AUC
Area Under the Curve (AUC) to parametr statystyczny używany w medycynie do oceny skuteczności diagnostycznej testów i wartości predykcyjnej biomarkerów. Najczęściej odnosi się do obszaru pod krzywą ROC (Receiver Operating Characteristic), która obrazuje zależność między czułością a swoistością testu diagnostycznego.
W farmakologii klinicznej AUC (Area Under the plasma Concentration-time curve) oznacza pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu. Parametr ten jest kluczowy w badaniach biorównoważności leków i farmakokinetyce, pozwalając na ocenę całkowitej ekspozycji organizmu na substancję czynną po podaniu pojedynczej dawki.
Wartość AUC ma istotne znaczenie w doborze dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie metabolizm i wydalanie substancji czynnych mogą być zmienione. W onkologii i innych dziedzinach medycyny parametr ten służy również do monitorowania odpowiedzi na leczenie i dostosowywania protokołów terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Suvezen Neo 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Suvezen Neo, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z cyklosporyną ze względu na 7-krotny wzrost AUC rozuwastatyny oraz 3,4- do 12-krotny wzrost AUC ezetymibu, co znacząco zwiększa ryzyko toksyczności. Fibraty, zwłaszcza gemfibrozyl i fenofibrat, podnoszą stężenia rozuwastatyny (2-krotnie) i ezetymibu (1,5-1,7-krotnie), a ich kojarzenie z dawką 40 mg + 10 mg Suvezen Neo jest przeciwwskazane z powodu ryzyka miopatii i kamicy żółciowej. Inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir) powodują około 3-krotny wzrost ekspozycji na rozuwastatynę, wymagając dostosowania dawki. Ponadto, leki takie jak klopidogrel i tikagrelor zwiększają ryzyko kumulacji rozuwastatyny i jej działań niepożądanych, w tym rabdomiolizy. Interakcje z lekami zobojętniającymi (wodorotlenek glinu/magnezu) i kolestyraminą obniżają odpowiednio o około 50% i 55% stężenia rozuwastatyny i ezetymibu, co może osłabiać efekt terapeutyczny.
antagoniści witaminy K, atazanawir z rytonawirem, AUC, BCRP, cholesterol LDL, choroba pęcherzyka żółciowego, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, doustne środki antykoncepcyjne, działanie hepatotoksyczne, erytromycyna, etynyloestradiol, fenofibrat, fibraty, fluindion, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, inhibitory białek transportujących, INR, interakcje farmakodynamiczne, interakcje lekowe, izoenzymy cytochromu, kamica żółciowa, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, klopidogrel, kolestyramina, kumaryny, kwas fusydowy, leki hipolipemizujące, leki przeciwzakrzepowe, leki zobojętniające, lewonorgestrel, miopatia, niewydolność nerek, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, statyny, tikagrelor, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wodorotlenek glinu i magnezu - Leksykon leków
Interakcje leku – Clatra 20 mg
Bilastyna w dawce 20 mg wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie na poziomie transporterów jelitowych, a nie metabolizmu wątrobowego, co odróżnia ją od innych leków przeciwhistaminowych. Pokarm oraz sok grejpfrutowy zmniejszają biodostępność bilastyny o około 30%, co wynika z hamowania transportera OATP1A2. Jednoczesne stosowanie bilastyny z ketokonazolem (400 mg/dobę) lub erytromycyną (500 mg trzy razy/dobę) powoduje dwukrotne zwiększenie AUC i 2-3-krotne zwiększenie Cmax bilastyny, co jest efektem interakcji z glikoproteiną P. Diltiazem (60 mg/dobę) zwiększa Cmax bilastyny o 50%. Mimo tych zmian farmakokinetycznych, nie obserwuje się istotnych klinicznie negatywnych skutków ani konieczności modyfikacji dawkowania, jednak zaleca się zachowanie ostrożności. Bilastyna nie jest metabolizowana przez układ cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami indukującymi lub hamującymi te enzymy.
