepożądanych. Induktor P-gp apalutamid zmniejsza AUC feksofenadyny o 30%, co może wymagać dostosowania dawki. Leki zobojętniające sok żołądkowy zawierające wodorotlenek glinu i magnezu obniżają biodostępność feksofenadyny, dlatego zaleca się zachowanie 2-godzinnego odstępu między ich podaniem. Omeprazol nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z feksofenadyną.
apalutamid, AUC, biodostępność feksofenadyny, choroba refluksowa, działanie depresyjne, działanie niepożądane, erytromycyna, farmakokinetyka feksofenadyny, feksofenadyna, feksofenadyna chlorowodorek, glikoproteina p, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, lek zobojętniający sok żołądkowy, metabolizm wątrobowy, odstęp QT, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, polipeptyd transportujący aniony organiczne, schorzenie alergiczne, substancja przeciwhistaminowa, uwalnianie histaminy, wodorotlenek glinu i magnezu, wydalanie z żółcią, zapis EKG
Leksykon substancji czynnych
Naratryptan – Właściwości farmakokinetyczne

Naratryptan po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 2-3 godzinach, z wartościami 8,3 ng/ml u kobiet (95% CI: 6,5-10,5 ng/ml) oraz 5,4 ng/ml u mężczyzn (95% CI: 4,7-6,1 ng/ml). Biodostępność wynosi odpowiednio 74% u kobiet i 63% u mężczyzn, jednak różnice te nie przekładają się na konieczność modyfikacji dawki ze względu na płeć. Objętość dystrybucji naratryptanu wynosi 170 litrów, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (29%), co może mieć znaczenie przy potencjalnych interakcjach lekowych. Klirens całkowity po podaniu dożylnym różni się płciowo: 470 ml/min u mężczyzn i 380 ml/min u kobiet, natomiast klirens nerkowy jest jednakowy i wynosi 220 ml/min, wskazując na aktywny transport kanalikowy. Substancja jest eliminowana głównie przez nerki – 50% w postaci niezmienionej i 30% jako nieaktywne metabolity, a okres półtrwania (t1/2) wynosi około 6 godzin.
AUC, biodostępność naratryptanu, cytochrom P450, doustne środki antykoncepcyjne, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, interakcje lekowe, interakcje metaboliczne, kanaliki nerkowe, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolizm i biotransformacja, objętość dystrybucji, ograniczony metabolizm, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stężenie w osoczu, tolerancja leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Subinit 50 mg

Sunitynib, dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg (jabłczan sunitynibu), wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach, a stan równowagi dynamicznej ustala się po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu osoczowym sunitynibu i jego aktywnego metabolitu wynoszącym 62,9-101 ng/ml. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (95% dla sunitynibu i 90% dla metabolitu) oraz dużą objętość dystrybucji (2230 l), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a metabolit aktywny odpowiada za 23-37% całkowitej ekspozycji. Sunitynib i jego metabolity są eliminowane głównie z kałem (61%) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania wynosi około 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetycznych podczas wielokrotnego podawania ani znaczących interakcji z inhibitorami BCRP czy gefitynibem, choć zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów lub induktorów CYP3A4.
AUC, BCRP, biodostępność, Cmax, dezetylosunitynib, fosforylacja receptorów, GIST, guz lity, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, interakcja metaboliczna, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, metabolit czynny, metabolizm sunitynibu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia ciała, proporcjonalność dawki, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, stała Ki, stan równowagi dynamicznej, substancja czynna, terapia nowotworowa, transporter błonowy, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin Sandoz 100 mg

Sytagliptyna, podawana doustnie w dawce 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z medianą Tmax wynoszącą 1-4 godziny oraz wysoką biodostępnością około 87%. Średnie wartości AUC i Cmax wynoszą odpowiednio 8,52 μM•h i 950 nM. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki w zakresie AUC, jednak Cmax i C24h nie są ściśle proporcjonalne do dawki. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a stopień wiązania z białkami osocza to 38%. Metabolizm sytagliptyny jest minimalny, głównie eliminowana jest przez nerki w postaci niezmienionej (79% dawki), z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2C8. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min, z eliminacją przez aktywne wydzielanie kanalikowe, w tym udziałem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny P. Sytagliptyna nie wykazuje istotnej indukcji ani inhibicji cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych.
AUC, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie szczytowe w osoczu, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność PK/PD
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diaril 1 mg

