AUC
Area Under the Curve (AUC) to parametr statystyczny używany w medycynie do oceny skuteczności diagnostycznej testów i wartości predykcyjnej biomarkerów. Najczęściej odnosi się do obszaru pod krzywą ROC (Receiver Operating Characteristic), która obrazuje zależność między czułością a swoistością testu diagnostycznego.
W farmakologii klinicznej AUC (Area Under the plasma Concentration-time curve) oznacza pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu. Parametr ten jest kluczowy w badaniach biorównoważności leków i farmakokinetyce, pozwalając na ocenę całkowitej ekspozycji organizmu na substancję czynną po podaniu pojedynczej dawki.
Wartość AUC ma istotne znaczenie w doborze dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie metabolizm i wydalanie substancji czynnych mogą być zmienione. W onkologii i innych dziedzinach medycyny parametr ten służy również do monitorowania odpowiedzi na leczenie i dostosowywania protokołów terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Bluefish 80 mg
Telmisartan wykazuje umiarkowaną biodostępność około 50% przy szybkim, choć zmiennym wchłanianiu z przewodu pokarmowego, z istotnym wpływem posiłku na zmniejszenie AUC0-∞ o 6% przy dawce 40 mg i do 19% przy dawce 160 mg. Parametry farmakokinetyczne, zwłaszcza Cmax i AUC, rosną nieproporcjonalnie do dawki powyżej 40 mg. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i alfa-1 kwaśną glikoproteiną, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi około 500 l, co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm telmisartanu polega na sprzęganiu do nieaktywnych glukuronidów, a eliminacja odbywa się głównie z kałem w postaci niezmienionej, z końcowym okresem półtrwania przekraczającym 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, a wydalanie nerkowe jest minimalne (<1%).
aktywność reninowa osocza, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, antagonista receptora angiotensyny II, AUC, badanie genotoksyczności, biodostępność leku, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, eliminacja leku, hemodializoterapia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens osoczowy, kumulacja leku, liczba erytrocytów, maksymalne stężenie leku w osoczu, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, pochodna glukuronidowa, przepływ wątrobowy krwi, przerost aparatu przykłębuszkowego nerek, stężenie azotu mocznikowego, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu w surowicy, stężenie w osoczu, telmisartan, wartość hematokrytu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zanik kanalików nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoRopin 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ropinirolu wykazały wpływ leku na rozrodczość, w tym obniżenie implantacji zarodka u samic szczurów, co wiązało się z redukcją stężenia prolaktyny. W dawkach toksycznych dla matek (60-150 mg/kg/dobę) zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodów, zwiększoną śmiertelność płodów oraz wady wrodzone palców, przy czym dawki te odpowiadały 2- do 5-krotności AUC maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (MRHD). Nie stwierdzono działania teratogennego przy dawce 120 mg/kg/dobę u szczurów oraz 20 mg/kg u królików (odpowiednio 4- i 9,5-krotność Cmax u ludzi). Interesująco, jednoczesne podawanie ropinirolu (10 mg/kg) z L-dopą zwiększało częstość i nasilenie wad wrodzonych palców u królików w porównaniu do samej L-dopy. Profil toksyczności obejmował objawy związane z mechanizmem działania leku, takie jak zmiany zachowania, hiperprolaktynemia, hipotonia, bradykardia, opadanie powiek i ślinienie się.
AUC, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, ciśnienie tętnicze krwi, dawka toksyczna, degeneracja siatkówki, działanie teratogenne, gruczolak jądra, hiperprolaktynemia, IC50, implantacja zarodka, kanał potasowy, kanały hERG, komórki Leydiga, L-DOPA, mechanizm działania farmakologicznego, organogeneza, repolaryzacja mięśnia sercowego, ropinirol, stężenie prolaktyny, wady wrodzone palców - Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Interakcje
Idarubicyna, jako silny inhibitor czynności szpiku kostnego, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z innymi lekami mielosupresyjnymi, prowadzące do nasilonej neutropenii, trombocytopenii i niedokrwistości, oraz z lekami kardiotoksycznymi (np. innymi antracyklinami, trastuzumabem) i antagonistami kanału wapniowego, które zwiększają ryzyko kardiomiopatii, zastoinowej niewydolności serca i zaburzeń rytmu. Równoczesne stosowanie z radioterapią może powodować addycyjne zahamowanie czynności szpiku. Ponadto, kojarzenie z żywymi atenuowanymi szczepionkami jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich, potencjalnie śmiertelnych infekcji u immunosupresyjnych pacjentów. W przypadku stosowania doustnych leków przeciwzakrzepowych zaleca się częstsze monitorowanie INR z uwagi na ryzyko zaburzeń hemostazy.
