AUC
Area Under the Curve (AUC) to parametr statystyczny używany w medycynie do oceny skuteczności diagnostycznej testów i wartości predykcyjnej biomarkerów. Najczęściej odnosi się do obszaru pod krzywą ROC (Receiver Operating Characteristic), która obrazuje zależność między czułością a swoistością testu diagnostycznego.
W farmakologii klinicznej AUC (Area Under the plasma Concentration-time curve) oznacza pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu. Parametr ten jest kluczowy w badaniach biorównoważności leków i farmakokinetyce, pozwalając na ocenę całkowitej ekspozycji organizmu na substancję czynną po podaniu pojedynczej dawki.
Wartość AUC ma istotne znaczenie w doborze dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie metabolizm i wydalanie substancji czynnych mogą być zmienione. W onkologii i innych dziedzinach medycyny parametr ten służy również do monitorowania odpowiedzi na leczenie i dostosowywania protokołów terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Poltram 50 mg
Tramadol, substancja czynna preparatu Poltram, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zagrażających życiu zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego, oddechowego i krążeniowego. Wysokie ryzyko niesie także kojarzenie tramadolu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, mirtazapina), które może prowadzić do zespołu serotoninowego, oraz z lekami obniżającymi próg drgawkowy, co zwiększa ryzyko napadów drgawkowych. Alkohol i inne substancje działające depresyjnie na OUN nasilają działania niepożądane tramadolu, w tym sedację, zaburzenia świadomości, koordynacji, depresję oddechową i ryzyko drgawek, dlatego ich łączenie jest zdecydowanie niewskazane.
antagonista receptorów 5-HT3, AUC, ból pooperacyjny, buprenorfina, bupropion, chinidyna, Cmax, cymetydyna, czas protrombinowy, depresja oddechowa, działanie analgetyczne, działanie przeciwbólowe, erytromycyna, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, mirtazapina, nalbufina, napad drgawkowy, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, pochodna kumaryny, próg drgawkowy, SNRI, sole litu, SSRI, substancja czynna, tetrahydrokanabinol, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zatrzymanie oddechu, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Azithromycin Teva 250 mg
Azytromycyna, antybiotyk makrolidowy z grupy azalidów, dostępna w formie tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej o dawkach 250 mg i 500 mg, działa poprzez hamowanie syntezy białka bakteryjnego przez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu, co blokuje translokację i namnażanie drobnoustrojów. Kluczowym parametrem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym jest stosunek AUC do MIC, który koreluje z efektywnością terapeutyczną. Oporność na azytromycynę może być naturalna lub nabyta i obejmuje mechanizmy takie jak modyfikacja miejsca docelowego (np. metylacja 23S rRNA przez geny erm), zmniejszona penetracja leku oraz enzymatyczna degradacja. Szczególnie istotny jest mechanizm MLSB u bakterii Gram-dodatnich, prowadzący do oporności krzyżowej na makrolidy, linkozamidy i streptograminy typu B.
aktywne usuwanie leku, antybiotyk makrolidowy, atypowa mykobakteria, atypowe zapalenie płuc, AUC, azalid, azytromycyna, Bacteroides fragilis, Chlamydia trachomatis, Chlamydophila pneumoniae, choroba legionistów, enzymatyczna degradacja antybiotyku, epidemiologiczna wartość odcięcia, erytromycyna A, Escherichia coli, graniczna wartość wrażliwości, Haemophilus influenzae, hamowanie syntezy białka, Klebsiella, Legionella pneumophila, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwmalaryczny, linkozamid, malaria, metylaza, metylaza rybosomalna, MIC, Moraxella catarrhalis, MRSA, Mycobacterium avium, mycoplasma pneumoniae, Neisseria gonorrhoeae, oporność drobnoustrojów, oporność krzyżowa, oporność na makrolidy, oporność typu MLSB, paciorkowiec grupy A, paciorkowiec grupy B, pałeczka ropy błękitnej, podjednostka 50S rybosomu, Pseudomonas aeruginosa, rybosomalne RNA, Staphylococcus, Staphylococcus aureus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, szczep oporny na metycylinę, transferaza peptydylowa, Ureaplasma urealyticum, wskaźnik farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon substancji czynnych
Lakozamid – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Lakozamid, stosowany w leczeniu padaczki, wymaga szczególnej uwagi u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Lekarze powinni przeprowadzić szczegółową konsultację dotyczącą planowania rodziny, stosowania antykoncepcji oraz ryzyka związanego z terapią. Wady rozwojowe u dzieci matek leczonych lekami przeciwpadaczkowymi występują 2-3 razy częściej niż w populacji ogólnej (około 3%), zwłaszcza przy terapii wielolekowej. Brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa lakozamidu w ciąży; badania przedkliniczne nie wykazały działania teratogennego, jednak obserwowano toksyczność zarodków przy dawkach toksycznych dla samic. Lakozamid przenika do mleka kobiecego, dlatego zaleca się przerwanie karmienia piersią podczas terapii ze względu na potencjalne ryzyko dla noworodków i niemowląt.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Apixaban Orion 2,5 mg