Glimepiryd, substancja czynna leku Diaril, charakteryzuje się całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (100%), z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym w około 2,5 godziny, przy dawce 4 mg wynoszącym średnio 0,3 µg/ml. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, z objętością dystrybucji około 8,8 litra oraz bardzo wysokim (>99%) wiązaniem z białkami osocza, co ogranicza jego penetrację do tkanek. Klirens glimepirydu wynosi około 48 ml/min, a okres półtrwania (t1/2) w surowicy wynosi 5-8 godzin, co determinuje schemat dawkowania. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymu CYP2C9, prowadząc do powstania dwóch głównych metabolitów o okresach półtrwania 3-6 godzin (pochodna hydroksylowa) oraz 5-6 godzin (pochodna karboksylowa). Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity, z 58% radioaktywności wydalanej z moczem i 35% z kałem, bez obecności niezmienionego leku w moczu.
AUC, bariera krew-mózg, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C9, farmakoterapia, glimepiryd, klirens kreatyniny, kumulacja leku, metabolit hydroksylowy, metabolit karboksylowy, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie leku w surowicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gliptivil Combo 50 mg + 1000 mg

Gliptivil Combo zawiera wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę chlorowodorek (850 mg lub 1000 mg), wykazując biorównoważność z podawaniem składników osobno. Wildagliptyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1,7 h na czczo, 2,5 h z pokarmem), wysoką biodostępnością (85%) oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (9,3%). Metabolizm wildagliptyny obejmuje 69% dawki, głównie do nieaktywnego metabolitu LAY 151, bez udziału enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja wildagliptyny odbywa się głównie przez nerki (85% dawki), z okresem półtrwania około 3 godzin po podaniu doustnym. Metformina wykazuje niższą biodostępność (50-60%), Tmax około 2,5 h, wiązanie z białkami osocza jest znikome, a eliminacja odbywa się w postaci niezmienionej przez nerki z okresem półtrwania 6,5 h. Pokarm zmniejsza Cmax wildagliptyny o 19% i metforminy o 40%, a także opóźnia Tmax metforminy o 35 minut, co może mieć ograniczone znaczenie kliniczne.
AUC, białko osocza, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biorównoważność, Cmax, CYP 450, farmakokinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metformina chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peptydaza dipeptydylowa, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, Tmax, wildagliptyna, wydzielanie kanalikowe, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tenox

Produkt leczniczy Tenox, zawierający amlodypinę w postaci maleinianu, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza w klasach III i IV wg NYHA, ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Stosowanie w stanie przełomu nadciśnieniowego nie jest zalecane bez odpowiedniego monitorowania. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się wydłużony okres półtrwania i zwiększone AUC amlodypiny, co wymaga rozpoczynania terapii od najmniejszej dawki oraz ostrożnego jej zwiększania, szczególnie przy ciężkich zaburzeniach wątroby. U osób w podeszłym wieku konieczne jest zachowanie ostrożności podczas modyfikacji dawki ze względu na zmniejszony klirens leku i zwiększoną ekspozycję.
amlodypina, antagonista wapnia, AUC, dawkowanie amlodypiny, farmakokinetyka, farmakoterapia, hemodializa, klasyfikacja NYHA, klirens amlodypiny, maleinian, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania leku, pacjent w podeszłym wieku, przełom nadciśnieniowy, stężenie amlodypiny w osoczu, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawartość sodu, zdarzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Pharmascience 10 mg

Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie w formie mieszaniny racemicznej enancjomerów S(-) i R(+), z przewagą S(-) (56% vs 44%). Po podaniu na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-2 godzin, a okres półtrwania wynosi około 3 godzin u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Wchłanianie leku jest proporcjonalne do dawki i nie ulega kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w praktyce klinicznej lenalidomid może być podawany niezależnie od posiłku. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (23-29%) i jest wydalany głównie przez nerki (90% z moczem, z czego 82% w formie niezmienionej), co wskazuje na minimalny metabolizm. Metabolity stanowią niewielki procent wydalonej dawki (hydroksy-lenalidomid 4,59%, N-acetylo-lenalidomid 1,83%). Klirens nerkowy przekracza szybkość filtracji kłębuszkowej, sugerując aktywny transport nerkowy. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 i nie wykazuje istotnego wpływu na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
aminotransferaza asparaginianowa, AUC, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, klirens nerkowy, końcowa faza choroby nerek, mieszanina racemiczna, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Uldiulan 12,5 mg

