AUC
Area Under the Curve (AUC) to parametr statystyczny używany w medycynie do oceny skuteczności diagnostycznej testów i wartości predykcyjnej biomarkerów. Najczęściej odnosi się do obszaru pod krzywą ROC (Receiver Operating Characteristic), która obrazuje zależność między czułością a swoistością testu diagnostycznego.
W farmakologii klinicznej AUC (Area Under the plasma Concentration-time curve) oznacza pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu. Parametr ten jest kluczowy w badaniach biorównoważności leków i farmakokinetyce, pozwalając na ocenę całkowitej ekspozycji organizmu na substancję czynną po podaniu pojedynczej dawki.
Wartość AUC ma istotne znaczenie w doborze dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie metabolizm i wydalanie substancji czynnych mogą być zmienione. W onkologii i innych dziedzinach medycyny parametr ten służy również do monitorowania odpowiedzi na leczenie i dostosowywania protokołów terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Tulip Combo 10 mg + 20 mg
Tulip Combo, łączący ezetymib i atorwastatynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem atorwastatyny przez CYP3A4 oraz transportem przez OATP1B1/1B3 i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol) znacząco zwiększają stężenia atorwastatyny, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego ich jednoczesne stosowanie należy unikać lub stosować mniejsze dawki Tulip Combo z monitorowaniem klinicznym. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem) również podnoszą stężenia atorwastatyny, wymagając dostosowania dawki. Inhibitory BCRP (elbaswir, grazoprewir) zwiększają stężenia atorwastatyny około 1,9-krotnie, co ogranicza maksymalną dawkę Tulip Combo do 10 mg + 20 mg na dobę. Fibraty (fenofibrat, gemfibrozyl) podnoszą stężenia ezetymibu 1,5-1,7-krotnie i zwiększają ryzyko miopatii, dlatego ich łączne stosowanie nie jest zalecane. Kolestyramina zmniejsza AUC ezetymibu o około 55%, osłabiając efekt obniżania LDL-C. Cyklosporyna zwiększa AUC ezetymibu 3,4- do 12-krotnie i wpływa na jej stężenia, co wymaga ostrożności i monitorowania. Równoczesne stosowanie kwasu fusydowego, daptomycyny czy kolchicyny z Tulip Combo zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga przerwania lub ostrożności w terapii.
aktywność enzymatyczna wątroby, AUC, białko BCRP, białko MDR1, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, cytochrom CYP3A4, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie niepożądane, ezetymib i atorwastatyna, glukuronid ezetymibu, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor białek transportowych, inhibitor CYP3A4, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, miopatia i rabdomioliza, nośnik wątrobowy, OATP1B1 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolaxa Rapid 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny, substancji czynnej preparatu Zolaxa Rapid, wykazały typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy i szczurów, takie jak zmniejszenie aktywności, śpiączka, drżenia i drgawki, z LD50 wynoszącym około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. U psów i małp dawki doustne do 100 mg/kg wywoływały objawy neurologiczne i kardiologiczne, ale nie powodowały zgonów. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN z rozwojem tolerancji, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym AUC u psów była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce terapeutycznej 12 mg. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na komórki szpiku kostnego.
ataksja, AUC, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, komórki progenitorowe szpiku kostnego, LD50, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lacosamide Neuraxpharm 200 mg
Stosowanie lakozamidu (Lacosamide Neuraxpharm) u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących wymaga szczegółowej konsultacji lekarskiej, obejmującej planowanie rodziny i metody antykoncepcji. Badania epidemiologiczne wskazują na 2-3-krotnie zwiększone ryzyko wad rozwojowych u dzieci kobiet leczonych przeciwpadaczkowo (w populacji ogólnej ryzyko wynosi około 3%), zwłaszcza przy terapii wielolekowej. Lakozamid przenika do mleka kobiecego, co stanowi potencjalne ryzyko dla noworodków i niemowląt, dlatego zaleca się przerwanie karmienia piersią podczas terapii. Dane przedkliniczne nie wykazały działania teratogennego, jednak obserwowano toksyczność zarodkową przy dawkach toksycznych dla samic zwierząt. Nie ma wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku w ciąży, dlatego jego podawanie jest dopuszczalne tylko, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu.