antagonista kanału wapniowego, AUC, cyklosporyna A, cytostatyk, doustny lek przeciwzakrzepowy, echokardiografia, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, idarubicynol, inhibitor szpiku kostnego, INR, interakcja z alkoholem, interakcje lekowe, kardiomiocyt, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, leki kardiotoksyczne, leki mielosupresyjne, mielosupresja, neutropenia, nudności i wymioty, obniżona odporność, ostra białaczka, powikłanie hematologiczne, radioterapia, schemat chemioterapii, szczepionka atenuowana, trastuzumab, układ krzepnięcia, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, żółta febra - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azacitidine EVER Pharma 25 mg/ml
Azacytydyna w postaci proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań (25 mg/ml) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu podskórnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 750 ± 403 ng/ml po 0,5 godziny przy dawce 75 mg/m². Biodostępność podskórna wynosi około 89% w porównaniu do podania dożylnego, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 25-100 mg/m². Po dożylnym podaniu objętość dystrybucji wynosi 76 ± 26 L, a klirens systemowy 147 ± 47 L/h, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się leku w tkankach. Metabolizm azacytydyny odbywa się głównie przez spontaniczną hydrolizę i deaminację katalizowaną przez deaminazę cytydynową, bez istotnego udziału izoenzymów cytochromu P450, UGT, SULT czy GST, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie metabolizmu. Azacytydyna nie indukuje ani nie hamuje enzymów CYP w stężeniach klinicznych do 100 µM.
AUC, azacytydyna, biodostępność, cytochrom P450, czas półtrwania eliminacji, deaminacja, deaminaza cytydynowa, farmakokinetyka, frakcja S9 wątroby, hodowla hepatocytów, hydroliza spontaniczna, klirens systemowy, kumulacja leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, parametry ekspozycji, podanie podskórne, polimorfizm enzymatyczny, stężenie kliniczne, sulfotransferaza, transferaza glutationowa, UDP-glukuronozylotransferaza, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elvanse 40 mg
Lisdeksamfetaminy dimezylan (Elvanse) po podaniu doustnym ulega szybkiemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego, z Tmax deksamfetaminy wynoszącym około 3,5 godziny u dzieci z ADHD (6-12 lat) oraz około 3,8 godziny u dorosłych na czczo, wydłużonym do 4,7 godziny po posiłku wysokotłuszczowym. Biodostępność deksamfetaminy jest porównywalna niezależnie od formy farmaceutycznej (kapsułki vs roztwór). Farmakokinetyka jest liniowa w dawkach 30-70 mg, z istotnymi różnicami płciowymi u dorosłych (AUC i Cmax u kobiet odpowiednio o 22% i 12% niższe niż u mężczyzn), natomiast u dzieci nie obserwuje się takich różnic. Lek nie wykazuje akumulacji po 7-dniowym stosowaniu. Lisdeksamfetamina jest metabolizowana głównie przez hydrolizę w erytrocytach do D-amfetaminy i L-lizyny, nie jest substratem CYP450, natomiast dalszy metabolizm amfetaminy obejmuje m.in. CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów (4-hydroksyamfetamina, norefedryna). Okres półtrwania lisdeksamfetaminy wynosi do 1 godziny, a deksamfetaminy około 11 godzin.
4-hydroksyamfetamina, ADHD, alfa-hydroksyamfetamina, AUC, białko transportowe PEPT1, biodostępność, Cmax, cytochrom CYP2D6, D-amfetamina, deksamfetamina, dysfagia, erytrocyt, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, GFR, hematokryt, hydroliza, klirens, klirens kreatyniny, kwas benzoesowy, kwas hipurowy, lisdeksamfetamina, niewydolność nerek, norefedryna, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, Tmax - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ceurolex SR 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ropinirolu (Ceurolex SR) wykazały, że lek wpływa na płodność u samic szczurów poprzez obniżenie stężenia prolaktyny, co jednak ma ograniczone znaczenie kliniczne u ludzi. W toksyczności rozwojowej u szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodów przy dawce 60 mg/kg/dobę (~2× MRHD AUC), zwiększoną śmiertelność płodów przy 90 mg/kg/dobę (~3× MRHD AUC) oraz wady wrodzone palców przy 150 mg/kg/dobę (~5× MRHD AUC). U królików nie stwierdzono wpływu na organogenezę przy dawce 20 mg/kg (60× MRHD Cmax), jednak współpodawanie ropinirolu (10 mg/kg, 30× MRHD Cmax) z L-dopą zwiększało częstość i nasilenie wad wrodzonych palców. Działania toksyczne obejmują zmiany zachowania, hiperprolaktynemię, hipotensję, bradykardię, ptozę oraz ślinienie się, wynikające z farmakologicznego mechanizmu działania na receptory dopaminergiczne i układ autonomiczny.
AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, bezpieczeństwo kardiologiczne, bradykardia, Cmax, degeneracja siatkówki, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak jądra, hiperprolaktynemia, hipotensja, implantacja zarodka, kanał hERG, komórki Leydiga, maksymalna zalecana dawka dla człowieka, obumieranie płodów, organogeneza, ptoza, rakotwórczość, repolaryzacja mięśnia sercowego, ropinirol, stężenie prolaktyny, teratogenność, wady wrodzone, wartość IC50 - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketilept 100 mg 100 mg
Ketilept, zawierający kwetiapinę hemifumaran, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależnie od spożycia pokarmu. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, a jej metabolizm odbywa się głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP3A4. Aktywny metabolit, norkwetiapina, osiąga stężenia około 35% wartości kwetiapiny i wykazuje dłuższy okres półtrwania (12 godzin vs 7 godzin dla kwetiapiny). Eliminacja zachodzi głównie przez nerki (73% radioaktywności) oraz kał (21%). Farmakokinetyka jest liniowa i proporcjonalna w dawkach terapeutycznych (25-300 mg). Nie stwierdzono istotnych różnic między płciami, jednak u osób starszych klirens kwetiapiny zmniejsza się o 30-50%, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub upośledzeniem czynności wątroby o około 25%, co może wymagać dostosowania dawkowania.
AUC, biodostępność, Cmax, CYP 3A4, cytochrom P450, hemifumaran kwetiapiny, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwetiapina, marskość poalkoholowa, niewydolność nerek, norkwetiapina, normalizacja dawki, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie molowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tetana Pro nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Tetana PRO to zawiesina do wstrzykiwań zawierająca co najmniej 40 j.m. toksoidu tężcowego w dawce 0,5 ml, adsorbowana na 0,5 mg uwodnionego wodorotlenku glinu (Al³⁺). Preparat ma postać białej lub prawie białej, jednorodnej zawiesiny i jest stosowany w profilaktyce tężca poprzez indukcję swoistej odpowiedzi immunologicznej. W przeciwieństwie do konwencjonalnych leków, szczepionka nie wymaga oceny farmakokinetycznej, gdyż jej skuteczność nie opiera się na parametrach takich jak AUC, Vd, CL czy t½, lecz na zdolności do wywołania ochronnego miana przeciwciał przeciwko Clostridium tetani.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kamiren 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa doksazosyny, substancji czynnej preparatu Kamiren, nie wykazały działania rakotwórczego ani mutagennego. Długoterminowe testy karcynogenności na szczurach i myszach, przy dawkach do 40 mg/kg mc./dobę (8-krotność AUC u ludzi przy dawce 16 mg/dobę) oraz 120 mg/kg mc./dobę (4-krotność AUC u ludzi przy dawce 16 mg/dobę), nie potwierdziły potencjału karcynogennego. Testy mutagenności nie wykazały uszkodzeń materiału genetycznego na poziomie chromosomalnym i subchromosomalnym, co potwierdza bezpieczeństwo genotoksyczne doksazosyny i jej metabolitów.
AUC, badanie przedkliniczne, doksazosyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja AUC, ekspozycja ustrojowa, Kamiren, karcynogeneza, płodność męska, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, specyficzność gatunkowa, test mutagenności, uszkodzenie materiału genetycznego, wpływ na płodność - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lacosamide Intas 50 mg
Lacosamide Eignapharma, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, wymaga szczególnej uwagi podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Leczenie padaczki w ciąży wiąże się z 2-3-krotnie zwiększonym ryzykiem wad rozwojowych u potomstwa (w populacji ogólnej częstość wynosi około 3%), zwłaszcza przy terapii wielolekowej. Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa lakozamidu w ciąży, a badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, choć zaobserwowano toksyczność zarodkową przy dawkach toksycznych dla samic. Lakozamid należy stosować w ciąży wyłącznie, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a nagłe przerwanie terapii jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia padaczki.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adipine
Adipine, zawierający amlodypinę w dawkach 5 mg lub 10 mg, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca w stopniu III i IV wg klasyfikacji NYHA, ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym zgonu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby farmakokinetyka amlodypiny ulega istotnym zmianom – wydłuża się okres półtrwania oraz wzrasta AUC, co wymaga rozpoczynania terapii od najmniejszej dawki i stopniowego jej zwiększania z odpowiednią kontrolą kliniczną. W grupie osób w podeszłym wieku również zaleca się ostrożność przy zwiększaniu dawki ze względu na zmiany farmakokinetyczne związane z wiekiem.