Apiksaban, aktywny składnik leku Apixaban Orion, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez szlaki CYP3A4 i P-glikoproteiny (P-gp). Silne inhibitory tych szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) czy inhibitory proteazy HIV, powodują dwukrotne zwiększenie AUC i 1,6-krotne zwiększenie Cmax apiksabanu, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane i słabe inhibitory, np. diltiazem (360 mg/dobę), klarytromycyna (500 mg 2x/dobę) czy naproksen (500 mg), zwiększają AUC i Cmax w mniejszym stopniu (1,3-1,6-krotnie) i nie wymagają modyfikacji dawki, choć zaleca się ostrożność. Silne induktory CYP3A4 i P-gp, takie jak ryfampicyna, zmniejszają ekspozycję na apiksaban o 54% (AUC) i 42% (Cmax), co może obniżać skuteczność terapii, zwłaszcza w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP), gdzie stosowanie apiksabanu z tymi induktorami jest niezalecane.
ablacja cewnikowa, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista receptorów H2, apiksaban, atenolol, AUC, Cmax, czynnik krzepnięcia Xa, dekstran, digoksyna, diltiazem, dipirydamol, działanie przeciwzakrzepowe, famotydyna, heparyna niefrakcjonowana, induktor CYP3A4 i P-gp, inhibitor CYP3A4 i P-gp, inhibitor proteazy HIV, inhibitor receptora P2Y12, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek trombolityczny, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niezastawkowe migotanie przedsionków, prasugrel, przedawkowanie, ryfampicyna, sulfinpirazon, terapia apiksabanem, węgiel aktywowany, właściwość przeciwpłytkowa, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil APTEO MED 10 mg
Przedkliniczne badania tadalafilu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń dla pacjentów. W modelach zwierzęcych nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego nawet przy bardzo wysokich dawkach do 1000 mg/kg/dobę u szczurów i myszy, co znacznie przekracza kliniczne dawki. Dawka 30 mg/kg/dobę u szczurów, przy której nie obserwowano efektów rozwojowych, odpowiadała ekspozycji (AUC) około 18-krotnie wyższej niż u ludzi po dawce 20 mg. Badania nad płodnością nie wykazały negatywnego wpływu na reprodukcję u samców i samic szczurów, co jest istotne w kontekście mechanizmu działania leku i jego zastosowań klinicznych.
AUC, badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja systemowa, genotoksyczność, pole pod krzywą stężenia leku, rozwój przed- i pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po wielokrotnym podaniu, wpływ na rozrodczość, zaburzenia płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadaxin 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Tadaxin 20 mg, wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznym. W badaniach na szczurach i myszach, nawet przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie zaobserwowano działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. Dodatkowo, dawka 30 mg/kg/dobę u szczurów nie powodowała negatywnych efektów na rozwój potomstwa, a wartość AUC dla niezwiązanego leku u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po standardowej dawce 20 mg, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Badania płodności nie wykazały zaburzeń u samców i samic szczurów, potwierdzając brak wpływu tadalafilu na zdolności reprodukcyjne w tych modelach zwierzęcych.
AUC, badania kliniczne, badania przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, pole pod krzywą stężenia leku, potencjał genotoksyczny, rozwój prenatalny, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczny wpływ na rozród, układ rozrodczy, wpływ na rozrodczość, zaburzenia płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – OMI-TAM 0,4 mg
Omi-Tam, zawierający 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką zapewniającą optymalną skuteczność terapeutyczną. Biodostępność leku na czczo wynosi około 57%, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po około 6 godzinach. Tłuste posiłki znacząco zwiększają biodostępność tamsulosyny, powodując wzrost AUC o 64% oraz Cmax o 149% w porównaniu do stanu na czczo. Po wielokrotnym dawkowaniu stężenie w stanie stacjonarnym wzrasta niemal dwukrotnie, z Cmax około 11 ng/ml, osiąganym w czasie 4-6 godzin niezależnie od przyjmowania leku na czczo lub po posiłku. Stosunek minimalnego do maksymalnego stężenia (Cmin/Cmax) utrzymuje się na poziomie około 40%, co świadczy o stabilnym profilu stężeń w ciągu doby.