AUC, bilastyna, biodostępność leku, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, depresyjny wpływ lorazepamu, diltiazem, dostępność biologiczna, działanie niepożądane, erytromycyna, glikoproteina p, interakcja farmakodynamiczna, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lorazepam, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenia leku, polipeptyd OATP1A2, ryfampicyna, rytonawir, sprawność psychomotoryczna, wydłużenie odstępu QTc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Topiramate Neuraxpharm 100 mg
Topiramat wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny z długim osoczowym okresem półtrwania około 21 godzin oraz liniową farmakokinetyką. Po podaniu pojedynczej dawki 100 mg osiąga maksymalne stężenie (Cmax) 1,5 μg/ml w czasie 2-3 godzin (tmax), a biodostępność wynosi co najmniej 81%. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (13-17%) oraz objętością dystrybucji 0,55-0,80 l/kg, zależną odwrotnie proporcjonalnie od dawki. Klirens osoczowy wynosi 20-30 ml/min, a nerkowy 17-18 ml/min przy dawkach 50-100 mg dwa razy na dobę. Topiramat jest eliminowany głównie przez nerki (≥81%), z około 66% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 4 dni. Metabolizm leku u zdrowych osób jest niewielki (~20%), ale może wzrosnąć do 50% przy jednoczesnym stosowaniu induktorów enzymatycznych. Stan stacjonarny osiągany jest po 4-8 dniach stosowania u pacjentów z prawidłową czynnością nerek.
AUC, biodostępność, biotransformacja, Cmax, dawka podtrzymująca, działanie przeciwpadaczkowe, glukuronidacja, hemodializa, hydroksylacja, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, interakcja lekowa, klirens dializacyjny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, równoważność biologiczna, stan stacjonarny, stężenie leku w surowicy, Tmax, wchłanianie zwrotne, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meloxicam Genoptim 15 mg
Meloksykam w dawce 15 mg charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~90%) oraz przewidywalną farmakokinetyką z liniową zależnością stężenia od dawki w zakresie terapeutycznym 7,5-15 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w stanie równowagi osiągane jest po 5-6 godzinach od podania doustnego, z minimalnymi wahaniami stężenia (Cmin 0,8 µg/mL, Cmax 2,0 µg/mL). Lek wykazuje silne wiązanie z albuminami (~99%) oraz stosunkowo niewielką objętość dystrybucji (11-16 l). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymów CYP2C9 i CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, które są wydalane w równych proporcjach z moczem i kałem. Okres półtrwania meloksykamu wynosi 13-25 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Spożycie posiłków i stosowanie leków zobojętniających nie wpływa na wchłanianie leku.
AUC, biodostępność, biorównoważność, biotransformacja wątrobowa, Cmax, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450, fluktuacja, hydroksymetylomeloksykam, karboksymeloksykam, klirens osoczowy, lek zobojętniający, liniowa farmakokinetyka, maź stawowa, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, schorzenie reumatyczne, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi, stan stężenia równowagi, stężenie w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Kora kasztanowca – Właściwości farmakokinetyczne
Aktualna literatura medyczna nie dostarcza kompleksowych danych dotyczących farmakokinetyki kory kasztanowca (Hippocastani cortex) pochodzącej z Aesculus hippocastanum L. Brak jest określenia podstawowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak Tmax, Cmax, AUC, t1/2, Vd oraz klirens, zarówno dla form doustnych (zioła do zaparzania), jak i doodbytniczych (czopki Hemorol). Nieznane są mechanizmy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu (w tym wpływ efektu pierwszego przejścia i enzymów wątrobowych) oraz eliminacji substancji czynnych zawartych w korze kasztanowca. Ponadto, brak jest danych dotyczących potencjalnych interakcji farmakokinetycznych w preparatach złożonych, gdzie kora kasztanowca współwystępuje z innymi roślinnymi składnikami oraz benzokainą.
Aesculus hippocastanum, AUC, biodostępność substancji czynnych, Cmax, czopki, efekt pierwszego przejścia, enzymy wątrobowe, interakcja farmakokinetyczna, klirens, kora kasztanowca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkanek, preparat złożony, profil farmakokinetyczny, Tmax, zioła do zaparzania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadilecto 10 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Tadilecto, przeszedł szerokie badania przedkliniczne obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjalne działanie rakotwórcze oraz wpływ na reprodukcję. W badaniach na szczurach i myszach nie wykazano działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego przy dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę, co znacznie przekracza dawki terapeutyczne u ludzi. W badaniach rozwojowych na szczurach dawka 30 mg/kg mc./dobę nie wywołała efektów toksycznych, mimo że ekspozycja systemowa (AUC) u ciężarnych samic była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg. Badania płodności nie wykazały zaburzeń u samców i samic szczurów, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania u pacjentów w wieku rozrodczym.
