Właściwości farmakokinetyczne
Casaro 32 mg

Właściwości farmakokinetyczne kandesartanu cyleksetylu

Właściwości farmakokinetyczne kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej produktu leczniczego Casaro, obejmują szereg procesów, począwszy od wchłaniania leku po jego podaniu, poprzez dystrybucję w organizmie, aż po metabolizm i eliminację. Znajomość tych procesów jest niezbędna dla zrozumienia działania leku u różnych grup pacjentów.¹

Wchłanianie i biodostępność

Po podaniu doustnym, kandesartan cyleksetylu ulega przekształceniu do postaci czynnej – kandesartanu. Bezwzględna biodostępność kandesartanu podanego w postaci roztworu doustnego kandesartanu cyleksetylu wynosi około 40%. Względna biodostępność po podaniu w postaci tabletki wynosi około 34% w porównaniu z roztworem doustnym, charakteryzując się bardzo małą zmiennością. Szacowana bezwzględna biodostępność po podaniu w postaci tabletki osiąga wartość 14%.²

Średnie maksymalne stężenie kandesartanu w surowicy (Cmax) występuje po 3-4 godzinach od przyjęcia tabletki. Istotny jest fakt, że pokarm nie wpływa znacząco na obszar pod krzywą stężenia w surowicy w funkcji czasu (AUC) kandesartanu, co oznacza, że lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków.³

Dystrybucja w organizmie

Kandesartan charakteryzuje się silnym wiązaniem z białkami osocza, przekraczającym 99%. Jest to istotna cecha farmakokinetyczna, wpływająca na dystrybucję leku w organizmie. Pozorna objętość dystrybucji kandesartanu wynosi 0,1 L/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję leku poza łożysko naczyniowe.⁴

Metabolizm i eliminacja

Kandesartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem i żółcią. Tylko niewielka część leku ulega eliminacji poprzez metabolizm wątrobowy, w którym uczestniczy izoenzym CYP2C9. Badania dotyczące interakcji wykazały brak działania kandesartanu na izoenzymy CYP2C9 i CYP3A4.⁵

W oparciu o badania in vitro, nie powinny występować interakcje w warunkach in vivo z lekami, których metabolizm zależy od cytochromu P450 i jego izoenzymów: CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4. Jest to istotna informacja kliniczna, wskazująca na niskie ryzyko interakcji metabolicznych z innymi lekami.⁶

Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji kandesartanu wynosi około 9 godzin. Ważną cechą leku jest brak kumulacji po wielokrotnym podaniu dawek, co świadczy o przewidywalnym profilu farmakokinetycznym przy długotrwałym stosowaniu.⁷

Całkowity klirens osoczowy kandesartanu wynosi około 0,37 mL/min/kg, z czego klirens nerkowy stanowi około 0,19 mL/min/kg. Wydalanie kandesartanu przez nerki odbywa się zarówno poprzez przesączanie kłębuszkowe, jak i czynne wydzielanie kanalikowe.⁸

Badania z użyciem kandesartanu cyleksetylu znakowanego izotopem 14C wykazały, że po doustnym podaniu około 26% dawki jest wydalane z moczem w postaci kandesartanu, a 7% w postaci nieczynnych metabolitów. Jednocześnie 56% dawki wykrywa się w kale w postaci kandesartanu, a 10% w postaci nieczynnych metabolitów. Te dane wskazują na istotny udział wydalania żółciowego w eliminacji leku.⁹

Liniowość farmakokinetyki

Stężenia kandesartanu w surowicy wzrastają liniowo wraz ze wzrostem dawek w zakresie dawek terapeutycznych. Jest to korzystna właściwość, umożliwiająca przewidywalne zwiększanie ekspozycji na lek proporcjonalnie do podawanej dawki.¹⁰

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Różnice związane z płcią

W badaniach farmakokinetycznych nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce kandesartanu związanych z płcią. Oznacza to, że u kobiet i mężczyzn można stosować takie same schematy dawkowania.¹¹

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) i pole pod krzywą stężeń (AUC) kandesartanu zwiększyło się odpowiednio o około 50% i 80% w porównaniu z młodszymi pacjentami. Mimo tych różnic farmakokinetycznych, działanie przeciwnadciśnieniowe oraz częstość występowania działań niepożądanych po podaniu Casaro są podobne u pacjentów młodych i w podeszłym wieku.¹²

