AUC
Area Under the Curve (AUC) to parametr statystyczny używany w medycynie do oceny skuteczności diagnostycznej testów i wartości predykcyjnej biomarkerów. Najczęściej odnosi się do obszaru pod krzywą ROC (Receiver Operating Characteristic), która obrazuje zależność między czułością a swoistością testu diagnostycznego.
W farmakologii klinicznej AUC (Area Under the plasma Concentration-time curve) oznacza pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu. Parametr ten jest kluczowy w badaniach biorównoważności leków i farmakokinetyce, pozwalając na ocenę całkowitej ekspozycji organizmu na substancję czynną po podaniu pojedynczej dawki.
Wartość AUC ma istotne znaczenie w doborze dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie metabolizm i wydalanie substancji czynnych mogą być zmienione. W onkologii i innych dziedzinach medycyny parametr ten służy również do monitorowania odpowiedzi na leczenie i dostosowywania protokołów terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin MSN 5 mg
Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco zwiększać jej ekspozycję (AUC) i ryzyko miopatii. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z cyklosporyną, która powoduje 7,1-krotny wzrost AUC rozuwastatyny. Inhibitory proteazy, takie jak atazanawir/rytonawir, zwiększają AUC około 3-krotnie, co wymaga redukcji dawki rozuwastatyny do 5-10 mg/dobę. Gemfibrozyl podwaja AUC i Cmax rozuwastatyny, a jednoczesne stosowanie fibratów z dawką 40 mg rozuwastatyny jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko miopatii. Inne leki, takie jak ezetymib, powodują umiarkowany wzrost ekspozycji (1,2-krotny), natomiast leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, co może wymagać zachowania odstępu czasowego między podaniami.
atazanawir, AUC, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, dasabuwir, elbaswir, erytromycyna, ezetymib, fenofibrat, flukonazol, fostamatinib, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, inhibitor białka transporterowego, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym cytochromu P450, kampatynib, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klopidogrel, lek zobojętniający, lopinawir, miopatia, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, rytonawir, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, stężenie maksymalne, teryflunomid, tikagrelor, transporter BCRP, transporter wątrobowy OATP1B1, welpataswir - Leksykon substancji czynnych
Trifaroten – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Trifaroten, substancja czynna kremu Aklief w stężeniu 50 µg/g, wykazuje niską ekspozycję ogólnoustrojową po miejscowym podaniu 2 g raz dziennie, co potwierdzono w badaniach toksyczności na świniach miniaturowych trwających do 9 miesięcy. Nie zaobserwowano efektów ogólnoustrojowych, a jedynym klinicznie istotnym objawem było odwracalne podrażnienie skóry w miejscach aplikacji. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały zagrożeń dla człowieka. W kontekście reprodukcji, doustne podawanie trifarotenu ciężarnym szczurzym i króliczym samicom podczas organogenezy wywoływało teratogenne i embriotoksyczne efekty przy ekspozycjach AUC od 1614 do 18245 razy większych u szczurów oraz od 800 do 4622 razy większych u królików w porównaniu do maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (MRHD) 2 g. Przy niższych ekspozycjach (534× u szczurów i 98× u królików) nie stwierdzono działania teratogennego.
Aklief, AUC, badanie toksyczności, degeneracja komórek zarodkowych, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hipospermatogeneza, MRHD, organogeneza, podrażnienie skóry, przenikanie do mleka, rozwój przed- i pourodzeniowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, trifaroten - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Belupo 5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne tadalafilu obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa. W modelach zwierzęcych (szczury, myszy) nie wykazano działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, co stanowi wielokrotnie wyższą ekspozycję niż stosowana u ludzi. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę (AUC około 18-krotnie wyższe niż u ludzi po dawce 20 mg) nie powodowała istotnych efektów niepożądanych. Ponadto, nie stwierdzono zaburzeń płodności u szczurów obu płci, co wskazuje na brak negatywnego wpływu tadalafilu na zdolności rozrodcze w tym gatunku.