antagonista kanału wapniowego, AUC, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializa, farmakokinetyka amlodypiny, klasyfikacja NYHA, niewydolność nerek, niewydolność serca NYHA, obrzęk płuc, okres półtrwania leku, pacjent w podeszłym wieku, pole pod krzywą stężenia leku, procedura dializacyjna, przełom nadciśnieniowy, zaawansowana niewydolność serca, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib MSN 25 mg
Sunitynib wykazuje przewidywalny i liniowy profil farmakokinetyczny w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację stężenia sunitynibu (3-4-krotną) oraz jego aktywnego metabolitu dezetylosunitynibu (7-10-krotną), osiągając stan równowagi dynamicznej w ciągu 10-14 dni. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) sunitynibu pojawia się po 6-12 godzinach (tmax), a biodostępność leku nie jest zależna od przyjmowania pokarmu. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a objętość dystrybucji sunitynibu jest bardzo duża (2230 l), co wskazuje na intensywną penetrację do tkanek. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje przede wszystkim drogą kałową (61% dawki), z uzupełniającym wydalaniem nerkowym (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin, co sprzyja utrzymaniu terapeutycznych stężeń i kumulacji przy wielokrotnym podawaniu.
AUC, BCRP, białko oporności raka piersi, biotransformacja, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, farmakokinetyka pierwszego rzędu, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens całkowity, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, stała Ki, stan równowagi dynamicznej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Hormon folikulotropowy – Właściwości farmakokinetyczne
Hormon folikulotropowy (FSH) w preparatach menotropiny, takich jak Menopur i Mensinorm Set, wykazuje różnice w farmakokinetyce w zależności od drogi podania i preparatu. Po podaniu podskórnym i domięśniowym Menopuru w dawce 150 IU FSH + 150 IU LH, maksymalne stężenie FSH (Cmax) wynosiło odpowiednio 8,9 ± 3,5 j.m./l i 8,5 ± 3,2 j.m./l, osiągane po około 7 godzinach (Tmax). W przypadku Mensinorm Set, po jednorazowym podaniu podskórnym dawki 300 j.m., Cmax wynosiło 7,5 ± 2,8 j.m./l, osiągane po około 22 godzinach, z AUC0-t na poziomie 485,0 ± 93,5 j.m. × h/l. Okres półtrwania (T1/2) FSH wynosił średnio 30 ± 11 godzin (Menopur podskórnie), 27 ± 9 godzin (Menopur domięśniowo) oraz około 40 godzin (Mensinorm Set podskórnie). Eliminacja FSH odbywa się głównie przez nerki.
AUC, desensybilizacja przysadki mózgowej, farmakokinetyka, gonadotropina kosmówkowa, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, menotropina, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie domięśniowe, podanie podskórne, stężenie FSH, stężenie LH, wstrzyknięcie podskórne, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Toctino 10 mg
Alitretynoina, substancja czynna leku TOCTINO, charakteryzuje się ograniczoną i zmienną biodostępnością, która znacząco wzrasta (ponad dwukrotnie) przy podaniu z wysokotłuszczowym posiłkiem (około 40% tłuszczu). Po podaniu dawki 30 mg raz na dobę z posiłkiem Tmax wynosi około 4 godziny, Cmax to 177 ng/mL, a AUC(0-τ) wynosi 405 ng*hr/mL. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,1%) oraz umiarkowaną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji >14 L). Metabolizm alitretynoiny odbywa się głównie przez izoenzymy CYP2C9, CYP2C8 i CYP3A4, prowadząc do aktywnego metabolitu 4-okso-alitretynoiny, który odpowiada za ponad 70% ekspozycji. Eliminacja następuje głównie przez mocz (63% dawki w postaci metabolitów) oraz kał (około 30%), a okres półtrwania alitretynoiny wynosi około 9 godzin, a 4-okso-alitretynoiny 10 godzin.
4-okso-alitretynoina, AUC, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka leku, glukuronidacja, izoenzymy cytochromu P450, izomeryzacja, klirens kreatyniny, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekły wyprysk rąk, retynoid endogenny, rozpuszczalność leku, schyłkowa choroba nerek, skala Childa-Pugha, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik BMI, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek, znakowanie izotopowe