Chlortalidon, substancja czynna leku Uldiulan, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z t50 resorpcji wynoszącym 2,6 godziny oraz biodostępnością około 64% po podaniu doustnym dawki 50 mg. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po 8-12 godzinach i wynosi 3,2 μg/mL (9,4 μmol/L) dla dawki 50 mg. Farmakokinetyka chlortalidonu wykazuje liniową zależność dawka-AUC do 100 mg, a stan stacjonarny przy dawce 50 mg/dobę osiągany jest po 1-2 tygodniach, z średnim stężeniem w stanie stacjonarnym 7,2 μg/mL (21,2 μmol/L). Substancja wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~75%) oraz dużą objętość dystrybucji (4 l/kg), z istotną kumulacją w erytrocytach, co wpływa na długi czas działania i potencjał interakcji. Chlortalidon przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
AUC, bariera łożyskowa, biodostępność, chlortalidon, Cmax, eliminacja leku, klirens nerkowy, kumulacja w erytrocytach, liniowa zależność farmakokinetyczna, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, przenikanie do mleka matki, stan stacjonarny, stężenie substancji czynnej, Uldiulan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmix Plus 80 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Telmix Plus zawiera telmisartan i hydrochlorotiazyd, które nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podaniu. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki: 42% dla 40 mg i 58% dla 160 mg. Pokarm obniża AUC telmisartanu o 6-19%, jednak po 3 godzinach stężenia są porównywalne niezależnie od przyjęcia leku na czczo lub po posiłku. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax w 1-3 godziny, z biodostępnością około 60%. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma objętość dystrybucji około 500 l i jest metabolizowany do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami w 68%, ma objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg i jest wydalany niezmieniony z moczem.
acyloglukuronid, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność całkowita, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, farmakokinetyka doustna, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nasometin Alergia Lora 10 mg

Loratadyna, podawana doustnie, charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy po 1-1,5 godziny. Jej dostępność biologiczna jest proporcjonalna do dawki, co ułatwia przewidywanie efektu terapeutycznego. Loratadyna podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu desloratadyny, którego Tmax wynosi 1,5-3,7 godziny. Loratadyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97-99%), natomiast desloratadyna umiarkowane (73-76%). Okres półtrwania loratadyny wynosi średnio 8,4 godziny (zakres 3-20 godzin), a desloratadyny 28 godzin (zakres 8,8-92 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki (około 40% dawki) i kał (około 42% dawki) w postaci metabolitów, z mniej niż 1% wydalanym w formie niezmienionej. Farmakokinetyka loratadyny jest stabilna u osób starszych, nie wymagając modyfikacji dawki.
AUC, biodostępność, biotransformacja, choroba alkoholowa wątroby, cymetydyna, cytochrom P450, desloratadyna, erytromycyna, hemodializa, ketokonazol, lek antyhistaminowy, loratadyna, metabolizm pierwszego przejścia, Nasometin, niewydolność wątroby, okres półtrwania, przewlekła niewydolność nerek, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apra-swift 15 mg

Apra-swift, zawierający arypiprazol w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienność bez zmiany stopnia wchłaniania. Arypiprazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87%, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 3-5 godzinach. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, a aktywny metabolit dehydroarypiprazol odpowiada za około 40% AUC. Objętość dystrybucji wynosi 4,9 l/kg, a wiązanie z białkami osocza przekracza 99%. Okres półtrwania w fazie eliminacji różni się w zależności od aktywności CYP2D6: 75 godzin u osób z wysoką aktywnością i 146 godzin u słabych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z wydalaniem 27% radioaktywnego pierwiastka z moczem i 60% z kałem.
albumina, AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność doustna, biorównoważność, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dystrybucja leku, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, klirens wątrobowy, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm leku, metabolizm przedukładowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, szlak metaboliczny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, Tmax, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aurosolin 5 mg

Solifenacyna bursztynian, substancja czynna Aurosolinu, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z Cmax osiąganym w 3-8 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%), głównie z kwaśną α1-glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, generując cztery metabolity, z których tylko 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Klirens układowy wynosi około 9,5 l/h, a okres półtrwania 45-68 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% dawki w moczu, w tym 11% w formie niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez drogi żółciowe.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dostępność biologiczna, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, liniowa zależność farmakologiczna, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, solifenacyna bursztynianu, stężenie w osoczu, Tmax, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadilecto 20 mg

Tadalafil w dawce 20 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach, z brakiem wpływu pokarmu oraz pory podania na farmakokinetykę. Objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a wiązanie z białkami osocza sięga 94%. Lek jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, z długim okresem półtrwania t1/2 wynoszącym 17,5 godziny, co umożliwia utrzymanie stężeń terapeutycznych przez dłuższy czas. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) oraz moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. U pacjentów z zaburzeniami erekcji profil farmakokinetyczny jest zbliżony do osób zdrowych.
AUC, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, CYP3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, klirens, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności nerek, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, tadalafil, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zilibra 200 mg

Lakozamid, substancja czynna leku Zilibra, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (prawie 100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-4 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Objętość dystrybucji wynosi około 0,6 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Lakozamid jest wydalany głównie przez nerki (95% dawki w moczu, z czego około 40% w formie niezmienionej), a okres półtrwania wynosi około 13 godzin. Farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki, a stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach przy dawkowaniu 2 razy na dobę, z współczynnikiem kumulacji około 2. Metabolit O-desmetylowy, powstający prawdopodobnie z udziałem enzymów CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, nie wykazuje aktywności farmakologicznej, a jego stężenie w osoczu stanowi około 15% stężenia lakozamidu.
AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, dawka nasycająca, hemodializa, interakcja lekowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, lakozamid, metabolit, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Bimatoprost – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Bimatoprost, stosowany głównie w leczeniu jaskry i nadciśnienia ocznego, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Efekty toksyczne pojawiały się jedynie przy narażeniu znacznie przekraczającym maksymalne dawki stosowane u ludzi. W badaniach na małpach, przy stężeniu ≥0,3 mg/ml, zaobserwowano zwiększoną pigmentację tęczówki, odwracalne zmiany w tkankach okołogałkowych oraz poszerzenie szpary powiekowej, bez czynnościowych ani mikroskopowych uszkodzeń. Bimatoprost nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, a badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wskazały na szczególne zagrożenia dla człowieka. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i myszy dawki do 0,6 mg/kg mc./dobę (≥103-krotnie wyższe niż u ludzi) nie upośledzały płodności, natomiast poronienia i toksyczność okołoporodowa pojawiały się przy dawkach ≥0,3 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ekspozycji ≥41-krotnie wyższej niż u ludzi. Nie stwierdzono wpływu na funkcje neurobehawioralne potomstwa.
AUC, badanie farmakokinetyczne, bimatoprost, ciałko rzęskowe, ciecz wodnista, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, jaskra, melanocyty, metabolit, nadciśnienie oczne, pigmentacja tęczówki, płodność, rozwój płodowy, substancja czynna, szpara powiekowa, tkanki okołogałkowe, toksyczność okulistyczna, tymolol, worek spojówkowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Explemed 10 mg

Przedawkowanie arypiprazolu, substancji czynnej leku Explemed, może prowadzić do poważnych objawów klinicznych zarówno u dorosłych, jak i dzieci. U dorosłych zgłaszano dawki do 1260 mg, manifestujące się letargiem, nadciśnieniem tętniczym, sennością, tachykardią, nudnościami, wymiotami i biegunką, które mogą skutkować zaburzeniami elektrolitowymi i odwodnieniem. U dzieci dawki do 195 mg powodowały nadmierną senność, przejściową utratę świadomości oraz objawy pozapiramidowe, takie jak dystonia, drżenia i akatyzja. W obu grupach nie odnotowano zgonów, jednak objawy wymagają natychmiastowej interwencji medycznej i ścisłego monitorowania parametrów życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji układu sercowo-naczyniowego i neurologicznego.
akatyzja, arypiprazol, AUC, biodostępność leku, dystonia, hemodializa, letarg, monitorowanie układu krążenia, nadciśnienie tętnicze, nudności i wymioty, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, przedawkowanie arypiprazolu, stężenie leku w osoczu, tachykardia, utrata świadomości, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zapis EKG
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imipenem + Cilastatin AptaPharma 500 mg + 500 mg

Imipenem w połączeniu z cylastatyną wykazuje farmakokinetykę zależną od dawki po dożylnym podaniu w 20-minutowej infuzji, z maksymalnymi stężeniami (Cmax) imipenemu w osoczu wynoszącymi średnio 17 µg/mL (250 mg), 39 µg/mL (500 mg) oraz 66 µg/mL (1000 mg). Imipenem charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (~20%) i krótkim okresem półtrwania około 1 godziny. Cylastatyna, będąca inhibitorem dehydropeptydazy-I, zapobiega enzymatycznej degradacji imipenemu w nerkach, co zwiększa stężenia niezmienionego leku w osoczu i moczu (około 70% dawki wydalane z moczem w ciągu 10 godzin). Cylastatyna wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami (~40%) i podobny okres półtrwania (~1 godzina). U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie obserwuje się kumulacji przy podawaniu co 6 godzin. W przypadku niewydolności nerek, AUC imipenemu wzrasta odpowiednio 1,1-, 1,9- i 2,7-krotnie przy CrCL 50–80, 30–<50 oraz <30 mL/min/1,73 m², a dla cylastatyny wzrost jest jeszcze bardziej wyraźny (do 6,2-krotnie przy ciężkiej niewydolności). U pacjentów dializowanych AUC wzrasta 3,7-krotnie dla imipenemu i 16,4-krotnie dla cylastatyny, co wymaga modyfikacji dawkowania.
AUC, biodostępność, Cmax, cylastatyna, degradacja enzymatyczna, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka imipenemu, hemodializa, imipenem z cylastatyną, infuzja dożylna, inhibitor dehydropeptydazy, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja leku, modyfikacja dawkowania, narażenie ogólnoustrojowe, nieczynny metabolit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w moczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Campto 20 mg/ml