AUC, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, płodność u mężczyzn, profil bezpieczeństwa leku, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, spermatogeneza, teratogenność, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon substancji czynnych
Olodaterol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olodaterolu, składnika leku Spiolto Respimat, nie wykazały istotnego ryzyka genotoksycznego ani rakotwórczego dla ludzi. Długotrwałe ekspozycje na wysokie dawki u gryzoni ujawniły zmiany nowotworowe, takie jak mięśniak gładki krezki jajnika u szczurów oraz mięśniak macicy i mięsak gładkokomórkowy u myszy, jednak są to efekty charakterystyczne dla beta2-mimetyków przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane klinicznie. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej u szczurów inhalacyjna dawka 1054 μg/kg/dobę (ponad 2600-krotność ekspozycji u człowieka przy dawce 5 μg na podstawie AUC(0-24h)) nie wykazała działania teratogennego, natomiast u królików nowozelandzkich dawka 2489 μg/kg/dobę (~7130-krotność ekspozycji) spowodowała toksyczne efekty rozwojowe, takie jak nierówne skostnienie, krótkie/wygięte kości, częściowo otwarte oczy, rozszczep podniebienia oraz zaburzenia sercowo-naczyniowe. Niższa dawka 974 μg/kg/dobę (~1353-krotność ekspozycji) nie wywołała istotnych działań toksycznych na płód.
AUC, badanie niekliniczne, badanie toksykologiczne, beta2-mimetyk, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt teratogenny, genotoksyczność, maksymalna ekspozycja, mięsak gładkokomórkowy, mięśniak gładki krezki jajnika, mięśniak macicy, receptor beta-adrenergiczny, rozszczep podniebienia, Spiolto Respimat, tiotropium, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadulan 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Tadulan, wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka w standardowych testach farmakologicznych i toksykologicznych. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału genotoksycznego, a analizy rakotwórczości nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i myszach, przy dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. Dodatkowo, dawka 30 mg/kg mc./dobę u ciężarnych szczurów, odpowiadająca AUC około 18-krotnie wyższej niż u ludzi po dawce 20 mg, nie wywołała negatywnych efektów rozwojowych potomstwa. Badania płodności nie wykazały zaburzeń u samców i samic szczurów.
AUC, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, płodność, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, spermatogeneza, substancja czynna, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Interakcje leku – Etibax 10 mg
Ezetymib, substancja czynna leku Etibax, nie indukuje enzymów cytochromu P450 i nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez CYP1A2, 2D6, 2C8, 2C9, 3A4 oraz N-acetylotransferazę. Jednoczesne stosowanie ezetymibu w dawce 10 mg/dobę nie wpływa istotnie na biodostępność warfaryny ani na czas protrombinowy, jednak postmarketingowo odnotowano zwiększenie INR u pacjentów przyjmujących warfarynę lub fluindion, co wymaga monitorowania INR. Istotne interakcje farmakokinetyczne zaobserwowano z cyklosporyną – u pacjentów po przeszczepieniu nerki podanie 10 mg ezetymibu powodowało 3,4- do 12-krotne zwiększenie AUC ezetymibu, a jednoczesne stosowanie ezetymibu (20 mg/dobę) zwiększało AUC cyklosporyny średnio o 15%. Zaleca się ostrożność i monitorowanie stężenia cyklosporyny u pacjentów stosujących oba leki. Kolestyramina zmniejsza AUC ezetymibu o około 55%, co może osłabiać efekt obniżający LDL, dlatego ezetymib należy podawać co najmniej 2 godziny przed lub 4 godziny po lekach wiążących kwasy żółciowe.
