Właściwości farmakokinetyczne
Glitoprel 4 mg

Glimepiryd, substancja czynna leku Glitoprel dostępnego w dawkach 1-4 mg, charakteryzuje się całkowitą dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, z Tmax około 2,5 godziny i Cmax około 0,3 μg/ml przy dawce 4 mg. Farmakokinetyka glimepirydu wykazuje liniową zależność parametrów Cmax i AUC od dawki, co umożliwia przewidywalność efektu terapeutycznego. Objętość dystrybucji wynosi około 8,8 l, a wiązanie z białkami osocza przekracza 99%. Klirens leku jest niski i wynosi 48 ml/min. Średni okres półtrwania w surowicy to 5-8 godzin, z nieznacznym wydłużeniem przy wyższych dawkach. Glimepiryd przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki, natomiast przenikanie przez barierę krew-mózg jest minimalne.

Właściwości farmakokinetyczne glimepirydu

Glimepiryd, substancja czynna leku Glitoprel dostępnego w dawkach 1 mg, 2 mg, 3 mg i 4 mg w postaci tabletek, charakteryzuje się kompleksowym profilem farmakokinetycznym, który obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania.1

Wchłanianie

Po podaniu doustnym glimepiryd charakteryzuje się całkowitą dostępnością biologiczną. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, spożywanie posiłków nie wpływa znacząco na stopień wchłaniania substancji czynnej, powodując jedynie niewielkie spowolnienie tego procesu.2

Maksymalne stężenie glimepirydu w surowicy krwi (Cmax) osiągane jest po około 2,5 godzinach od momentu przyjęcia leku. Przy wielokrotnym podawaniu dawki dobowej 4 mg, Cmax wynosi około 0,3 μg/ml. Parametry farmakokinetyczne glimepirydu, takie jak Cmax oraz AUC (pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu), wykazują liniową zależność od zastosowanej dawki, co ma istotne znaczenie w kontekście przewidywalności efektu terapeutycznego.3

Dystrybucja

Glimepiryd charakteryzuje się stosunkowo małą objętością dystrybucji wynoszącą około 8,8 litra, która jest zbliżona do objętości dystrybucji we frakcji albumin. Substancja wykazuje silne powinowactwo do białek osocza, wiążąc się z nimi w ponad 99%. Klirens glimepirydu jest niewielki i wynosi 48 ml/min.99%) oraz mały klirens (48 ml/min).”>4

W badaniach przeprowadzonych na zwierzętach wykazano, że glimepiryd przenika do mleka matki. Substancja czynna przenika również przez barierę łożyskową, co ma istotne znaczenie w przypadku stosowania u kobiet w ciąży. Przenikanie glimepirydu przez barierę krew-mózg jest natomiast minimalne.5

Biotransformacja i wydalanie

Średni biologiczny okres półtrwania glimepirydu w surowicy wynosi 5-8 godzin, co ma istotny wpływ na stężenie leku w surowicy w warunkach wielokrotnego podawania. Warto zauważyć, że przy zastosowaniu dużych dawek leku obserwuje się nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania.6

Badania z użyciem znakowanego radioaktywnie glimepirydu wykazały, że po podaniu pojedynczej dawki 58% radioaktywności wykryto w moczu, a 35% w kale. W moczu nie stwierdzono obecności niezmienionej substancji czynnej, co świadczy o całkowitym metabolizmie glimepirydu przed wydaleniem.7

W procesie biotransformacji glimepirydu powstają dwa główne metabolity, które zidentyfikowano zarówno w moczu, jak i w kale. Są to pochodna hydroksylowa oraz pochodna karboksylowa, powstające w wyniku przemian zachodzących głównie w wątrobie. Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm glimepirydu jest cytochrom CYP2C9.8

Po doustnym podaniu glimepirydu całkowity okres półtrwania metabolitów wynosi odpowiednio 3-6 godzin dla pochodnej hydroksylowej oraz 5-6 godzin dla pochodnej karboksylowej.9

Farmakokinetyka w grupach specjalnych

Nie wykazano istotnych różnic w farmakokinetyce glimepirydu między podaniem jednorazowym a wielokrotnym. Różnice osobnicze w farmakokinetyce leku są również niewielkie, co zwiększa przewidywalność działania glimepirydu. Nie zaobserwowano również znaczącej kumulacji leku w organizmie.10

Profil farmakokinetyczny glimepirydu jest podobny u obu płci (kobiet i mężczyzn) oraz u pacjentów z różnych grup wiekowych, w tym u osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat).11

U pacjentów z niewydolnością nerek (z małym klirensem kreatyniny) obserwowano nieznaczne zwiększenie klirensu glimepirydu, przy jednoczesnym zmniejszeniu średniego stężenia leku w surowicy. Zjawisko to tłumaczy się prawdopodobnie szybszą eliminacją związaną ze słabszym wiązaniem z białkami osocza. U tych pacjentów wydalanie obu metabolitów przez nerki jest zmniejszone. Pomimo tych odmienności, nie przewiduje się zwiększonego ryzyka kumulacji leku w organizmie pacjentów z niewydolnością nerek.12

Farmakokinetyka glimepirydu badana u 5 pacjentów po zabiegach chirurgicznych na drogach żółciowych, którzy nie chorowali na cukrzycę, była podobna do obserwowanej u osób zdrowych, co sugeruje, że zaburzenia dróg żółciowych nie mają istotnego wpływu na parametry farmakokinetyczne tego leku.13

Parametr farmakokinetyczny Wartość
Dostępność biologiczna po podaniu doustnym Całkowita
Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) Około 2,5 godziny
Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) przy dawce 4 mg Około 0,3 μg/ml
Objętość dystrybucji Około 8,8 l
Wiązanie z białkami osocza >99%
Klirens 48 ml/min
Średni okres półtrwania w surowicy 5-8 godzin
Wydalanie z moczem (radioaktywność) 58%
Wydalanie z kałem (radioaktywność) 35%
Główny enzym metabolizujący CYP2C9
Okres półtrwania metabolitu hydroksylowego 3-6 godzin
Okres półtrwania metabolitu karboksylowego 5-6 godzin
  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl