Właściwości farmakokinetyczne
Briglau PPH 2 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne brymonidyny

Brymonidyna w postaci winianu, składnika aktywnego produktu leczniczego Briglau PPH (2 mg/ml, krople do oczu, roztwór), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne po miejscowym podaniu do oka. Analiza profilu farmakokinetycznego obejmuje charakterystykę wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania substancji czynnej z organizmu.¹

Ekspozycja ogólnoustrojowa

Po miejscowym podaniu brymonidyny w postaci 0,2% roztworu do worka spojówkowego dwa razy na dobę przez okres 10 dni, obserwowano bardzo niskie stężenia substancji czynnej w osoczu. Średnie maksymalne stężenie (Cmax) wynosiło zaledwie 0,06 ng/ml, co świadczy o minimalnej penetracji substancji do krążenia ogólnego.²

Wielokrotne podawanie preparatu (dwa razy na dobę przez 10 dni) prowadziło do nieznacznej kumulacji substancji czynnej we krwi. Pole powierzchni pod krzywą stężenie-czas w okresie 12 godzin (AUC0-12h) w stanie stacjonarnym wynosiło 0,31 ng·h/ml, podczas gdy po pojedynczej dawce wartość ta osiągała 0,23 ng·h/ml.³

Okres półtrwania

Pozorny okres półtrwania brymonidyny w krążeniu systemowym po miejscowym podaniu do oka wynosi średnio około 3 godziny. Jest to istotny parametr określający szybkość eliminacji substancji z organizmu.⁴

Wiązanie z białkami osocza

Po miejscowym podaniu brymonidyny u ludzi, stopień wiązania substancji czynnej z białkami osocza wynosi około 29%. Jest to wartość stosunkowo niska, co oznacza, że znacząca część leku pozostaje w formie niezwiązanej, biologicznie aktywnej.⁵

Dystrybucja w tkankach oka

Charakterystyczną cechą brymonidyny jest jej zdolność do odwracalnego wiązania się z melaniną w tkankach oka, co zostało potwierdzone zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo. Po dwutygodniowym miejscowym stosowaniu produktu, stężenia brymonidyny w strukturach oka bogatych w melaninę były znacząco podwyższone:⁶

• W tęczówce – 3-17 razy wyższe niż po pojedynczej dawce
• W ciałku rzęskowym – 3-17 razy wyższe niż po pojedynczej dawce
• W kompleksie naczyniówka-siatkówka – 3-17 razy wyższe niż po pojedynczej dawce

Warto podkreślić, że nie stwierdzono kumulacji produktu w tkankach pozbawionych melaniny. Chociaż znaczenie kliniczne wiązania z melaniną nie zostało w pełni wyjaśnione, nie zaobserwowano niekorzystnych działań niepożądanych ze strony narządu wzroku w trakcie długoterminowych badań klinicznych trwających do 1 roku.⁷

Dodatkowym potwierdzeniem braku toksycznego wpływu na struktury oka są wyniki badań na małpach, którym przez okres roku podawano dawkę brymonidyny winianu czterokrotnie przekraczającą dawki zalecane u ludzi – nie zaobserwowano objawów toksycznego działania.⁸

Metabolizm i eliminacja

Brymonidyna po podaniu doustnym u ludzi ulega szybkiemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego, a następnie szybkiej eliminacji z organizmu. Większość dawki (około 75%) zostaje wydalona w ciągu 5 dni z moczem w postaci metabolitów, przy czym nie stwierdzono obecności niezmienionej substancji w moczu.⁹

Badania in vitro z wykorzystaniem tkanki wątrobowej zwierząt i ludzi wykazały, że brymonidyna metabolizowana jest głównie za pośrednictwem dwóch szlaków enzymatycznych:¹⁰

• Oksydazy aldehydowej – enzym uczestniczący w pierwszorzędowych przemianach substancji
• Cytochromu P450 – zbiór enzymów odpowiedzialnych za biotransformację ksenobiotyków

Powyższe dane wskazują, że główną drogą eliminacji brymonidyny z krążenia systemowego jest metabolizm wątrobowy.

Liniowa zależność dawka-stężenie

Analizy farmakokinetyczne wykazały, że między dawką brymonidyny a wartościami Cmax i AUC w osoczu istnieje proporcjonalna zależność, bez znaczących odstępstw od liniowości. Obserwację tę potwierdzono po jednorazowym podaniu leku w stężeniach 0,08%, 0,2% i 0,5%.¹¹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

Parametry farmakokinetyczne brymonidyny u osób w podeszłym wieku (65 lat lub więcej) nie różnią się istotnie od tych obserwowanych u młodszych dorosłych. Wartości Cmax, AUC oraz czasu półtrwania po jednorazowym podaniu leku były porównywalne w obu grupach wiekowych.¹²

Obserwacje te sugerują brak zależności między wiekiem pacjenta a penetracją brymonidyny do krążenia systemowego oraz jej eliminacją z organizmu. Dodatkowo, trzymiesięczne badania kliniczne z udziałem pacjentów w podeszłym wieku potwierdziły, że ekspozycja ogólnoustrojowa na brymonidynę jest bardzo niska.¹³