- Leksykon substancji czynnych
Capparis spinosa – Właściwości farmakokinetyczne
Preparat Liv.52 zawiera Capparis spinosae cortex w ilości 65 mg na tabletkę, będący jednym z kilku składników roślinnych oraz mineralnych, w tym Cichorii intybus semen (65 mg), Solani nigri herba (32 mg), Terminaliae arjunae cortex (32 mg) oraz Mandur Bhasma (33 mg, zawierający 3 mg żelaza Fe+2 i Fe+3). Ze względu na złożony skład preparatu, brak jest dedykowanych badań farmakokinetycznych poszczególnych komponentów, w tym Capparis spinosa, co uniemożliwia precyzyjne określenie parametrów takich jak biodostępność, Tmax czy AUC. W efekcie, farmakokinetyka tej substancji w kontekście Liv.52 pozostaje nieokreślona, a jej działanie terapeutyczne prawdopodobnie wynika ze synergii wszystkich składników preparatu.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Maysiglu 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Maysiglu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~87%) oraz szybkim wchłanianiem, osiągając Tmax w 1-4 godziny po podaniu dawki 100 mg. Średnie AUC wynosi 8,52 µM•hr, a Cmax 950 nM. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki w zakresie AUC, jednak Cmax i C24h nie są w pełni proporcjonalne. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki – 79% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 mL/min, z udziałem aktywnego wydzielania kanalikowego i transporterów hOAT-3 oraz glikoproteiny p. Sytagliptyna nie wykazuje istotnej indukcji ani inhibicji izoenzymów CYP, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
ADME, AUC, biodostępność bezwzględna, BMI, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, enzym DPP-4, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, hOAT-3, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PK/PD, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Relenza 5 mg/dawkę
Przedkliniczne badania toksykologiczne zanamiwiru, substancji czynnej leku Relenza, wykazały brak istotnej toksyczności oraz negatywny wynik testów genotoksyczności, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania tego leku w terapii przeciwwirusowej. Długoterminowe badania na modelach szczurzych i mysich nie wykazały działania rakotwórczego. W modelach zwierzęcych ciąży, przy dożylnym podaniu dawki do 90 mg/kg mc./dobę, nie stwierdzono wad rozwojowych, embriotoksyczności ani toksyczności matczynej. Podskórne podanie wysokiej dawki 240 mg/kg mc./dobę u szczurów spowodowało wzrost częstości drobnych zmian szkieletowych i narządowych, jednak w granicach obserwowanych w populacji referencyjnej. Analiza farmakokinetyczna wykazała, że ekspozycja przy tej dawce jest około 1000-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce klinicznej wziewnej, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa.
analiza farmakokinetyczna, AUC, badania toksykologiczne, dawka wziewna, działanie kancerogenne, embriotoksyczność, funkcje reprodukcyjne, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, potencjał rakotwórczy, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, terapia przeciwwirusowa, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, wady rozwojowe, zanamiwir, zdolności rozrodcze, zmiany szkieletowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolzurin 4 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne tolterodyny, substancji czynnej leku Tolzurin, wykazały brak klinicznie istotnych działań niepożądanych poza znanym profilem farmakologicznym. W badaniach reprodukcyjnych na myszach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność ani funkcje rozrodcze, jednak przy stężeniach w osoczu 20-krotnie (Cmax) i 7-krotnie (AUC) wyższych niż terapeutyczne obserwowano śmierć zarodków i wady wrodzone. U królików, przy stężeniach 20-krotnie (Cmax) i 3-krotnie (AUC) przekraczających dawki terapeutyczne, nie wykazano wad rozwojowych. Dane te wskazują na niski potencjał teratogenny tolterodyny w warunkach klinicznych.
AUC, badania reprodukcyjne, badanie elektrofizjologiczne, badanie toksykologiczne, Cmax, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja rozrodcza, gen HERG, genotoksyczność, kanał potasowy, odstęp QT, płodność, potencjał czynnościowy, profil bezpieczeństwa, przewodnictwo elektryczne serca, rakotwórczość, repolaryzacja, repolaryzacja mięśnia sercowego, rozrodczość, rozwój płodowy, śmierć zarodka, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, toksyczność, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowa, tolterodyna, układ sercowo-naczyniowy, wada wrodzona, włókna Purkiniego, zaburzenie przewodnictwa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prograf 0,5 mg
Takrolimus, substancja czynna leku Prograf, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną na poziomie 20-25% oraz zmiennym profilem wchłaniania, z maksymalnym stężeniem (Cₘₐₓ) osiąganym po 1-3 godzinach od podania. U pacjentów po przeszczepieniu wątroby dawka 0,30 mg/kg mc./dobę pozwala na osiągnięcie stężenia w stanie stacjonarnym w ciągu około 3 dni. Obecność pokarmu, zwłaszcza bogatego w tłuszcze, znacząco obniża AUC (o 27%) i Cₘₐₓ (o 50%) oraz wydłuża Tₘₐₓ (o 173%) u biorców wątroby, natomiast u pacjentów po przeszczepieniu nerki zmiany te są mniej wyraźne (AUC ↓ 2-12%, Cₘₐₓ ↓ 15-38%, Tₘₐₓ ↑ 38-80%). Takrolimus wykazuje silne wiązanie z erytrocytami (stosunek stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (>98,8%). Objętość dystrybucji wynosi około 1300 l (osocze) i 47,6 l (pełna krew).
AUC, biodostępność takrolimusu, biotransformacja, całkowity klirens, cytochrom P450 3A4, cytochrom P450-3A5, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, objętość dystrybucji, podanie dożylne takrolimusu, powinowactwo do erytrocytów, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, przeszczepienie wątroby, stężenie w stanie stacjonarnym, substancja radioaktywna, takrolimus, wchłanianie takrolimusu, wiązanie z białkami, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dailiport 5 mg
Dailiport to postać takrolimusu o przedłużonym uwalnianiu, stosowana raz na dobę w terapii immunosupresyjnej po przeszczepieniu narządów. Lek wymaga ścisłego monitorowania przez doświadczonych specjalistów transplantologów, ze względu na ryzyko odrzutu przeszczepu lub działań niepożądanych przy niekontrolowanej zamianie postaci farmaceutycznych. Początkowa dawka wynosi 0,20-0,30 mg/kg mc./dobę (przeszczep nerki i wątroby) lub 0,15 mg/kg mc./dobę (przeszczep serca), podawana rano, rozpoczynając terapię w ciągu 12-24 godzin po zabiegu. W pierwszych dniach po przeszczepieniu ekspozycja na takrolimus (AUC0-24) jest niższa o 30-50% w porównaniu z formą o natychmiastowym uwalnianiu, dlatego konieczne jest częste monitorowanie minimalnego stężenia leku we krwi (C24), szczególnie w ciągu pierwszych dwóch tygodni. Docelowe stężenia takrolimusu we krwi we wczesnym okresie po przeszczepieniu wynoszą 5-20 ng/ml (wątroba) oraz 10-20 ng/ml (nerka, serce), a w leczeniu podtrzymującym 5-15 ng/ml. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowywane na podstawie oceny klinicznej i monitorowania stężeń leku, z uwzględnieniem potencjalnych interakcji i zmian stanu pacjenta.
AUC, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka takrolimusu, klirens kreatyniny, klirens takrolimusu, krew pełna, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, metoda immunologiczna, nefrotoksyczność, odrzucanie przeszczepu, personel medyczny, przeciwciała monoklonalne, przeszczep alogeniczny, przeszczepienie narządów, stężenie cyklosporyny, stężenie leku we krwi, stężenie minimalne takrolimusu, takrolimus o natychmiastowym uwalnianiu, takrolimus o przedłużonym uwalnianiu, transplantolog - Leksykon leków
Interakcje leku – Irprestan 150 mg
Irbesartan, substancja czynna preparatu Irprestan, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Współstosowanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak beta-adrenolityki, antagoniści wapnia o przedłużonym działaniu oraz tiazydowe diuretyki, może nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu dużych dawek diuretyków, które mogą zmniejszać objętość krwi krążącej i zwiększać ryzyko niedociśnienia. Istotne jest także unikanie kojarzenia irbesartanu z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu oraz heparyną ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Ponadto, jednoczesne podawanie litu może prowadzić do przejściowego wzrostu jego stężenia i toksyczności, co wymaga ścisłej kontroli poziomu litu w surowicy. Interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym inhibitorami COX-2 i kwasem acetylosalicylowym (>3 g/dobę), mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe irbesartanu oraz zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek i hiperkaliemii, zwłaszcza u osób starszych, co wymaga odpowiedniego nawodnienia i monitorowania czynności nerek.