AUC, biodostępność, biodostępność leku, Cmax, Cmin, ekspozycja organizmu, farmakokinetyka liniowa, formulacja o przedłużonym uwalnianiu, maksymalne stężenie w osoczu, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia leku, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosyny chlorowodorek, właściwość farmakokinetyczna, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Orion 40 mg
Telmisartan Orion wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny z biodostępnością około 50% i bardzo wysokim (>99,5%) wiązaniem z białkami osocza, głównie albuminami i alfa-1 kwaśną glikoproteiną. Lek charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką, szczególnie dla dawek powyżej 40 mg, gdzie Cmax i AUC rosną nieproporcjonalnie. Spożycie pokarmu zmniejsza AUC o 6% przy dawce 40 mg i do 19% przy dawce 160 mg, jednak po 3 godzinach stężenia w osoczu są porównywalne niezależnie od przyjęcia leku z posiłkiem. Telmisartan ma dużą objętość dystrybucji (około 500 l) i jest metabolizowany głównie przez sprzęganie do nieaktywnych metabolitów glukuronidowych. Okres półtrwania w fazie eliminacji przekracza 20 godzin, a eliminacja odbywa się prawie całkowicie z kałem w postaci niezmienionej, z wydalaniem nerkowym poniżej 1%. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min.
ADME, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność, biodostępność całkowita, ciężka niewydolność nerek, Cmax, glukuronidacja, hemodializoterapia, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem AptaPharma 1000 mg
Meropenem, dostępny w dawkach 500 mg i 1000 mg jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą szybkie wchłanianie i dystrybucję z objętością dystrybucji około 0,25 l/kg (11-27 l) oraz okresem półtrwania około 1 godziny u osób zdrowych. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) po 30-minutowym wlewie wynoszą odpowiednio 23 μg/ml (500 mg), 49 μg/ml (1000 mg) i 115 μg/ml (2000 mg), a po szybszym podaniu (5 minut) wartości te są wyższe (52 μg/ml i 112 μg/ml). Meropenem wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~2%) i brak kumulacji przy podawaniu co 8 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Lek dobrze penetruje do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego, płuc, żółci, skóry oraz jamy otrzewnej, co uzasadnia jego szerokie zastosowanie w leczeniu zakażeń o różnej lokalizacji. Metabolizm zachodzi głównie przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki – około 70% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin, a 28% jako nieaktywny metabolit.
AUC, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka meropenemu, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroliza pierścienia beta-laktamowego, klirens, klirens kreatyniny, klirens pozanerkowy, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja do tkanek, płyn mózgowo-rdzeniowy, Pseudomonas aeruginosa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Immunate 250 IU FVIII/190 IU VWF 250 j.m/fiol. (50 j.m./ml)
W artykule przedstawiono szczegółową analizę farmakokinetyki preparatu Immunate 250 IU FVIII/190 IU VWF, stosowanego u pacjentów z ciężką hemofilią A (poziom czynnika VIII ≤1%) oraz chorobą von Willebranda. Badania przeprowadzono na 18 pacjentach powyżej 12 roku życia, którzy otrzymali dawkę 50 j.m./kg masy ciała. Aktywność czynnika VIII oznaczano metodą chromogenną zgodną z Farmakopeą Europejską, natomiast czynnik von Willebranda oceniano testem kofaktora ristocetyny (VWF:RCo). Preparat zawiera po rekonstytucji około 50 j.m./ml FVIII oraz 38 j.m./ml VWF, a jego aktywność swoista wynosi 70 ± 30 j.m. FVIII/mg białka. Standaryzacja procedur i centralizacja analiz zapewniły wysoką wiarygodność wyników.