AUC, badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, badania teratogenności, badania toksyczności, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja systemowa, farmakokinetyka i farmakodynamika, genotoksyczność, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję, zaburzenia płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rolpryna SR 2 mg
Ropinirol w preparacie Rolpryna SR charakteryzuje się biodostępnością około 50% (36-57%) po podaniu doustnym oraz mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) wynoszącą 6-10 godzin. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (10-40%) i dużą objętość dystrybucji około 7 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm ropinirolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP1A2, a metabolity są wydalane głównie z moczem. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 6 godzin. W zakresie dawek terapeutycznych ekspozycja na lek (Cmax i AUC) wzrasta proporcjonalnie do dawki, jednak obserwowana jest znaczna zmienność międzyosobnicza (Cmax 30-55%, AUC 40-70%).
AUC, biodostępność, choroba Parkinsona, Cmax, CYP1A2, cytochrom P450, działanie dopaminergiczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, faza eliminacji, hemodializa, klirens, lipofilność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, posiłek wysokotłuszczowy, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie we krwi, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, zdarzenie niepożądane, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Zilibra 50 mg
Preparat Zilibra (lakozamid) wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania lakozamidu w ciąży są niewystarczające; badania na zwierzętach (szczury, króliki) nie wykazały działania teratogennego, jednak zaobserwowano toksyczność zarodkową przy dawkach toksycznych dla samic. W związku z tym, lakozamid nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Należy podkreślić, że wady rozwojowe u dzieci kobiet leczonych lekami przeciwpadaczkowymi występują 2-3 razy częściej niż w populacji ogólnej (około 3%), szczególnie przy terapii wielolekowej. Przerwanie skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby, które może być szkodliwe zarówno dla matki, jak i płodu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cardura 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa doksazosyny, substancji czynnej produktu Cardura, wykazały brak działania karcynogennego oraz mutagennego. Długoterminowe badania karcynogenności przeprowadzono na szczurach i myszach, stosując maksymalne tolerowane dawki odpowiednio 40 mg/kg mc./dobę i 120 mg/kg mc./dobę przez okres do 24 miesięcy, co odpowiada ekspozycji AUC odpowiednio 8- i 4-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 16 mg/dobę. Badania mutagenności, obejmujące analizy na poziomie chromosomalnym i subchromosomalnym, nie wykazały potencjału genotoksycznego doksazosyny ani jej metabolitów.
AUC, badanie karcynogenności, Cardura, dawka leku, doksazosyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ustrojowa, karcynogeneza, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, płodność, płodność męska, potencjał genotoksyczny, poziom chromosomalny, poziom subchromosomalny, praktyka kliniczna - Leksykon substancji czynnych
Milrinon – Właściwości farmakokinetyczne
Milrinon, stosowany w terapii niewydolności serca, charakteryzuje się objętością dystrybucji u dorosłych na poziomie 0,38-0,45 l/kg masy ciała oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (70-91%) przy stężeniach terapeutycznych 70-400 ng/ml. Po dożylnym podaniu w dawce 0,20-0,7 μg/kg mc./min, okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 2,4 godziny, a klirens około 0,14 l/kg mc./godz. Milrinon jest głównie wydalany przez nerki (83% w postaci niezmienionej, 12% jako O-glukuronian), z szybkim wydalaniem u zdrowych osób (60% dawki w moczu w ciągu 2 godzin). U pacjentów z niewydolnością serca i zaburzeniami czynności nerek obserwuje się wydłużony klirens i okres półtrwania, szczególnie przy klirensie kreatyniny <30 ml/min.
AUC, klirens, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, operacja kardiochirurgiczna, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, przetrwały przewód tętniczy, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe, zmiany hemodynamiczne - Leksykon substancji czynnych
Linagliptyna – Właściwości farmakokinetyczne
Linagliptyna, inhibitor DPP-4 stosowany w terapii cukrzycy typu 2, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym dawki 5 mg, osiągając Tmax około 1,5 godziny i biodostępnością około 30%. Spożycie tłustych posiłków wydłuża Tmax o 2 godziny i zmniejsza Cmax o 15%, bez istotnego wpływu na AUC0-72h, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~1110 l) i zależne od stężenia wiązanie z białkami osocza (75-99%), co wiąże się z wysyceniem miejsc wiązania na enzymie DPP-4. Eliminacja przebiega głównie przez przewód pokarmowy (80% z kałem), z minimalnym wydalaniem nerkowym (5%) i klirensem nerkowym około 70 ml/min. Linagliptyna ma długi końcowy okres półtrwania (>100 h), jednak efektywny okres półtrwania dla kumulacji wynosi około 12 h, a stan stacjonarny osiągany jest po trzeciej dawce 5 mg raz na dobę. Metabolizm jest minimalny, a główny metabolit nieaktywny farmakologicznie.