atorwastatyna, AUC, badanie pęcherzyka żółciowego, benzodiazepina, cholesterol LDL, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dapson, dekstrometorfan, digoksyna, enzym cytochromu P450, etynyloestradiol, fenofibrat, fibrat, fluwastatyna, gemfibrozyl, glikozyd nasercowy, glipizyd, INR, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, klirens kreatyniny, kolestyramina, lek obniżający poziom lipidów, lek przeciwcukrzycowy, lek wiążący kwasy żółciowe, lek zobojętniający, lowastatyna, midazolam, N-acetylotransferaza, niewydolność serca, pochodna kumaryny, prawastatyna, rozuwastatyna, statyna, symwastatyna, tolbutamid, trójglicerydy, warfaryna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Daruph 111 mg
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) w zakresie 0,5-3 godzin u dorosłych oraz 0,5-6 godzin u dzieci i młodzieży. Średni końcowy okres półtrwania wynosi 5-6 godzin u dorosłych i 2-5 godzin u pacjentów pediatrycznych. Objętość dystrybucji jest bardzo duża (2505 L, CV% 93%), co wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się leku w przestrzeni pozanaczyniowej. Dazatynib wiąże się z białkami osocza w około 96%. Metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a eliminacja zachodzi przede wszystkim przez przewód pokarmowy (85% dawki, z czego 19% w postaci niezmienionej), natomiast wydalanie przez nerki jest minimalne (4%, zaledwie 0,1% jako lek niezmieniony). Średni pozorny klirens po podaniu doustnym wynosi 363,8 L/godz. (CV% 81,3%), co świadczy o szybkim metabolizmie leku. Wpływ pokarmu na farmakokinetykę jest niewielki, z 11% wzrostem AUC po posiłku bogatotłuszczowym, bez istotnego znaczenia klinicznego.
AUC, białaczka limfoblastyczna Ph+, białaczka oporna na leczenie, biodostępność, Cmax, CYP3A4, dazatynib, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka proporcjonalna, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, posiłek wysokotłuszczowy, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Zilibra 150 mg
Stosowanie lakozamidu (Zilibra) u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności i indywidualnej oceny korzyści oraz ryzyka. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa lakozamidu w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, choć zaobserwowano toksyczność zarodkową przy dawkach toksycznych dla samic. W populacji kobiet leczonych przeciwpadaczkowo częstość wad rozwojowych u potomstwa jest 2-3-krotnie wyższa niż w populacji ogólnej (około 3%), szczególnie przy terapii wielolekowej. Przerwanie terapii może prowadzić do zaostrzenia padaczki, co stanowi zagrożenie zarówno dla matki, jak i płodu. W związku z tym, lakozamid powinien być stosowany w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki oraz suplementację kwasem foliowym.
- Leksykon chorób i schorzeń
Burza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognozowanie wyników leczenia hallux valgus opiera się na analizie przedoperacyjnych wyników kwestionariuszy PROMIS, które stanowią istotne narzędzie w ocenie prawdopodobieństwa sukcesu terapii chirurgicznej. Szczególnie parametr funkcji fizycznej (Physical Function, PF) wykazuje wysoką wartość prognostyczną, z ustalonym progiem przedoperacyjnym na poziomie 49,6, charakteryzującym się 95% czułością w przewidywaniu nieosiągnięcia minimalnej klinicznie istotnej różnicy (MCID). Dodatkowo, wyższe przedoperacyjne wyniki zakłócenia bólu (Pain Interference, PI), mobilności oraz zdrowia ogólnego w aspekcie fizycznym korelują z większym prawdopodobieństwem osiągnięcia MCID po zabiegu. Co istotne, stopień zaawansowania zmian radiograficznych nie wpływa istotnie na wyniki pooperacyjne ani na czas do operacji, co podkreśla znaczenie subiektywnej oceny funkcji i dolegliwości pacjenta w planowaniu leczenia.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apo-Doxan 4 4 mg
Lek Apo-Doxan zawierający doksazosynę charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną (~65%) oraz szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) po około 2 godzinach. Substancja czynna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98,3%), co może wpływać na interakcje lekowe. Metabolizm doksazosyny odbywa się głównie w wątrobie, z dominującą rolą enzymu CYP3A4, a także CYP2D6 i CYP2C9. Eliminacja leku jest dwufazowa, z okresem półtrwania około 22 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w formie niezmienionej, co podkreśla znaczenie metabolizmu w eliminacji leku.
AUC, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450 3A4, doksazosyna, dysfunkcja wątroby, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja, interakcja farmakokinetyczna, klirens leku, mezylan doksazosyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, półokres eliminacji, stężenie maksymalne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Minovivax 5% 50 mg/ml
Minovivax 5% (50 mg/ml) to roztwór minoksydylu przeznaczony do miejscowego stosowania na skórę, charakteryzujący się ograniczonym wchłanianiem ogólnoustrojowym na poziomie 1-2% dawki, co jest znacząco niższe niż po podaniu doustnym (90-100%). Farmakokinetyka minoksydylu po aplikacji miejscowej wykazuje średnie wartości AUC 7,54 ng × h/ml, Cmax 1,25 ng/ml oraz Tmax 5,79 h, podczas gdy po podaniu doustnym w dawce 2,5 mg odpowiednio 35 ng × h/ml i 18,5 ng/ml. Minoksydyl wiąże się odwracalnie z białkami osocza w 37-39%, jednak ze względu na niskie wchłanianie miejscowe, to wiązanie nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi około 70 l, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się leku w organizmie.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlopin 5 mg
Podczas stosowania amlodypiny w postaci produktu Amlopin należy zwrócić szczególną uwagę na bezpieczeństwo terapii u wybranych grup pacjentów. U chorych z przełomem nadciśnieniowym nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania amlodypiny, dlatego zaleca się rozważenie alternatywnych metod leczenia. U pacjentów z niewydolnością serca (klasy III i IV wg NYHA) obserwuje się zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz powikłań sercowo-naczyniowych, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania stanu klinicznego. W przypadku zaburzeń czynności wątroby farmakokinetyka amlodypiny ulega zmianom – wydłuża się okres półtrwania oraz wzrasta AUC, co wymaga rozpoczęcia terapii od najmniejszej dawki i powolnego jej zwiększania, zwłaszcza przy ciężkich zaburzeniach wątroby.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adalift 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Adalift, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka w zakresie farmakologii, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, działania rakotwórczego oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. W badaniach teratogenności, embriotoksyczności i fetotoksyczności u szczurów i myszy, nawet przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie zaobserwowano negatywnych efektów. W rozwoju pourodzeniowym szczurów dawka 30 mg/kg/dobę była poziomem NOAEL, a ekspozycja mierzona jako AUC u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce terapeutycznej 20 mg. Badania płodności nie wykazały zaburzeń u samców i samic szczurów.
AUC, badania długoterminowe, badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, badania toksyczności, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, nabłonek kanalików nasiennych, spermatogeneza, tadalafil, toksyczny wpływ na rozród, zaburzenia płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Belupo 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej produktu Tadalafil Belupo, obejmująca badania farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój, nie wykazała istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. W badaniach na szczurach i myszach stosowano dawki do 1000 mg/kg/dobę, znacznie przekraczające dawki kliniczne, bez obserwacji działania teratogennego, embriotoksycznego czy fetotoksycznego. W modelu rozwoju pre- i postnatalnego u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę była poziomem NOAEL. Ekspozycja ciężarnych szczurów na tadalafil była około 18-krotnie wyższa (AUC) niż u ludzi po dawce 20 mg, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Badania płodności u szczurów nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze.
AUC, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenia leku, profil bezpieczeństwa, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azithromycin Genoptim 500 mg
Azytromycyna, podawana doustnie w dawce 500 mg, charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością około 37% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax około 0,4 μg/ml) w ciągu 2-3 godzin. Lek wykazuje znaczną dystrybucję tkankową z objętością dystrybucji około 31 l/kg, a stężenia w tkankach docelowych, takich jak płuca, migdałki i gruczoł krokowy, przekraczają MIC90 dla typowych patogenów. Azytromycyna kumuluje się w fagocytach, co sprzyja jej długotrwałemu działaniu, a okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni. Eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie z żółcią oraz w mniejszym stopniu przez nerki (około 12% dawki dożylnej w niezmienionej formie). Metabolity azytromycyny nie wykazują aktywności przeciwbakteryjnej, co podkreśla znaczenie formy niezmienionej leku w terapii.