AUC, choroba von Willebranda, Cmax, czynnik krzepnięcia, czynnik VIII, czynnik von Willebranda, epizod krwawienia, hemofilia A ciężka, klirens, kofaktor ristocetyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osocze ludzkie, parametr farmakokinetyczny, test chromogenny, Tmax, właściwości farmakokinetyczne, zabieg operacyjny - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosutrox 10 mg
Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco zwiększać jej stężenie w osoczu i ryzyko miopatii. Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną (7,1-krotny wzrost AUC, przeciwwskazane łączne stosowanie), inhibitorami proteaz (np. atazanawir/rytonawir powodujące 3,1-krotny wzrost AUC) oraz lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii WZW C (glekaprewir/pibrentaswir 2,2-krotny wzrost AUC). Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC rozuwastatyny, co wyklucza stosowanie dawki 40 mg Rosutrox w skojarzeniu. Inne leki, takie jak fenofibrat, ezetymib, leki zobojętniające (wodorotlenek glinu i magnezu zmniejszający stężenie o 50%), erytromycyna (zmniejszenie AUC o 20%) oraz tikagrelor i kwas fusydowy, również wpływają na farmakokinetykę i bezpieczeństwo terapii.
antagonista witaminy K, atazanawir, AUC, BCRP, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, farmakodynamika, farmakokinetyka, fibrat, gemfibrozyl, glekaprewir/pibrentaswir, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, INR, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miopatia, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, rytonawir, tikagrelor, warfaryna, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Majamil PPH 50 mg
Diklofenak sodowy w postaci tabletek dojelitowych Majamil PPH 50 mg charakteryzuje się całkowitym i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax 1,5 mg/ml, tj. 5 μmol/l) po około 2 godzinach (Tmax). Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,7%, głównie albuminy 99,4%). Względna objętość dystrybucji wynosi 0,12-0,17 l/kg. Istotny jest efekt pierwszego przejścia wątrobowego, podczas którego metabolizowana jest około połowa dawki, co skutkuje obniżeniem biodostępności do około 50% w porównaniu z podaniem dożylnym. Okres półtrwania w osoczu wynosi 1-2 godziny, a w płynie maziowym 3-6 godzin, gdzie stężenia diklofenaku utrzymują się wyżej niż w osoczu przez 12 godzin, co ma znaczenie terapeutyczne w leczeniu schorzeń stawowych.
aktywność biologiczna, albuminy, AUC, białka osocza, biotransformacja, Cmax, diklofenak sodowy, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, hydroksylacja, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn maziowy, pochodne fenolowe, przewlekłe zapalenie wątroby, schorzenia stawowe, sok żołądkowy, tabletki dojelitowe, Tmax, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Romazic 5 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Romazic, charakteryzuje się powolną absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach, z bezwzględną biodostępnością około 20%, co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia wątrobowego. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~134 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6, prowadząc do powstania metabolitów N-demetylowanych o aktywności zmniejszonej o 50% oraz metabolitów laktonowych nieaktywnych klinicznie. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 19 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~10%, z czego 5% w postaci niezmienionej). Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa, bez kumulacji przy wielokrotnym podawaniu.
AUC, BCRP, biodostępność, Cmax, CYP 2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, hepatocyty, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitory reduktazy HMG-CoA, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, LDL-C, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkankowa, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, polimorfizm ABCG2, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, Romazic, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, T1/2, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Interakcje leku – Ceroxim 250 mg
Cefuroksym, antybiotyk cefalosporynowy II generacji, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania aksetylu cefuroksymu z lekami zmniejszającymi kwaśność soku żołądkowego (IPP, antagoniści H2, antacida), które obniżają biodostępność leku poprzez zmniejszenie jego rozpuszczalności w środowisku o podwyższonym pH. Probenecid znacząco zwiększa stężenie maksymalne, AUC oraz wydłuża okres półtrwania cefuroksymu poprzez hamowanie wydzielania cewkowego, co może wymagać dostosowania dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie cefuroksymu z doustnymi antykoagulantami (np. warfaryną) może podnosić INR i zwiększać ryzyko krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. U pacjentek stosujących hormonalną antykoncepcję zawierającą estrogeny, zmiana flory jelitowej pod wpływem cefuroksymu może obniżać wchłanianie estrogenów, co uzasadnia stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji podczas terapii i przez 7 dni po jej zakończeniu.
aksetyl cefuroksymu, aminoglikozyd, antacidum, antagonista receptora H2, antykoagulant, AUC, biodostępność, cefalosporyna II generacji, cefuroksym, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie nefrotoksyczne, flora jelitowa, glukozuria, inhibitor pompy protonowej, INR, interakcja farmakokinetyczna, lek nefrotoksyczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametry krzepnięcia, probenecid, przesączanie kłębuszkowe, reakcja disulfiramopodobna, wankomycyna, warfaryna, wydzielanie cewkowe