aliskiren, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, AUC, beta-adrenolityk, CYP2C9, digoksyna, glukuronidacja, hiperkaliemia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja z litem, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, OATP1B1, ostra niewydolność nerek, repaglinid, ryfampicyna, tiazydowy lek moczopędny, układ RAA, warfaryna, wybiórczy inhibitor COX-2, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Eugia 25 mg
Lenalidomid występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) (56%) i R(+) (44%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając Cmax w 0,5-2 godziny. Wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a wielokrotne podawanie nie powoduje kumulacji. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w praktyce klinicznej lek może być podawany niezależnie od posiłków. Lenalidomid wiąże się z białkami osocza na poziomie 23-29%, przenika do nasienia w ilościach <0,01% dawki i jest niewykrywalny w spermie po 3 dniach od zakończenia terapii. Metabolizm leku jest minimalny, nie jest substratem ani inhibitorem izoenzymów cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania 3-5 godzin w zależności od populacji pacjentów.
AUC, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, Cmax, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksylenalidomid, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, mieszanina racemiczna, N-acetylolenalidomid, niewydolność nerek, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Teva 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu obejmowały ocenę toksyczności, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na reprodukcję. W modelach zwierzęcych (szczury, myszy) nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego przy dawkach sięgających 1000 mg/kg/dobę, co znacznie przekracza dawki terapeutyczne u ludzi. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę nie wywołała efektów toksycznych, a ekspozycja (AUC) u ciężarnych samic była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg. Nie zaobserwowano zaburzeń płodności u samców i samic szczurów. Długoterminowe podawanie tadalafilu psom w dawkach ≥25 mg/kg/dobę przez 6-12 miesięcy skutkowało zmianami histopatologicznymi w postaci zaniku nabłonka kanalików nasiennych i zmniejszeniem spermatogenezy, przy ekspozycji systemowej 3-18-krotnie wyższej niż u ludzi po dawce 20 mg.
AUC, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, mutacja genetyczna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowy i płodowy, stężenie leku we krwi, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie chromosomów, wpływ na reprodukcję, zaburzenia płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmiany histopatologiczne, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lambrinex 10 mg
Przedkliniczne badania atorwastatyny, substancji czynnej Lambrinex, wykazały brak potencjału mutagennego i klastogennego w testach in vitro i in vivo. W badaniach karcynogenności na szczurach nie stwierdzono działania nowotworowego, natomiast u myszy zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe u samców oraz raki wątrobowokomórkowe u samic przy ekspozycji AUC 0-24h 6-11 razy wyższej niż u ludzi stosujących maksymalną dawkę terapeutyczną. Wpływ atorwastatyny na reprodukcję i rozwój oceniano na szczurach, królikach i psach, gdzie nie stwierdzono wpływu na płodność ani działania teratogennego. Jednak przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic szczurów i królików zaobserwowano toksyczność dla płodu, opóźniony rozwój potomstwa oraz obniżoną przeżywalność poporodową u szczurów.