antybiotyk makrolidowy, AUC, biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność nerek, dawkowanie, demetylacja, dystrybucja leku, fagocytoza, fagocyty, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens wątrobowy, koniugaty, kumulacja leku, MIC90, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać farmaceutyczna, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Masultab 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amisulprydu, substancji czynnej preparatu Masultab, wykazały brak istotnego ryzyka toksyczności ogólnoustrojowej, teratogenności, mutagenności oraz karcynogenności. Maksymalnie tolerowane dawki u zwierząt (szczury: 200 mg/kg/dobę, psy: 120 mg/kg/dobę) były 2-7-krotnie wyższe niż maksymalne zalecane dawki u ludzi, a obserwowane zmiany miały charakter efektów farmakologicznych bez znaczenia toksykologicznego. Badania karcynogenności na myszach (do 120 mg/kg/dobę) i szczurach (do 240 mg/kg/dobę) nie wykazały istotnego ryzyka nowotworowego, podobnie jak badania teratogenności na szczurach, królikach i myszach, które potwierdziły brak działania teratogennego amisulprydu.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Moilec 7,5 mg
Meloksykam, dostępny w formie kapsułek, tabletek oraz zawiesiny doustnej, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 7,5-15 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 5-6 godzinach (Tmax), z wyjątkiem zawiesiny, gdzie Tmax wynosi około 2 godziny. W stanie równowagi farmakokinetycznej, osiąganym po 3-5 dniach stosowania, stężenia meloksykamu wahają się od 0,4 do 1,0 µg/ml dla dawki 7,5 mg oraz od 0,8 do 2,0 µg/ml dla dawki 15 mg. Lek wykazuje długi okres półtrwania (t½) wynoszący 13-25 godzin, co umożliwia wygodne dawkowanie raz na dobę. Wysokie (99%) wiązanie z albuminami osocza oraz penetracja do mazi stawowej na poziomie około 50% stężenia osoczowego podkreślają jego skuteczność w terapii schorzeń reumatycznych.
5′-hydroksymetylomeloksykam, 5′-karboksymeloksykam, AUC, biodostępność doustna, biotransformacja wątrobowa, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, klirens osoczowy, leki zobojętniające sok żołądkowy, maksymalne stężenie w osoczu, maź stawowa, meloksykam, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkankowa, polimorfizm genetyczny, równowaga farmakokinetyczna, schyłkowa niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fraxiparine 9500 j.m. a.Xa/ml
Nadroparyna wapniowa, heparyna drobnocząsteczkowa, wykazuje szybkie osiągnięcie maksymalnej aktywności anty-Xa w osoczu po podaniu podskórnym (około 3 godziny) oraz okres półtrwania wynoszący 8-10 godzin przy wielokrotnym podawaniu. Aktywność anty-Xa utrzymuje się na poziomie klinicznie istotnym (>0,05 j.m./ml) przez co najmniej 18 godzin. Biodostępność leku wynosi około 88%. Farmakokinetyka nadroparyny jest monitorowana głównie przez aktywność biologiczną, a nie bezpośrednie stężenia w osoczu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, co ma kluczowe znaczenie w kontekście stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