analiza farmakokinetyczna, AUC, biodostępność linagliptyny, cukrzyca typu 2, dializa otrzewnowa, farmakodynamika linagliptyny, farmakokinetyka, hamowanie DPP-4, hemodializa, inhibitor DPP-4, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, linagliptyna, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła niewydolność nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Kwas walproinowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu walproinowego, substancji aktywnej preparatów Depakine i ValproLEK, wykazały brak mutagenności in vitro oraz brak indukcji aberracji chromosomowych po podaniu doustnym in vivo, co jest istotne z punktu widzenia głównej drogi podania u ludzi. Niemniej jednak, dootrzewnowe podanie walproinianu powodowało uszkodzenia DNA u gryzoni. Badania kliniczne wskazują na zwiększoną wymianę chromatyd siostrzanych u pacjentów z padaczką leczonych walproinianem, choć wyniki są niejednoznaczne. Konwencjonalne testy rakotwórczości nie wykazały podwyższonego ryzyka nowotworów. Natomiast walproinian wykazuje jednoznaczne działanie teratogenne u myszy, szczurów i królików, powodując wady rozwojowe wielu narządów oraz zaburzenia behawioralne u potomstwa nawet do trzeciego pokolenia. Dodatkowo, narażenie płodowe skutkuje zmianami morfologicznymi i funkcjonalnymi układu słuchowego u zwierząt.
aberracja chromosomowa, AUC, badanie toksyczności, dawka teratogenna, Depakine, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, hepatocyt, kwas walproinowy, maksymalna tolerowana dawka, naprawa DNA, narząd rozrodczy, niepłodność męska, pękanie DNA, podanie doustne, poziom dawkowania bez obserwowanego działania szkodliwego, spermatogeneza, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, wstrzyknięcie dootrzewnowe, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenie zachowania, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Eprosartan – Właściwości farmakokinetyczne
Eprosartan, substancja czynna preparatu Teveten, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną około 13% po dawce 300 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 1-2 godziny. Wchłanianie jest nieznacznie opóźnione przez pokarm, jednak zmiany Cmax i AUC są poniżej 25% i nie mają istotnego znaczenia klinicznego, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Stężenia osoczowe są proporcjonalne do dawki w zakresie 100-200 mg, natomiast przy dawkach 400 i 800 mg obserwuje się nasycenie mechanizmów wchłaniania. Eprosartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami surowicy (~98%) i objętość dystrybucji około 13 l, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Metabolizm jest ograniczony, z dominującym wydalaniem niezmienionego leku głównie drogą żółciową (około 90% radioaktywności w kale po podaniu doustnym) oraz częściowo nerkową (około 7% w moczu). Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin, a długotrwałe stosowanie nie powoduje kumulacji leku.
acyloglukuronian, AUC, ciężka niewydolność nerek, Cmax, droga żółciowa, eliminacja leku, eprosartan, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, stężenie osoczowe, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami surowicy, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia VIII – Właściwości farmakokinetyczne
Ludzki czynnik krzepnięcia VIII, podawany dożylnie, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się dwufazowym spadkiem aktywności w osoczu, z początkowym okresem dystrybucji (t1/2 3-6 godzin) i fazą eliminacji (t1/2 8-20 godzin, średnio 12 godzin). Po podaniu około 66-75% czynnika pozostaje w krążeniu, a aktywność w osoczu osiąga 80-120% przewidywanej wartości. Badania kliniczne różnych preparatów, takich jak EMOCLOT, FANHDI, Pharmavate, Willfact i Wilate, potwierdzają zmienność parametrów farmakokinetycznych, z odzyskiem in vivo w zakresie około 2,1-2,7 j.m./dl na 1 j.m./kg masy ciała, okresem półtrwania od 8 do 14 godzin oraz klirensem około 2,5-3,2 ml/h/kg. W chorobie von Willebranda okres półtrwania czynnika VIII może być wydłużony (do około 33 godzin), a szczytowe stężenie czynnika von Willebranda osiąga się zwykle po 30 minutach od podania.
aktywność czynnika VIII, AUC, biologiczny czas półtrwania, całkowity klirens, choroba von Willebranda, choroba von Willebranda typu 3, ciężka hemofilia A, czynnik krzepnięcia VIII, czynnik von Willebranda, dystrybucja i eliminacja, FVIII:C, hemofilia A, kofaktor rystocetyny, krzywa dwuwykładnicza, metoda chromogenna, odzysk przyrostowy, okres półtrwania, osocze ludzkie, parametr farmakokinetyczny, populacja pediatryczna, średni czas obecności, stężenie szczytowe, substrat chromogenny, vWF:RCo, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzaran 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na parametry hematologiczne, a także potencjału teratogennego, mutagennego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów LD50 wynosiła odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności obejmowały zahamowanie OUN, drżenia, drgawki i ślinotok. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano zahamowanie OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany hormonalne i morfologiczne związane ze wzrostem prolaktyny.