aberracja chromosomowa, atorwastatyna, AUC, badanie przedkliniczne, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, łagodny nowotwór, opóźnienie rozwoju, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, przenikanie przez łożysko, przeżywalność poporodowa, rak wątrobowokomórkowy, stężenie osoczowe, toksyczność ciążowa, toksyczność płodowa, złośliwy nowotwór - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sorafenib Stada 200 mg
Sorafenib Stada w dawce 200 mg wykazuje biodostępność względną na poziomie 38-49% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym około 3 godziny po podaniu. Wchłanianie leku jest istotnie obniżone (o 30%) przy podaniu z wysokotłuszczowym posiłkiem, co ma znaczenie kliniczne przy ustalaniu schematu dawkowania. Farmakokinetyka sorafenibu jest nieliniowa przy dawkach powyżej 400 mg dwa razy na dobę, a lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,5%). Po 7 dniach stosowania obserwuje się kumulację leku (2,5- do 7-krotna) i osiągnięcie stanu stacjonarnego z wskaźnikiem Cmax/Cmin <2, co wskazuje na stabilne stężenia w trakcie terapii. Sorafenib jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP3A4 i UGT1A9, a jego metabolit pirydyno-N-tlenek stanowi 9-16% krążących substancji aktywnych, wykazując podobną aktywność farmakologiczną. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 25-48 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (77%) i moczem (19%), przy czym 51% dawki jest wydalane z żółcią w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność sorafenibu, biodostępność względna, Cmax, cykl wątrobowo-jelitowy, cytochrom CYP3A4, dializoterapia, eliminacja sorafenibu, glukuronidacja, glukuronidaza bakteryjna, klasyfikacja Childa-Pugha, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pirydyno-N-tlenek, pole pod krzywą stężenie-czas, profil farmakokinetyczny, przemiany oksydacyjne, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, stan stacjonarny, tozylan sorafenibu, transferaza UGT1A9, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bimatoprost Indoco 0,3 mg/ml
Bimatoprost, stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu o stężeniu 0,3 mg/ml (Bimatoprost Indoco), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i niską ekspozycją ogólnoustrojową. Po aplikacji jednej kropli do obu oczu raz dziennie przez 14 dni, Cmax osiąga około 0,08 ng/ml w ciągu 10 minut, a stężenie spada poniżej progu wykrywalności (0,025 ng/ml) po 1,5 godziny. Średnia wartość AUC0-24h wynosi 0,09 ng•h/ml, a stan stacjonarny osiągany jest już w pierwszym tygodniu terapii. Lek wykazuje umiarkowaną dystrybucję (Vd 0,67 l/kg) i wysokie wiązanie z białkami osocza (~88%). Bimatoprost jest metabolizowany przez oksydację, N-deetylację i glukuronidację, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (67% dawki w moczu) oraz częściowo przez kał (25%). Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi około 45 minut, a całkowity klirens krwi to 1,5 l/h/kg.
AUC, bimatoprost, biotransformacja, Cmax, droga eliminacji, ekspozycja ogólnoustrojowa, forma macierzysta leku, glukuronidacja, klirens krwi, krople do oczu, N-deetylacja, objętość dystrybucji leku, okres półtrwania leku, oksydacja, powinowactwo do białek osocza, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, rogówka i twardówka, stan stacjonarny, stężenie szczytowe leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zyvoxid 2 mg/ml
Linezolid, aktywny enancjomer (s)-linezolidu zawarty w Zyvoxid (2 mg/ml roztwór do infuzji), charakteryzuje się pełną (około 100%) dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 2 godzin. Po podaniu dawki 600 mg dwa razy na dobę, średnie stężenia maksymalne (Cmax) wynoszą 15,1 ± 2,5 mg/l (dożylnie) oraz 21,2 ± 5,8 mg/l (doustnie), a stężenia minimalne (Cmin) odpowiednio 3,68 ± 2,68 mg/l i 6,15 ± 2,94 mg/l. Stan stacjonarny osiągany jest do drugiego dnia terapii, a okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 5–7 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 40–50 litrów, co odpowiada całkowitej objętości wody ustrojowej, a wiązanie z białkami osocza utrzymuje się na poziomie około 31%, niezależnie od stężenia leku. Linezolid wykazuje szeroką penetrację do różnych płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (stosunek stężenia do osocza 0,7:1), co jest istotne w kontekście leczenia zakażeń ośrodkowego układu nerwowego, choć u dzieci z zakażeniami OUN nie uzyskano stabilnych stężeń terapeutycznych.