Irynotekan, substancja czynna leku Campto (20 mg/ml koncentrat do infuzji), wykazuje złożony, wielofazowy profil farmakokinetyczny z klirensem osoczowym około 15 l/h/m² i objętością dystrybucji Vss wynoszącą 157 l/m². Okresy półtrwania irynotekanu w modelu trójfazowym to: 12 minut (faza I), 2,5 godziny (faza II) oraz 14,2 godziny (faza końcowa). Aktywny metabolit SN-38 charakteryzuje się dwufazowym profilem eliminacji z okresem półtrwania fazy końcowej około 13,8 godziny. Przy dawce 350 mg/m² stężenia końcowe w osoczu wynoszą średnio 7,7 µg/ml dla irynotekanu oraz 56 ng/ml dla SN-38, a pole powierzchni pod krzywą (AUC) odpowiednio 34 µg·h/ml i 451 ng·h/ml. Parametry farmakokinetyczne są proporcjonalne do dawki i nie zależą od liczby wcześniejszych kursów chemioterapii ani schematu dawkowania. Irynotekan wiąże się z białkami osocza w około 65%, a SN-38 w około 95%. Eliminacja leku odbywa się głównie przez wydalanie z kałem (33%) i moczem (22%), z ponad 50% dawki wydalanej w postaci niezmienionej.
aktywność cytotoksyczna, AUC, CAMPTO, CYP3A4, dysfunkcja wątroby, enzym UGT1A1, esteraza, farmakokinetyka populacyjna, genotypowanie UGT1A1, glukuronid SN-38, irynotekan, karboksyloesteraza, klirens osoczowy, liniowość farmakokinetyki, metabolit SN-38, model trójkompartmentowy, neutropenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, profil eliminacji, profil farmakokinetyczny, rak okrężnicy i odbytnicy, substancja czynna, transferaza UGT1A1, UGT1A1, wiązanie z białkami osocza, zespół Criglera-Najjara, zespół Gilberta
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlodipine Orion 5 mg

Amlodypina, podawana doustnie w dawkach 5 mg lub 10 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (64-80%) oraz opóźnionym osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 6-12 godzinach. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (~97,5%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, a okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (ok. 10% w postaci niezmienionej i 60% metabolitów), a pozostałe metabolity są wydalane z żółcią i kałem. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zmniejszony klirens, wydłużony okres półtrwania oraz wzrost AUC o 40-60%, co może wymagać dostosowania dawkowania.
AUC, białko osocza, biodostępność, biodostępność amlodypiny, bloker kanału wapniowego, dawkowanie leku, dystrybucja leku, hepatopatia, klirens leku, maksymalne stężenie w osoczu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przemiana metaboliczna, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hiconcil combi 500 mg + 125 mg

Amoksycylina (500 mg) i kwas klawulanowy (125 mg) zawarte w preparacie Hiconcil combi charakteryzują się szybkim i dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 70% dla obu substancji. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi odpowiednio 7,19 ± 2,26 μg/ml dla amoksycyliny i 2,40 ± 0,83 μg/ml dla kwasu klawulanowego, osiągane po około 1,5 godzinie (Tmax). Objętość dystrybucji wynosi około 0,3-0,4 l/kg dla amoksycyliny i 0,2 l/kg dla kwasu klawulanowego, a wiązanie z białkami osocza to odpowiednio 18% i 25%. Obie substancje przenikają do wielu tkanek i płynów ustrojowych, jednak amoksycylina nie przenika w znaczącym stopniu do płynu mózgowo-rdzeniowego. Metabolizm amoksycyliny obejmuje przekształcenie 10-25% dawki do nieaktywnego kwasu penicylinowego, natomiast kwas klawulanowy ulega intensywnemu metabolizmowi i jest eliminowany zarówno drogą nerkową, jak i pozanerkową.
amoksycylina, AUC, bariera łożyskowa, biodostępność, Cmax, dystrybucja, eliminacja leku, klirens całkowity, klirens surowiczy, kumulacja amoksycyliny, kwas klawulanowy, kwas penicylinowy, metabolizm substancji, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podeszły wiek, probenecyd, stężenie terapeutyczne, t 1/2, Tmax, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil Teva 5 mg

Tadalafil, substancja czynna produktu leczniczego Tadalafil Teva, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Bezpośrednia biodostępność nie została w pełni określona, jednak przyjmowanie leku niezależnie od posiłków i pory dnia nie wpływa istotnie na farmakokinetykę. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a wiązanie z białkami osocza sięga 94%. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z powstaniem nieaktywnego klinicznie metabolitu glukuronianu metylokatecholu. Klirens wynosi 2,5 l/h, a okres półtrwania około 17,5 h. Eliminacja zachodzi głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. U pacjentów z zaburzeniami erekcji farmakokinetyka nie różni się istotnie od zdrowych osób.
AUC, biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, CYP3A4, ekspozycja AUC, farmakokinetyka, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, klirens, klirens kreatyniny, metabolizm, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tadalafil, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji
Leksykon substancji czynnych
Pirydoksyna – Właściwości farmakokinetyczne