aktywność anty-Xa, aminotransferaza, AUC, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, czynnik Xa, drogi nerkowe, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, nadroparyna wapniowa, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie podskórne, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cazacombi 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Cazacombi zawiera 5 mg cylazaprylu (w formie jednowodnej) oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, które po podaniu doustnym wykazują szybkie i skuteczne wchłanianie z biodostępnością odpowiednio około 60% i 65%. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) obu składników osiągane są w około 2 godziny (Tmax), przy czym jednoczesne podanie cylazaprylu i hydrochlorotiazydu zwiększa stężenie aktywnego metabolitu cylazaprylu – cylazaprylatu – o 20% w porównaniu do samego cylazaprylu. Pokarm opóźnia Tmax o około 1,4-1,5 godziny i zmniejsza Cmax o 14% dla hydrochlorotiazydu oraz o 24% dla cylazaprylatu, nie wpływając jednak na całkowitą biodostępność (AUC0-24). Objętość dystrybucji cylazaprylu wynosi 0,5-0,7 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (25-30%), natomiast hydrochlorotiazyd wykazuje większe wiązanie z białkami (65%) i objętość dystrybucji 0,5-1,1 l/kg. Okres półtrwania cylazaprylatu to około 9 godzin, a hydrochlorotiazydu 7-11 godzin, oba eliminowane głównie przez nerki w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność cylazaprylatu, biodostępność hydrochlorotiazydu, Cmax, cylazapryl jednowodny, cylazaprylat, hemodializa, hydrochlorotiazyd, hydroliza estrów, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność dawka-odpowiedź - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Doxan 2 2 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne nad doksazosyną (substancją czynną Apo-Doxan) wykazały brak działania karcynogennego i mutagennego. W długoterminowych badaniach trwających do 24 miesięcy, podawanie doksazosyny w maksymalnych tolerowanych dawkach (40 mg/kg mc/dobę u szczurów i 120 mg/kg mc/dobę u myszy) nie wykazało potencjału rakotwórczego. Ekspozycja ogólnoustrojowa mierzona jako AUC była odpowiednio 8-krotnie (szczury) i 4-krotnie (myszy) wyższa niż u ludzi przyjmujących dawkę 16 mg/dobę. Badania mutagenności potwierdziły brak wpływu na strukturę chromosomów oraz mutacje punktowe, co wskazuje na bezpieczeństwo genetyczne leku.
AUC, badanie mutagenności, doksazosyna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, mutacja punktowa, płodność męska, pole pod krzywą stężenia leku, poziom chromosomalny, poziom subchromosomalny, wiek reprodukcyjny, wpływ na płodność, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elidel 10 mg/g
Pimekrolimus, substancja czynna kremu Elidel (10 mg/g), charakteryzuje się bardzo niską biodostępnością po miejscowej aplikacji na skórę, wynoszącą około 0,03% w badaniach na miniaturowych świnkach. Substancja pozostaje w miejscu aplikacji przez około 10 dni w formie niezmienionej. U dorosłych pacjentów z atopowym zapaleniem skóry stosujących Elidel dwa razy dziennie przez 3 tygodnie, stężenia pimekrolimusa we krwi były w 77,5% przypadków poniżej 0,5 ng/ml, a w 99,8% poniżej 1 ng/ml, z maksymalnym stężeniem 1,4 ng/ml. W długotrwałym leczeniu do 1 roku (u 40 pacjentów) stężenia utrzymywały się poniżej 0,5 ng/ml w 98% przypadków, z maksymalnym stężeniem 0,8 ng/ml. U dzieci (3 miesiące – 14 lat) stężenia były podobne, z 60% pomiarów poniżej 0,5 ng/ml i 97% poniżej 2 ng/ml, a najwyższe stężenie wyniosło 2,6 ng/ml u niemowląt. Wartości AUC (0-12h) u dorosłych mieściły się w zakresie 2,5-11,4 ng×h/ml, a u dzieci 5,4-18,8 ng×h/ml, niezależnie od powierzchni zajętej chorobowo skóry (10-92% BSA). Nie obserwowano kumulacji pimekrolimusa w trakcie 12-miesięcznej terapii.
aplikacja na skórę, atopowe zapalenie skóry, AUC, badania in vitro, biodostępność, biodostępność miejscowa, BSA, Elidel, farmakokinetyka, narażenie ogólnoustrojowe, O-demetylacja, opatrunek okluzyjny, pimekrolimus, podanie doustne, pole pod krzywą stężenie-czas, powierzchnia ciała, stężenie we krwi, wydalanie z kałem