Właściwości farmakokinetyczne
Candepres HCT 12,5 mg + 8 mg

Właściwości farmakokinetyczne produktu Candepres HCT

Jednoczesne stosowanie kandesartanu cyleksetylu i hydrochlorotiazydu, substancji czynnych wchodzących w skład produktu Candepres HCT, nie wywiera klinicznie znaczącego wpływu na farmakokinetykę żadnego z tych produktów leczniczych. Parametry farmakokinetyczne obu składników pozostają niezmienione przy stosowaniu ich w skojarzeniu, co zapewnia przewidywalny profil działania leczniczego.¹

Wchłanianie i dystrybucja

Kandesartan cyleksetyl

Po podaniu doustnym kandesartan cyleksetyl, będący prolekiem, ulega przekształceniu do aktywnej formy – kandesartanu. Bezwzględna biodostępność kandesartanu po podaniu doustnym roztworu kandesartanu cyleksetylu wynosi około 40%. Względna biodostępność leku w postaci tabletki w porównaniu z roztworem doustnym jest nieco niższa i osiąga wartość około 34%, charakteryzując się jednocześnie bardzo małą zmiennością osobniczą.²

Średnie maksymalne stężenie kandesartanu w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3-4 godzinach od przyjęcia tabletki. Stężenia kandesartanu w surowicy wzrastają liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w całym przedziale dawek terapeutycznych, co wskazuje na przewidywalną farmakokinetykę. Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce kandesartanu w zależności od płci pacjenta. Pokarm nie wpływa znacząco na pole pod krzywą zależności stężenia kandesartanu w surowicy od czasu (AUC), co oznacza, że lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków.³

Kandesartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%. Pozorna objętość dystrybucji wynosi 0,1 l/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję leku do tkanek.⁴

Hydrochlorotiazyd

Hydrochlorotiazyd cechuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Całkowita biodostępność tego związku jest wysoka i wynosi około 70%. Jednoczesne spożycie pokarmu zwiększa wchłanianie o około 15%. Warto odnotować, że biodostępność może ulec zmniejszeniu u pacjentów z niewydolnością serca i znacznymi obrzękami.⁵

Wiązanie hydrochlorotiazydu z białkami osocza jest umiarkowane i wynosi około 60%. Pozorna objętość dystrybucji wynosi około 0,8 l/kg, co wskazuje na szerszą dystrybucję w organizmie w porównaniu z kandesartanem.⁶

Metabolizm i wydalanie

Kandesartan cyleksetyl

Kandesartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej zarówno w moczu, jak i z żółcią. Metabolizm wątrobowy kandesartanu jest ograniczony i odbywa się przy udziale izoenzymu CYP2C9 układu cytochromu P450. Dostępne badania interakcji nie wykazują wpływu kandesartanu na izoenzymy CYP2C9 i CYP3A4.⁷

Na podstawie badań in vitro nie należy oczekiwać interakcji in vivo z produktami leczniczymi metabolizowanymi z udziałem następujących izoenzymów układu cytochromu P450:⁸

• CYP1A2
• CYP2A6
• CYP2C9
• CYP2C19
• CYP2D6
• CYP2E1
• CYP3A4

Końcowy okres półtrwania (t½) kandesartanu wynosi około 9 godzin. Lek nie wykazuje tendencji do kumulacji po wielokrotnym dawkowaniu. Jednoczesne stosowanie z hydrochlorotiazydem nie wpływa na okres półtrwania kandesartanu, który nadal utrzymuje się na poziomie około 9 godzin.⁹

Całkowity klirens osoczowy kandesartanu wynosi około 0,37 ml/min/kg mc., podczas gdy klirens nerkowy wynosi około 0,19 ml/min/kg mc. Wydalanie nerkowe kandesartanu odbywa się zarówno na drodze filtracji kłębuszkowej, jak i czynnego wydzielania kanalikowego. Po podaniu dawki doustnej kandesartanu cyleksetylu znakowanego izotopem 14C, około 26% dawki jest wydalane w moczu w postaci kandesartanu, a 7% w postaci nieaktywnego metabolitu. W kale wykrywa się około 56% dawki w postaci kandesartanu oraz 10% w postaci nieaktywnego metabolitu.¹⁰

Hydrochlorotiazyd

Hydrochlorotiazyd nie podlega procesom metabolicznym w organizmie i jest wydalany prawie całkowicie w postaci niezmienionej. Eliminacja odbywa się na drodze przesączania kłębuszkowego oraz czynnego wydzielania kanalikowego. Końcowy okres półtrwania (t½) hydrochlorotiazydu wynosi około 8 godzin. W ciągu 48 godzin od podania doustnego około 70% dawki zostaje wydalone z moczem.¹¹

Okres półtrwania hydrochlorotiazydu pozostaje niezmieniony (około 8 godzin) przy jednoczesnym podaniu z kandesartanem cyleksetylu. Ponadto, nie zaobserwowano dodatkowej kumulacji hydrochlorotiazydu przy wielokrotnym podawaniu produktu złożonego w porównaniu z hydrochlorotiazydem stosowanym w monoterapii, co potwierdza brak interakcji farmakokinetycznych między obydwoma składnikami.¹²

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Kandesartan cyleksetyl

Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat): U osób starszych obserwuje się znaczący wzrost wartości parametrów farmakokinetycznych kandesartanu – Cmax zwiększa się o około 50%, a AUC o około 80% w porównaniu z osobami młodymi. Mimo tych różnic, reakcja ciśnienia tętniczego i częstość występowania działań niepożądanych po podaniu określonej dawki produktu Candepres HCT są podobne u pacjentów młodych i w wieku podeszłym, co nie wymaga dostosowania dawkowania u pacjentów starszych.¹³

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Farmakokinetyka kandesartanu zmienia się w zależności od stopnia niewydolności nerek:¹⁴

• Łagodna lub umiarkowana niewydolność nerek: Wartości Cmax i AUC kandesartanu zwiększają się podczas wielokrotnego dawkowania odpowiednio o około 50% i 70%. Końcowy okres półtrwania (t1/2) pozostaje niezmieniony w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek.
• Ciężka niewydolność nerek: Zmiany Cmax i AUC kandesartanu wynoszą odpowiednio około 50% i 110%. Końcowy okres półtrwania (t1/2) ulega wydłużeniu niemal dwukrotnie.
• Pacjenci hemodializowani: Farmakokinetyka kandesartanu jest podobna do obserwowanej u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: W dwóch badaniach przeprowadzonych u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby obserwowano zwiększenie średniej wartości AUC kandesartanu – w jednym badaniu o około 20%, a w drugim o około 80%. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹⁵

Hydrochlorotiazyd

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się wydłużenie końcowego okresu półtrwania (t1/2) hydrochlorotiazydu, co może prowadzić do jego kumulacji w organizmie przy wielokrotnym dawkowaniu.¹⁶