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) oraz pole pod krzywą stężeń (AUC) dla kandesartanu zwiększyły się podczas wielokrotnego podawania dawek odpowiednio o około 50% i 70%, podczas gdy okres półtrwania pozostał niezmieniony w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek.¹³

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek zmiany farmakokinetyczne są bardziej wyraźne – maksymalne stężenie w surowicy oraz pole pod krzywą stężeń kandesartanu zwiększały się odpowiednio o około 50% i 110%. Dodatkowo końcowy okres półtrwania kandesartanu w fazie eliminacji był około dwukrotnie dłuższy u tych pacjentów.¹⁴

Warto podkreślić, że pole pod krzywą stężeń (AUC) kandesartanu u pacjentów poddawanych hemodializie i u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek były podobne, co sugeruje, że hemodializa nie wpływa znacząco na eliminację leku.¹⁵

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, biorących udział w dwóch badaniach, średnia wielkość pola pod krzywą stężeń (średnie AUC) kandesartanu zwiększała się o około 20% w jednym badaniu i 80% w drugim. Te dane wskazują na znaczną zmienność międzyosobniczą w farmakokinetyce leku u pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby.¹⁶

Należy zaznaczyć, że brak jest doświadczenia w stosowaniu kandesartanu cyleksetylu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, co stanowi istotne ograniczenie w stosowaniu leku w tej grupie pacjentów.¹⁷

Dzieci i młodzież

Właściwości farmakokinetyczne kandesartanu były oceniane u dzieci z nadciśnieniem tętniczym w dwóch grupach wiekowych: 1 do < 6 lat oraz 6 do < 17 lat, w badaniach farmakokinetycznych z zastosowaniem dawki pojedynczej.<sup data-drug="Casaro" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Właściwości farmakokinetyczne kandesartanu były oceniane u dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 1 do < 6 lat oraz od 6 do 18

W grupie wiekowej od 1 do < 6 lat, 10 dzieci o masie ciała od 10 do < 25 kg otrzymywało dawkę pojedynczą leku wynoszącą 0,2 mg/kg w zawiesinie doustnej. Nie zaobserwowano korelacji pomiędzy Cmax a AUC w zależności od wieku lub masy ciała dziecka. Z uwagi na brak danych dotyczących klirensu, możliwość istnienia korelacji pomiędzy klirensem a masą ciała/wiekiem w tej populacji pozostaje nieznana.<sup data-drug="Casaro" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="U dzieci w wieku od 1 do < 6 lat, 10 dzieci o masie ciała od 10 do 19

W grupie wiekowej od 6 do < 17 lat, 22 dzieci otrzymywało pojedynczą dawkę leku w postaci tabletki 16 mg. Nie zaobserwowano korelacji pomiędzy Cmax a AUC w zależności od wieku. Jednakże, masa ciała wykazywała istotną korelację zarówno z Cmax (p=0,012), jak i AUC (p=0,011). Podobnie jak w młodszej grupie wiekowej, nie zebrano danych dotyczących klirensu, co uniemożliwia określenie korelacji pomiędzy klirensem a masą ciała/wiekiem.<sup data-drug="Casaro" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="U dzieci w wieku od 6 do 20

Istotną obserwacją kliniczną jest fakt, że u dzieci w wieku > 6 lat stwierdzono ekspozycję na kandesartan podobną jak u dorosłych, którym podawano taką samą dawkę. Ta informacja ma znaczenie przy ustalaniu dawkowania leku u dzieci starszych. ^{6 lat stwierdzono ekspozycję podobną jak u dorosłych, którym podawano taką samą dawkę.”>21}

Należy podkreślić, że nie przeprowadzono badań dotyczących farmakokinetyki kandesartanu cyleksetylu u dzieci w wieku poniżej 1 roku, co stanowi ograniczenie wiedzy na temat stosowania leku w tej grupie wiekowej.<sup data-drug="Casaro" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Nie badano farmakokinetyki kandesartanu cyleksetylu u dzieci w wieku 22

Parametry farmakokinetyczne kandesartanu cyleksetylu