AUC, Cmax, Cmin, dostępność biologiczna, hemodializa, hydroksyetyloglicyna, jama otrzewnej, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens linezolidu, klirens układowy, komora boczna mózgu, kwas aminoetoksyoctowy, linezolid, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, stan stacjonarny, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wodogłowie, zakażenie OUN, zastawka komorowo-otrzewnowa, zawiesina doustna, Zyvoxid - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Simcovas 40 mg
Simcovas (symwastatyna) w dawce 40 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym zawierającą 262,92 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Leku nie należy stosować u pacjentów z aktywną chorobą wątroby lub utrzymującym się, niewyjaśnionym wzrostem aminotransferaz, ze względu na ryzyko hepatotoksyczności wynikające z metabolizmu symwastatyny w wątrobie. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciąża i okres karmienia piersią, gdyż statyny hamują syntezę cholesterolu niezbędnego do rozwoju płodu i mogą przenikać do mleka matki. U pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną stosujących lomitapid dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 40 mg/dobę ze względu na ryzyko hepatotoksyczności i miopatii.
aminotransferazy, androgen syntetyczny, antybiotyk makrolidowy, AUC, choroba wątroby, cyklosporyna, danazol, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, karmienie piersią, laktoza jednowodna, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lomitapid, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, rabdomioliza, symwastatyna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant Glenmark 250 mg/5 ml
Fulwestrant, podawany domięśniowo w dawce standardowej 500 mg jako roztwór do wstrzykiwań o długotrwałym działaniu, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 5 dni po podaniu. W stanie stacjonarnym średnie parametry farmakokinetyczne to: AUC 475 ng·dni/ml (CV 33,4%), Cmax 25,1 ng/ml (CV 35,3%) oraz Cmin 16,3 ng/ml (CV 25,9%). Lek wykazuje proporcjonalną zależność ekspozycji od dawki w zakresie 50-500 mg. Fulwestrant cechuje się dużą objętością dystrybucji (3-5 l/kg), wysokim (99%) wiązaniem z białkami osocza, głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL, oraz okresem półtrwania około 50 dni, który jest determinowany głównie przez szybkość wchłaniania z miejsca podania. Metabolizm zachodzi głównie poza układem cytochromu P450, z udziałem CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim z kałem, z minimalnym wydalaniem (<1%) z moczem. Klirens wynosi 11±1,7 ml/min/kg, co wskazuje na istotną rolę wątroby w eliminacji leku.
antagonista receptora estrogenowego, AUC, CYP3A4, cytochrom P-450, dystrybucja leku, farmakokinetyka populacyjna, frakcje lipoprotein, globulina wiążąca hormony płciowe, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedwczesne dojrzewanie płciowe, roztwór do wstrzykiwań, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność farmakokinetyczna, zespół McCune’a-Albrighta - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Urapidil Kalceks 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne urapidylu przeprowadzone na myszach, szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, co wskazuje na brak wpływu leku na rozwój wad wrodzonych płodów. Jednakże u samców zaobserwowano obniżoną płodność, a u samic zmiany histopatologiczne narządów rozrodczych, takie jak przedłużony lub brak cyklu rujowego oraz zmniejszona masa macicy, prawdopodobnie związane ze wzrostem poziomu prolaktyny. Zmiany te były odwracalne po zakończeniu terapii i nie wpływały negatywnie na płodność samic. W badaniach na królikach odnotowano zwiększoną śmiertelność płodów, jednak efekt ten był powiązany z toksycznością u matek, co sugeruje mechanizm pośredni. W badaniach około- i pourodzeniowych na szczurach w pokoleniu F1 stwierdzono zwiększoną śmiertelność płodów oraz zmniejszoną masę urodzeniową potomstwa, natomiast w pokoleniu F2 nie zaobserwowano nieprawidłowości.
AUC, badanie okołoporodowe, Cmax, cykl rujowy, dane toksykokinetyczne, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, margines bezpieczeństwa, narząd rozrodczy, oś przysadka-gruczoły płciowe, parametr farmakokinetyczny, prolaktyna, rozwój zarodka i płodu, śmiertelność płodu, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, urapidyl, wada wrodzona, zmiana histopatologiczna