AUC, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki progenitorowe, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, prolaktyna, sedacja polekowa, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie hematologiczne, zmniejszenie leukocytów, związek neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Teva 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu wykazały brak istotnych zagrożeń przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Standardowe testy farmakologiczne nie ujawniły negatywnego wpływu na funkcje życiowe i kluczowe układy organizmu. W badaniach toksyczności wielokrotnej u psów, przy dawkach ≥25 mg/kg/dobę (co odpowiada ekspozycji 3,7-18,6-krotnie wyższej niż u ludzi po dawce 20 mg), zaobserwowano zanik nabłonka kanalików nasiennych i zmniejszenie spermatogenezy u niektórych osobników. Testy genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały ryzyka uszkodzenia DNA ani potencjału rakotwórczego. Analizy rozwoju przed- i pourodzeniowego oraz wpływu na płodność u szczurów i myszy potwierdziły brak działania teratogennego, embriotoksycznego, fetotoksycznego oraz zaburzeń płodności nawet przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, a dawka 30 mg/kg/dobę nie wywoływała zauważalnych efektów.
AUC, badania genotoksyczności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, kancerogeneza, malformacja płodu, potencjał genotoksyczny, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, zaburzenia płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosufy 40 mg
Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco zwiększać jej ekspozycję (AUC) i ryzyko miopatii. Najistotniejsze klinicznie interakcje dotyczą cyklosporyny (↑7,1-krotne AUC, przeciwwskazane łączne stosowanie), inhibitorów proteaz takich jak atazanawir/rytonawir (↑3,1-krotne AUC, maksymalna dawka rozuwastatyny 10 mg) oraz fibratów, zwłaszcza gemfibrozylu (↑1,9-krotne AUC, dawka 40 mg przeciwwskazana). Inhibitory enzymów CYP450 mają minimalny wpływ na metabolizm rozuwastatyny, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z tego mechanizmu. Leki zobojętniające obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cmax o 30%, prawdopodobnie przez zwiększenie motoryki przewodu pokarmowego. W przypadku konieczności łącznego stosowania leków zwiększających ekspozycję na rozuwastatynę, zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg i nie przekraczanie dawki odpowiadającej ekspozycji przy standardowej dawce 40 mg.
antagonista witaminy K, atazanawir, AUC, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darunawir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie niepożądane, ekspozycja na rozuwastatynę, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, HTZ, inhibitor proteazy, INR, izoenzym, kwas fusydowy, lopinawir, miopatia, norgestrel, ombitaswir, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, symeprewir, terapia hipolipemizująca, transporter BCRP, transporter OATP1B1, warfaryna, welpataswir, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Torendo Q-Tab 1 mg 1 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne rysperydonu (Torendo Q-Tab) wykazały dawkozależne efekty na układ rozrodczy i gruczoły piersiowe u niedojrzałych szczurów i psów, związane ze wzrostem stężenia prolaktyny w surowicy, wynikającym z antagonizmu receptorów dopaminergicznych D2. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików, jednak ekspozycja prenatalna wiązała się z deficytami funkcji poznawczych u dorosłych zwierząt oraz zaburzeniami zachowań rodzicielskich i obniżoną masą urodzeniową potomstwa. W badaniach na młodych szczurach odnotowano zwiększoną śmiertelność i opóźnienie rozwoju, a u psów po 40-tygodniowej ekspozycji obserwowano opóźnienie dojrzewania płciowego. Wpływ na wzrost kości długich pojawił się przy ekspozycji 15-krotnie przekraczającej maksymalną u młodzieży (dawka 1,5 mg/dobę). Rysperydon nie wykazywał działania genotoksycznego, jednak u szczurów i myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków przysadki, trzustki i gruczołów mlecznych, co może być powiązane z hiperprolaktynemią indukowaną przez lek.
antagonista dopaminy, AUC, deficyt funkcji poznawczych, działanie teratogenne, elektrokardiogram, genotoksyczność, gruczolak gruczołów mlecznych, gruczolak przysadki, gruczolak trzustki, guz piersi, hiperprolaktynemia, odstęp QT, opóźnienie dojrzewania płciowego, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, receptor dopaminergiczny D2, rysperydon, toksyczność podprzewlekła, torsade de pointes