Pirydoksyna (witamina B6) charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 0,5-5,7 godzinach od podania doustnego. Wchłanianie odbywa się głównie przez bierny transport i dyfuzję, jednak może być upośledzone u pacjentów z zespołami złego wchłaniania lub po resekcji żołądka. Spożycie wysokotłuszczowego, wysokokalorycznego posiłku opóźnia wchłanianie i zmniejsza biodostępność pirydoksyny, redukując Cmax nawet o 67% i AUC o 37% w porównaniu do podania na czczo. Po absorpcji pirydoksyna jest transportowana do tkanek, gdzie około 60% przekształca się w aktywny metabolit 5′-fosforan pirydoksalu (PLP), który w 80% wiąże się z białkami osocza, głównie albuminami. Witamina B6 jest magazynowana przede wszystkim w wątrobie i mięśniach, a także przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki.
5-fosforan pirydoksalu, albumina, AUC, bariera łożyskowa, biodostępność, biologiczny okres półtrwania, chlorowodorek pirydoksyny, efekt pierwszego przejścia, erytrocyt, farmakokinetyka, fosforylacja, fosforylaza glikogenu, hemoglobina, interakcja farmakokinetyczna, kwas 4-pirydoksylowy, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pirydoksal, pirydoksamina, pirydoksyna, podanie domięśniowe, proces metaboliczny, przewód pokarmowy, resekcja żołądka, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, suplementacja magnezem, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, układ krążenia, witamina rozpuszczalna w wodzie, wydalanie nerkowe, zespół złego wchłaniania
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Servenon 20 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Servenon, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnym od spożycia pokarmu, z Tmax około 4 godzin i biodostępnością około 80%. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest poniżej 80%. Lek ulega hepatycznej biotransformacji głównie przez CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia leku macierzystego) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania escytalopramu po wielokrotnym podaniu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się drogą metaboliczną i nerkową, z przewagą wydalania metabolitów z moczem. Farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu, przy dawce 10 mg/dobę stężenie w osoczu wynosi średnio 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
ADME, AUC, biodostępność escytalopramu, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram, escytalopram, glukuronid, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, Tmax, wchłanianie escytalopramu, wolny metabolizm CYP2C19, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eplenocard 50 mg

Eplerenon charakteryzuje się biodostępnością około 69% po podaniu doustnym dawki 100 mg, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1,5-2 godzin. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 10-100 mg, a stan stacjonarny ustala się po około 2 dniach. Eplerenon wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~50%, głównie kwaśną alfa-1-glikoproteiną), a jego objętość dystrybucji wynosi 42-90 L, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, bez aktywnych metabolitów w osoczu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (67% dawki w postaci metabolitów) oraz kał (32%), z okresem półtrwania 3-6 godzin i klirensem osoczowym około 10 l/h. Spożycie posiłków nie wpływa na wchłanianie leku, co ułatwia stosowanie kliniczne.
AUC, biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność nerek, Cmax, CYP3A4, cytochrom P-450, EPHESUS, eplerenon, farmakokinetyka eplerenonu, hemodializa, interakcja lekowa, klasyfikacja NYHA, klirens osoczowy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, masa ciała pacjenta, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, umiarkowana niewydolność wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Opokan max 15 mg

Meloksykam zawarty w leku Opokan max (15 mg) cechuje się wysoką biodostępnością około 90% po podaniu doustnym oraz farmakokinetyką liniową w zakresie dawek terapeutycznych 7,5-15 mg. Czas osiągnięcia stężenia maksymalnego (Cmax) wynosi 5-6 godzin dla postaci stałych, a stan stężenia równowagi (steady state) osiągany jest w ciągu 3-5 dni przy dawkowaniu raz na dobę. Zakres stężeń w stanie równowagi dla dawki 15 mg wynosi 0,8-2,0 μg/mL. Meloksykam wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (99%, głównie albuminy) oraz stosunkowo niewielką objętość dystrybucji około 16 litrów po podaniu doustnym wielokrotnym. Lek przenika do mazi stawowej, osiągając stężenia około 50% stężenia osoczowego, co jest istotne dla jego działania przeciwzapalnego. Wchłanianie nie jest istotnie modyfikowane przez posiłek ani leki zobojętniające sok żołądkowy.
5′-karboksymeloksykam, AUC, biodostępność, biorównoważność, biotransformacja w wątrobie, CYP 2C9, CYP 3A4, działanie przeciwzapalne, farmakokinetyka liniowa, interakcja lekowa, klirens osoczowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, maź stawowa, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie równowagi, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kwetaplex 200 mg

Kwetapina charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależnie od przyjmowania z pokarmem, co ułatwia jej stosowanie kliniczne. Po osiągnięciu stanu stacjonarnego stężenie aktywnego metabolitu norkwetiapiny stanowi około 35% stężenia leku macierzystego. Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Kwetapina wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~83%) oraz intensywny metabolizm wątrobowy głównie przez izoenzym CYP3A4, z eliminacją metabolitów głównie przez nerki (73%) i przewód pokarmowy (21%). Okres półtrwania eliminacji wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę. Ryzyko klinicznie istotnych interakcji lekowych jest niskie ze względu na słabe hamowanie izoenzymów CYP przy stężeniach terapeutycznych.
AUC, biodostępność, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, farmakokinetyka liniowa, indukcja enzymatyczna, klirens, klirens kreatyniny, kwetapina, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, procesy farmakokinetyczne, stan stacjonarny, stężenie osoczowe leku, wiązanie z białkami osocza, znacznik radioaktywny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zoxon 1 1 mg

Przedkliniczne badania doksazosyny, substancji czynnej preparatu Zoxon, obejmowały ocenę potencjału karcynogennego, mutagennego oraz wpływu na płodność. W badaniach karcynogenności, trwających do 24 miesięcy, podawano zwierzętom (szczury do 40 mg/kg mc./dobę, myszy do 120 mg/kg mc./dobę) dawki zapewniające ekspozycję ogólnoustrojową (AUC) odpowiednio 8- i 4-krotnie wyższą niż u ludzi przy dawce 16 mg/dobę. Nie wykazano działania rakotwórczego. Testy mutagenności nie potwierdziły działania mutagennego na poziomie chromosomalnym ani subchromosomalnym. Wyniki te potwierdzają bezpieczeństwo genotoksyczne doksazosyny w warunkach przedklinicznych.
AUC, badania przedkliniczne, bezpieczeństwo leku, dawkowanie leku, doksazosyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, karcynogeneza, mutagenność, płodność męska, potencjał rakotwórczy, poziom chromosomalny, poziom subchromosomalny, substancja czynna, wpływ na płodność
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Genoptim 80 mg

Telmisartan, substancja czynna leku Telmisartan Genoptim, charakteryzuje się biodostępnością bezwzględną około 50% z istotną zmiennością międzyosobniczą. Wchłanianie jest szybkie, jednak obecność pokarmu zmniejsza AUC0-∞ o 6-19% w zależności od dawki (40-160 mg), choć stężenia w osoczu w pierwszych 3 godzinach pozostają podobne niezależnie od przyjęcia leku z jedzeniem. Farmakokinetyka telmisartanu wykazuje nieliniowość względem dawki, z nieproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC powyżej 40 mg. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 500 litrów, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową.
albumina, AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, dawka leku, dystrybucja tkankowa, eliminacja pozanerkowa, eliminacja wątrobowo-jelitowa, farmakokinetyka telmisartanu, klirens osoczowy, krzywa wykładnicza, kwaśna alfa-1-glikoproteina, nieliniowość farmakokinetyki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, przepływ wątrobowy krwi, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atostat 10 mg

Atorwastatyna, dostępna w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim i liniowym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność z tabletek powlekanych wynosi 95-99%, jednak całkowita biodostępność jest niska (~12%) z powodu presystemowej eliminacji, głównie przez błonę śluzową przewodu pokarmowego i metabolizm wątrobowy (efekt pierwszego przejścia). Atorwastatyna wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) i silne wiązanie z białkami osocza (>98%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, prowadząc do aktywnych metabolitów hydroksylowych, które odpowiadają za około 70% całkowitej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania substancji wynosi około 14 godzin, natomiast działanie farmakologiczne utrzymuje się 20-30 godzin, co jest istotne dla schematu dawkowania.
atorwastatyna, Atostat, AUC, biodostępność leku, biologiczny okres półtrwania, cytochrom P450 3A4, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hydroksylowe pochodne, klasyfikacja Child-Pugh, klirens leku, krążenie wątrobowo-jelitowe, polimorfizm genu SLCO1B1, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, skala Tannera, skalowanie allometryczne, stężenie LDL-C, stężenie leku w osoczu, tabletka powlekana, transporter OATP1B1, uszkodzenie wątroby, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Requip 0,5 mg

Ropinirol, substancja czynna leku Requip, charakteryzuje się biodostępnością około 50% (zakres 36-57%) po podaniu doustnym oraz szybkim wchłanianiem z Tmax około 1,5 godziny. Wysokotłuszczowe posiłki wydłużają Tmax o 2,6 godziny i zmniejszają Cmax o około 25%. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (10-40%) oraz dużą objętość dystrybucji (~7 L/kg), co umożliwia efektywne przenikanie do OUN. Metabolizm ropinirolu odbywa się głównie w wątrobie przez CYP1A2, a metabolity są wydalane z moczem; metabolit główny ma znacznie słabszą aktywność dopaminergiczną, co wskazuje na dominujący efekt terapeutyczny związany z formą macierzystą. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 6 godzin, a ekspozycja (Cmax, AUC) rośnie proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym, bez zmian klirensu po podaniu jednorazowym i wielokrotnym. Występuje znaczna międzyosobnicza zmienność farmakokinetyczna, co może wpływać na indywidualną odpowiedź terapeutyczną.
AUC, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, choroba Parkinsona, Cmax, cytochrom P450, dawka dobowa, dysfagia, działanie dopaminergiczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, ekspozycja ustrojowa, enzym CYP1A2, faza eliminacji, hemodializa, izoenzym CYP1A2, klirens leku, lipofilność, metabolit SKF-104557, metabolit SKF-89124, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, ropinirol, stężenie w osoczu, substancja czynna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, Tmax, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Retrovir 50 mg/5 ml

Zydowudyna, składnik aktywny produktu Retrovir (50 mg/5 ml, roztwór doustny), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Ryfampicyna zmniejsza AUC zydowudyny o 48% ± 34%, co może prowadzić do utraty skuteczności i jest wskazaniem do unikania jednoczesnego stosowania. Probenecyd zwiększa AUC zydowudyny nawet o 106% (100-170%), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hematologicznych. Atowakwon podnosi AUC zydowudyny o 33% i zmniejsza stężenie jej metabolitu glukuronidowego o 19%, co przy długotrwałym leczeniu wymaga szczególnej obserwacji pacjenta. Klarytromycyna zmniejsza wchłanianie zydowudyny, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnej przerwy między podaniem tych leków. Leki takie jak kwas walproinowy, flukonazol i metadon również zwiększają AUC zydowudyny i zmniejszają jej klirens, co wymaga monitorowania pod kątem toksyczności.
amfoterycyna, atowakwon, AUC, Cmax, cytochrom P450, dapson, doksorubicyna, działanie mielosupresyjne, farmakokinetyka, fenytoina, flucytozyna, flukonazol, gancyklowir, glukuronidacja, interferon, klarytromycyna, klirens, ko-trimoksazol, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwas walproinowy, lamiwudyna, lek nefrotoksyczny, lek przeciwretrowirusowy, metabolit glukuronidowy, metadon, mikrosomy wątroby, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oporność wirusa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hematologiczne, pentamidyna, pirymetamina, probenecyd, profil bezpieczeństwa, Retrovir, ryfampicyna, stawudyna, winblastyna, winkrystyna, zaburzenia hematologiczne, zydowudyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tuxanuva 150 mg

Dabigatran eteksylan, prolek przekształcany przez esterazy do aktywnego dabigatranu, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną (~6,5%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w 0,5-2 godziny u zdrowych osób. Po zabiegach chirurgicznych wchłanianie jest opóźnione do około 6 godzin, co wiąże się z działaniem znieczulenia ogólnego i porażeniem mięśniówki przewodu pokarmowego. Pokarm nie zmienia biodostępności, lecz wydłuża czas do Cmax o około 2 godziny. Integralność kapsułki HPMC jest kluczowa dla stabilnej biodostępności; uszkodzenie kapsułki może zwiększyć ją nawet o 75%. Dabigatran wykazuje umiarkowaną dystrybucję tkankową (Vd 60-70 L) i niskie wiązanie z białkami osocza (34-35%). Metabolizm obejmuje sprzęganie do aktywnych acyloglukuronidów, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% niezmienionego leku w moczu) z okresem półtrwania 11-14 godzin u osób starszych, wydłużonym u pacjentów z niewydolnością nerek.
acyloglukuronidy, AUC, białko transportowe P-gp, biodostępność, ciężka niewydolność nerek, Cmax, dabigatran eteksylan, dostępność biologiczna, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, migotanie przedsionków, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, prolek, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie minimalne dabigatranu, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin hydrochloride Biofarm 850 mg

Metformina hydrochlorek, składnik aktywny leku Metformin hydrochloride Biofarm 850 mg, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką obejmującą nieliniowe wchłanianie z biodostępnością 50-60% po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2,5 godzinach i nie przekracza 5 μg/ml nawet przy maksymalnych dawkach. Stężenie w stanie stacjonarnym wynosi poniżej 1 μg/ml i jest osiągane po 24-48 godzinach. Pokarm wpływa na farmakokinetykę metforminy, zmniejszając Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłużając czas do osiągnięcia Cmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje niejasne. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi od 63 do 276 litrów, co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek, w tym erytrocytów, które stanowią drugi kompartment dystrybucji.
AUC, biodostępność, Cmax, dawkowanie leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyty, farmakokinetyka, farmakokinetyka nieliniowa, farmakokinetyka pediatryczna, filtracja kłębuszkowa, frakcja niewchłonięta, klirens kreatyniny, kompartment, kontrola glikemii, metabolizm leku, metformina hydrochlorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, sekrecja kanalikowa, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe